Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

God neemt de tijd

God neemt de tijd met mij (en dat frustreert me enorm)

Een reactie plaatsen

Tijdens een video over de oerknal raakte Gods grootheid me dieper dan ik ooit eerder had gehad. De verteller liet zien hoe iets explodeerde, gassen afkoelden, om elkaar cirkelden, er elementen ontstonden en langzaam planeten zich vormden. Wauw, dacht ik: Als God op deze manier de aarde heeft geschapen, dan nam Hij de tijd. God kneedt, danst het universum in elkaar op een indrukwekkende, prachtige manier. Het gaf me kippenvel om te denken aan de God die dat in zijn hand heeft, die dat heeft ontworpen.

Ook als je niet gelooft dat God miljarden jaren gebruikt heeft om de wereld te scheppen, is het alsnog bijzonder dat Hij het in 6 dagen deed. Er was een tijd dat de aarde woest en leeg was. Er was een tijd dat het donker was. Er was een tijd dat er licht was van een zon die scheen op een uitgestorven aarde. Er was een tijd van planten, onaangeroerd door dierlijk of menselijk leven. Er was een tijd dat de mens alleen was. Het werd avond en morgen… Ook in 6 dagen nam God de tijd.

Langzame processen

Deze dingen hebben me ervan overtuigd dat God vaker een God van processen is, dan een God van de vingerknip. Een God van ergens mee bezig zijn, meer dan een God van een wonder en dan is het gedaan.

Als we lezen over Gods Koninkrijk, lezen we opvallend vaak over langzame processen. Landbouwverhalen. “Het Koninkrijk van God is als…” Een veld ploegen en gereed maken. Zaaien, wachten, groei, oogst. Of een bak bloem die doorkneed wordt, rijst en langzaam doordesemd raakt. God heeft blijkbaar geduld. Het mag wat tijd kosten. God heeft geen moeite met processen die half onderweg zijn.

Applaus

Nu ik erover nadenk zijn er maar weinig beelden in de Bijbel die op een vingerknipgod wijzen. Een pottenbakker die klei vormt. Een herder die onderweg is met zijn schapen. Er zijn de wonderen die Jezus doet en die instant resultaat bieden, maar ook daar loopt het soms, tja, raar. Spuug smeren, een genezing in 2 stappen, of eerst zonde vergeven en dan pas genezen. En er dan snel bij zeggen dat ze het aan niemand moeten vertellen. Geen vingerknip en een buiging om het applaus in ontvangst te nemen.

Het is voor mij geen vraag of God wonderen kan doen en nog steeds doet. Wel zie ik dat God (veel) vaker een God van processen is.

Half onderweg

Ik ben ervan overtuigd dat we dit ook op onszelf kunnen betrekken. God heeft geen moeite met half-onderweg-mensen. (Alsof er überhaupt ergens een punt is waar je op de helft bent en een punt waar je er dan helemaal bent.) God is bezig te kneden en te vormen. God schrijft een verhaal en mijn verhaal is daarin opgenomen.

God heeft geen moeite met halffabricaten. God heeft geen moeite met een aarde die woest en ledig is. God heeft geen moeite met een stuk klei dat nog nergens op lijkt. God heeft geen moeite met schapen over droge stukken grond leiden, op weg naar iets anders.

Zoals ik ben

Vaak voel ik me een half-onderweg-mens en dat frustreert me. Ik wil ergens zijn, ik wil meer zijn zoals ik voor ogen heb. Op zoveel gebieden ben ik er nog niet. Ik hou niet van dat onderweg-gevoel.

Maar God? God vindt het prima. Hij houdt van me, Hij neemt de tijd. Waarom? Dat weet ik niet precies. Ik denk dat het proces goed is voor ons mensen. Misschien vindt God ook meer voldoening in proces dan in vingerknip. Misschien wil Hij ons iets leren over Hem, of over onszelf, of allebei.

Dat geeft me troost, ook al frustreert het me dus vaak genoeg ook enorm. (“God, waar is die vingerknip?!”) Het geeft me troost dat God me kent en van me houdt zoals ik nu ben. Niet om wat ik kan worden, maar om wat ik ben. Omdat Hij kneedt en vormt en leidt en zaait en wacht.

 

(Fotocredit: Mitchell Hollander)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.