Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Bidden en waar ik tegen aanloop

Ik wil vaker bidden en loop dan natuurlijk weer tegen mezelf aan

2 reacties

Als je mij volgt op Facebook (moet je doen, is gezellig!) weet je dat ik onlangs het boek God on Mute* (NL: Als God zwijgt) van Pete Greig gelezen heb. Het gaat over bidden en over gebed. En dan vooral over de onverhoorde soort.

Ik heb ook een ander boek van Pete Greig gelezen: Red Moon Rising (NL: Dag en nacht roepen zij tot God). Die gaat vooral over allerlei mooie verhoorde gebeden, spectaculaire dingen en de kracht van bidden. Ik kan je aanraden beide boeken te lezen, voor de broodnodige balans.

Door deze boeken ben ik de laatste tijd meer bezig met gebed en probeer dat op een niet-zweverige manier te doen. Bidden schijnt namelijk nogal wat teweeg te brengen, in jezelf, bij God, op aarde. Bidden schijnt ook vaak niet verhoord te worden. (Vandaar de twee boeken…)

Ik probeer dus meer te bidden en Matthijs zou Matthijs niet zijn als ik niet ook allerlei valkuilen heb ontdekt in hoe ik met gebed omga. Ik loop met enige regelmaat tegen mezelf aan.

Zelf doen

Ik heb nogal een probleempje met dingen zelf in de hand willen houden, inclusief het ‘werk van Gods handen’ dat Hij in mij begonnen is. Ik wil nog veel veranderen aan mezelf en ik wil nog veel dingen weten over toekomst, richting, roeping en plan voor mijn leven en zo. Dingen waar ik voor bid.

Vroeger werd mij in de kerk elke zondag verteld dat God niet zal loslaten het werk dat zijn hand begon. Als God niet loslaat, zou ik dat met een gerust hart wel moeten kunnen doen. Mijn gebeden worden echter snel een manier om al die processen krampachtig in eigen hand te houden.

Zelf doen. Als ik maar vaak genoeg bid en misschien een schema maak voor alles waar ik voor wil bidden, komt het helemaal goed. Dan heb ik het helemaal in de hand. Stel dat ik iets vergeet! Waar is mijn lijstje? Heb ik iets gemist?

Loslaten. Ik geef steeds weer mijn processen aan God, maak geen schema’s en probeer niet krampachtig alles onder controle te houden.

Nooit genoeg

God ziet me aankomen. Dat was de eerste gedachte die ik had als ik weer eens begon met bidden.

Ik wil dus meer en vaker tijd nemen om te bidden en mijn plan is om minstens 4 van de 5 werkdagen te beginnen met een half uur gebed. Dus ik zet een timer, doe mijn ogen dicht, probeer tot rust te komen en daar komt die eerste gedachte. God ziet me aankomen.

God ziet me aankomen met mijn halfuurtje tijd voor hem. Hij zal wel denken: Ik krijg van die gast een paar keer per week een half uur en dan verwacht hij dat ik: 1) meteen op kom dagen en 2) ook nog even allerlei geheimenissen met hem bespreek. Alsof ik steeds maar weer op moet komen draven als hij zin heeft om te bidden. Toedeledokie!

Dit soort gedachten zijn oprispingen (het gaat echt al beter!) van mijn strengegodsyndroom. Een half uur is niet genoeg, dus dan hoeft het ook helemaal niet meer.

Ik geloof niet dat God zo is. Ik moet actief dit soort gedachten aan de kant zetten, om twee redenen.

  • Ten eerste is God geen strenge boze man. Hij geniet van de tijd die ik voor Hem apart zet.
  • Ten tweede ben ik door Gods Geest heel de dag ‘aangesloten’ op de Bron. Dat halve uurtje bewust bidden, helpt mij om ook de rest van de dag meer te beseffen dat God er is.

 

En verder? Verder is het voor mij gewoon doen. Meer proberen te bidden en kijken wat er gebeurt.

 

(Fotocredit: Kat Love)

*De links in deze blog verwijzen naar bol.com. Als je daar via mijn link iets bestelt, krijg ik een klein bedrag dat me helpt mijn site in de lucht te houden. Mocht je niet via bol.com willen bestellen, wil ik je oproepen vooral naar een plaatselijke boekwinkel te gaan die geen lid is van een grote keten. Onafhankelijke boekwinkels kunnen wel wat steun gebruiken!

2 thoughts on “Ik wil vaker bidden en loop dan natuurlijk weer tegen mezelf aan

  1. We leven in de eindtijd en het lijkt in m’n persoonlijke leven vaak wel of de ‘Grote Verdrukking’ al haast begonnen is. Bidden in de zin van stil zitten en handen vouwen lukt me niet zo best door alles wat er over me heen komt. Het is meer dat je probeert tot God uit te spreken wat je voelt of denkt op dat moment. Het is me opgevallen dat de psalmen weliswaar beginnen en eindigen met een dankzegging aan God voor wie Hij is en wat hij doet of gedaan heeft, maar daar tussen in is het toch wel vaak een jammerklacht. De psalmist David moet wel heel veel vijanden gehad hebben. Bidden doe ik het beste nog achter het stuur van de auto terwijl ik onderweg ben. Dat geeft mij inspiratie. Maar dan kun je natuurlijk je ogen niet dicht doen, zoals je wel zult begrijpen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.