Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

foto bij blog bergrede

De Bergrede: Niet gedacht dat iemand dit ook echt zou doen

Een reactie plaatsen

In zijn boek ‘De meeste mensen deugen’ vertelt Rutger Bregman het verhaal van Julio Diaz, een jonge maatschappelijk werker uit The Bronx in New York. Als Julio Diaz op een avond het metrostation uitlooopt om naar zijn favoriete en vaak bezochte eettentje te gaan, springt er een jongen met een mes uit de schaduw. “Geef me je portemonnee!”

Julio geeft zijn portemonnee en doet dan iets onverwachts. Hij trekt zijn jas uit en zegt: “Hier, als je heel de avond nog mensen gaat beroven, kun je beter ook mijn jas nemen om warm te blijven.” Als de jongen verbaast aarzelt, gaat Julio door. “Ik was trouwens op weg om een hapje te eten. Als je honger hebt, kun je mee.” En een paar minuten later zitten Julio en zijn belager tegenover elkaar aan tafel.

Julio groet het bedienend personeel bij naam, de manager van de tent komt een praatje maken en zelfs de bordenwassers zeggen gedag. “Jij kent hier iedereen, ben je de eigenaar of zo?” vraagt de jongen verbaasd. “Nee hoor, ik kom hier gewoon vaak eten.” “Oh, maar je bent zelfs vriendelijk tegen de bordenwassers.” “Ja,” is het antwoord van Julio, “Heb je niet geleerd om tegen iedereen vriendelijk te zijn?” “Jawel, maar ik had niet gedacht dat iemand dat ook echt zou doen.”

Ook echt zou doen

Het is een mooi verhaal en het gaat straks nog verder. Ik moest aan die reactie van de jongen denken toen ik bezig was met de voorbereidingen van een preek over de Bergrede. In Matteüs 5:17-48 heeft Jezus het over de vervulling van de Wet. “Denk niet dat ik gekomen ben om de wet af te schaffen. Integendeel, ik ben er om de wet te vervullen.” En dan komen er zes praktische voorbeelden over wat het vervullen van de wet betekent. Jezus zet wat er vroeger gezegd werd tegenover wat Hij nu zegt.

Mijn reactie op deze teksten was lange tijd hetzelfde als die jonge overvaller: “Ik had niet gedacht dat iemand dit ook echt zou doen.” En misschien herken je dat wel. Het klinkt als een zware last met extra wetten die Jezus ons hier oplegt: geen moord, maar ook geen woede en minachting. Geen overspel, maar zelfs geen lust. Hij heeft het over het uitrukken van ogen, nog rechtvaardiger zijn dan de Farizeeën en perfect zijn zoals God perfect is. Wie kan dit echt doen?

Goede leven van het Koninkrijk

Het boek ‘The Divine Conspiracy’ van Dallas Willard gaf me een andere kijk op de Bergrede. (Omdat er rond het meer van Galilea niet echt bergen zijn noemt Willard het consequent ‘het Praatje op de Heuvel’.)

Allereerst wijst Willard erop dat het verhaal een preek is en ook als één preek gelezen moet worden. Er zit een volgorde en opbouw in. Eerst komen de zaligsprekingen: geen opsomming van wat je zou moeten zijn om het Koninkrijk in te mogen, maar vooral een benadrukking van het feit dat Gods Koninkrijk voor iedereen is. Ook de gemarginaliseerden, onderdrukten, treurenden en armen van geest.

Vervolgens gaat het over een zout en licht zijn en is de oproep een kracht ten goede te zijn in de wereld. Uiteindelijk is de hele Bergrede een beschrijving van hoe het eraan toegaat in Gods Koninkrijk en een uitnodiging om mee te doen aan het goede leven van het Koninkrijk. Om Jezus te volgen in alles wat Hij doet en zegt. Jezus geeft geen nieuwe wetten, maar laat voorbeelden zien van hoe het werkt in het Koninkrijk van God in deze wereld. Of zoals Willard mooi verwoord: “This is how people live who stand in the flow of God’s Life.”

Hopen

Terug naar Julio Diaz. Als het eten op is, komt de rekening. Een ongemakkelijk moment, want Julio heeft geen geld meer. “Luister, jij hebt mijn portemonnee, dus jij moet betalen,” zegt hij tegen zijn overvaller. “Maar als je bereid bent mijn portemonnee terug te geven, trakteer ik je op deze maaltijd.” De jongen geeft de portemonnee terug en Julio betaalt voor het eten. Hij geeft de jongen nog 20 dollar extra, op voorwaarde dat hij zijn mes inlevert. Als een journalist later aan Julio vraagt waarom hij dit in vredesnaam gedaan heeft, is zijn antwoord: “Het enige wat je kunt doen is mensen goed behandelen en hopen dat ze jouw op hun beurt goed behandelen.”

Ik weet niet of Julio Diaz christen is, maar dit verhaal blijft hangen om drie redenen. Ten eerste omdat het een mooi voorbeeld is van het soort dingen dat Jezus beschrijft in de Bergrede. Ten tweede omdat ik geloof dat dit is wat God al eeuwenlang doet en Hij expert is in ‘van mensen houden en hopen dat ze ook van Hem houden’. Ten derde omdat het laat zien dat anders, tegencultureel, leven mogelijk is.

Hoe ik eerder naar de Bergrede keek sloeg me lam. Nu daagt het me uit om steeds radicaler Jezus te volgen in Zijn Koninkrijk, een ondersteboven Koninkrijk. Volgende keer 3 kernideeën bij dit Leven in het Koninkrijk die jou hopelijk ook stimuleren om steeds radicaler Jezus te volgen. Op Zijn manier.

 

Deze blog is een bewerking van een preek die ik hield in Vineyard Groningen. De preek is te zien op YouTube (dat is natuurlijk wel een spoiler voor de volgende blog!). Wil je mij ook uitnodigen als spreker? Leuk, dat kan! Kijk op mijn sprekerspagina en neem contact op.

 

(Fotocredit banner: Hans Vivek)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.