Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

baby

Wie baby Jezus heeft gezien, heeft God gezien (bizar!)

1 Comment

Het idee dat ik met Kerst een baby zou moeten aanbidden staat me altijd een beetje tegen. Een volwassen man, een Joodse timmerman die de Zoon van God is, oké. Maar een baby die geen benul heeft van wat er gebeurt, die luiers volpoept en vooral slaapt? Het idee om als wijze uit het Oosten te knielen voor een klein baby’tje? Daar komt iets in mijn binnenste tegen in opstand. De wijzen, Simeon, Hannah, ze deden het wel. Die timmerman en die baby zijn dezelfde persoon, dat weet ik, maar toch…

Er is iets met die baby. In Johannes 1 vers 18 staat dat niemand God heeft gezien, maar dat Jezus God zichtbaar maakt. Het plaatje in mijn hoofd is dan meteen Jezus als volwassen man. De Jezus van de Bergrede, van de ruzies met Farizeeën, van het schrijven in het zand. De man die in hoe Hij is, wat Hij doet en wat Hij zegt laat zien hoe God is. Het lijkt echter geen toeval dat Jezus als baby is geboren. God kon op allerlei manieren naar de aarde komen, op allerlei momenten, op elk mogelijk plek, maar Hij koos ervoor om als baby geboren te worden. Wat zien we dan van God als we naar het kindje Jezus kijken?

God vertrouwt zich toe aan mensen

Jezus had ook gewoon op zijn 30e ergens kunnen verschijnen, onafhankelijk en soeverein, als een profeet uit de woestijn. God kiest er echter voor om voor de uitwerking van zijn plannen afhankelijk te zijn van mensen. De mens is Gods plan A voor zijn werk in de wereld en er is geen plan B (schreef iemand ooit). God verbindt zich innig met de mensen die Hij gemaakt heeft.

Je zou kunnen zeggen dat als mensen falen, God faalt. Ware het niet dat Gods plan doorgaat en dat Hij voor de uitvoering van dat plan zich steeds weer tot ons keert. Tot mensen. Heel soms neemt God zijn toevlucht tot een wonderlijk ingrijpen in deze wereld en zien we zijn macht. Vele malen vaker gebruikt Hij mensen daarvoor en zien we zijn vertrouwen in ons. God maakte zich letterlijk hulpeloos en vertrouwde zich toe aan twee mensen.

God kiest de langzame weg

Jezus is nog geen tiende van zijn leven werkelijk actief geweest als verkondiger van Gods Koninkrijk. De rest lijkt toch vooral verspilling van tijd. Geboren worden, opgroeien, leren eten, tandjes die doorkomen, leren lopen, naar school, helpen in de werkplaats, zaagsel opvegen. Allemaal nutteloze dingen als je de Zoon van God bent, zou je zeggen. En dan toch die baby en dat prille begin.

God gaat voor de langzame weg, voor de ontwikkeling, voor de processen. Geen instantmessias, maar een werkelijk mens. God werkt vaak helemaal niet zo snel als we zouden willen en Hij lost zeker niet met een vingerknip onze problemen op. Als Jezus is zijn geboortedorp komt als volwassen man, zeggen de mensen: Hé, is dat niet de-zoon-van en de-broer-van? De langzame weg is  vaak de meest menselijke weg.

God vereenzelvigt zich met mensen

God wil alles meemaken, van het begin tot het eind. Die hulpeloze baby zegt dat God ook echt compleet mens wil zijn. Hij komt niet binnenvallen om de wereld te redden. Hij vertrouwt zich toe aan mensen, Hij kiest de langzame weg, en kiest er daarin bovenal voor om volledig te willen weten hoe het is om mens te zijn. Jezus laat zien dat hij één is met zijn schepping en dat hij helemaal zijn meest geliefde schepping wil zijn.

Dat is nog een stapje verder dan je toevertrouwen aan de mensheid: het is helemaal, volledig, ondubbelzinnig kiezen om zelf deel te zijn van iets wat je zelf gemaakt hebt. We lezen in de Bijbel dat Jezus onze hoop is, omdat Hij in alles weet hoe het is om mens te zijn. Ook daar denk ik vaak aan de volwassen Jezus, maar waarom niet aan Jezus als baby?

 

Jezus als baby laat iets van God zien, van de keuzes die God maakt. Het blijft een gek gevoel om naar dat kind te kijken en te weten dat het mijn aanbidding waard is. Maar als ik nadenk over God, over zijn keuze voor mensen, zijn keuze om zich te vereenzelvigen met mij, zie ik dat kind met andere ogen. Dat kind is niet zomaar een kind, dat kind is zelfs niet een soort van symbool van die keuze van God. Dat kind dat geboren is, is de God die die keuze gemaakt heeft.

 

In december verwachten wij gezinsuitbreiding (de baby op de foto is niet van ons)! Om daar in alle rust op voor te bereiden én van te kunnen genieten, is dit de laatste blog van dit jaar. Het is een bewerking van een blog die al eerder verschenen is. Het thema baby’s spreekt me momenteel erg aan… In januari ben ik er weer. Kun je tot die tijd niet zonder, volg me dan op Facebook. Daar deel ik de komende maand blogs die ook eerder verschenen, maar die ik nog steeds krachtig vind.

(Fotocredit: peasap, creative commons)

One thought on “Wie baby Jezus heeft gezien, heeft God gezien (bizar!)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *