Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Verstoppen bij blog hoogbegaafd

Waarom ik je wil vertellen dat ik hoogbegaafd ben

6 reacties

Ik wil je iets vertellen. Dat doe ik natuurlijk elke week, maar deze keer is het iets groots. Iets persoonlijks. Het voelt als uit de kast komen. Het gaat over iets dat een wezenlijk onderdeel is van mijn leven en mijn identiteit, maar wat ik altijd weggestopt heb.

Het heeft een naam en die staat in de titel, dus die weet je al. Toch noem ik hem nog even niet. Een enkel woord kan namelijk een wereld aan gedachten, ideeën, misvattingen en vooroordelen met zich meebrengen. Daarom eerst iets over mezelf en dan plakken we er later dat labeltje wel weer op.

Het wordt een lange blog, maar het lezen waard.

Iets over mezelf

Al sinds mijn kindertijd weet ik dat ik intelligent ben. Ik was een slim jongetje, slimmer dan de rest. Ik denk veel na, eigenlijk altijd, en dat gaat dan alle kanten op. Soms briljante dingen, soms word ik er gek van omdat mijn hoofd steeds in hetzelfde rondje denkt. Mijn hoofd stopt nooit met denken. Het maakt me creatief, omdat ik andere verbanden leg dan gebruikelijk. Het maakt me in mezelf gekeerd, omdat mijn hoofd altijd bezig is iets te verwerken.

Ik wil ook altijd meer weten. Nieuwe dingen leren, meer nutteloze en grappige feitjes weten, meer in mijn hoofd stoppen. (Wist je dat bananen niet krom zijn omdat ze naar het licht toe groeien, maar omdat ze tegen de zwaartekracht in groeien?) Ik lees altijd en alles. Als ik op de wc niks te lezen heb, lees ik voor de honderdste keer de verpakking van de handzeep.

Ik ben gevoelig. Prikkels komen vaak hard bij me binnen. Ik moet me regelmatig afsluiten om te voorkomen dat ik overprikkeld raak. Gevoelens en emoties, van mezelf en van anderen, komen hard bij me binnen. Dus sluit ik me daar soms ook voor af, al zou ik dat anders willen. Ik maak me snel zorgen, omdat ik vaak zie wat er mis kan gaan. Mijn gevoeligheid komt ook tot uiting in een groot rechtvaardigheidsgevoel, dat me lamslaat.

Het labeltje

Ik ben hoogbegaafd. En ja, dat voelt voor mij echt als uit de kast komen.

Ik zal je vertellen waarom.

Op mijn 11e kwam uit een test op school dat mijn IQ in de range van hoogbegaafd ligt (al is hoogbegaafdheid meer dan alleen intelligentie). Toen was het dus al bekend. Om allerlei redenen is dat echter nooit erkend. Het mocht er niet zijn en ik stopte het weg.

Mijn hele leven voel ik me anders dan anderen. Ik had vrienden, deed mijn best op school, in de kerk, op mijn werk, in alle sociale settings die je tegenkomt in je leven, maar altijd voelde ik me anders dan anderen. Ik denk anders, ik zeg soms rare dingen, ik snap mezelf vaak niet en dat voelt stom. Niet dat ik anders wilde zijn, maar het lukte me niet om aansluiting te vinden. Ik hoor er steeds net niet bij. Dat was killing voor mijn zelfvertrouwen.

Bij alles wat ik doe, voelt het alsof ik tekortschiet. Ik weet dat ik altijd beter kan, vindt dat ik altijd beter zou moeten doen. Het gevoel over mezelf veranderde van niet goed genoeg doen, naar niet goed genoeg zijn. Een groot onderdeel van mijn identiteit, van wie ik ten diepste ben, is weggestopt, ontkent, onderdrukt. Het gevolg is dat ik eigenlijk niet zo goed weet wie ik ben, wat ik kan, wat ik ten diepste nou echt leuk vindt. En het gevolg is dat ik niet altijd meer wist (en weet) of ik er zelf wél mocht zijn.

Dingen gingen me makkelijk af op school. Ik hoefde nooit veel te leren. Mijn regel was dat ik na het avondeten geen huiswerk meer deed. Had ik geen zin in en het was ook niet nodig. Ik voelde me beter dan anderen, omdat ik beter presteerde dan anderen.

Nu denk je: Maar wacht even, je zei net toch iets over gebrek aan zelfvertrouwen? Dat klopt. Het is een paradoxale, maar dodelijke cocktail: een gevoel van minderwaardigheid, gecompenseerd door hoogmoed, dat weer wordt getemperd door schuldgevoel daarover en daarmee mijn minderwaardigheid voedt. Het rondje gaat door.

Gegroeid

Langzaam leer ik met deze dingen omgaan. Ik heb veel geleerd en ben veel gegroeid. Mijn geloof helpt me: ik weet dat ik geliefd, gered, aanvaard, genoeg ben. Mijn huwelijk helpt me. Gewoon volwassen worden en uitgroeien boven de chaos van de puberteit helpt me.

Maar toch. Toch is daar dat woord. Dat stuk van mezelf dat zo bepalend is en dat er mijn hele leven niet mocht zijn. Dat zo nauw samenhangt met allerlei verwarrende en negatieve gevoelens en gedachten.

Ik ben hoogbegaafd. En het voelt als uit de kast komen om dat uit te spreken.

Maar waarom dan? Waarom uit de kast komen? Waarom wil ik je dit zo graag vertellen?

Omdat ik nu meer dan een jaar weet dat wat ik mijn hele leven weggestopt heb hoogbegaafdheid is. En sinds die tijd veel dingen in mijn leven op hun plek vallen, positieve en negatieve. Het helpt me om mezelf te aanvaarden. Zo’n wezenlijk onderdeel van wie ik ben, wil ik met anderen delen.

Dit ben ik.

Hoogbegaafd roept vaak negatieve reacties op. Over mensen die zich beter voelen dan anderen. Het voelt immers als opschepperij om te zeggen dat je ergens goed in bent. Over kinderen die geen kind meer zouden kunnen zijn, alleen omdat ze dingen leren die voor oudere kinderen geschikt zijn. Of het gaat over asociale nerds die niet kunnen functioneren in de normale wereld.

Hoogbegaafden zouden mensen zijn die vooral problemen hebben of problemen veroorzaken. Alles beter weten. Of vastlopen en in een hoekje onbegrepen gaan zitten kniezen.

Normaler

Het heeft lang geduurd voor ik eruit was of ik hierover wilde schrijven. Het voelt kwetsbaar. Het gaat over een diep onderdeel van mijn identiteit, waarvan ik nog maar kort leer wat het is en wat het voor mij betekent. Het voelt kwetsbaar vanwege die negatieve lading.

Dat is precies wat me motiveert er hier wel over te schrijven. Als hoogbegaafdheid een taboeonderwerp blijft, blijft de negatieve lading bestaan. Als meer mensen, in alle diversiteit die er in mensen is, gewoon kunnen vertellen dat ze hoogbegaafd zijn, wordt het normaler. Dan is het gewoon een onderdeel van wie ik ben, zoals ik ook man ben, en hetero en christen. Ik zeg ook veel te vaak ontzettend niet-intelligente dingen. Ik heb niet zo vaak gelijk als ik denk. Allemaal dingen die er mogen zijn, omdat ik er mag zijn.

En dat brengt me bij de grootste reden waarom ik erover wil praten. Ja, ik worstel omdat ik hoogbegaafd ben, maar ik worstel vooral omdat ik het weggestopt heb. Als hoogbegaafdheid normaler wordt, kunnen al die slimme kinderen op al die basisscholen wel herkend en erkend worden. Dan kunnen we kijken hoe we ze kunnen helpen met de begeleiding die ze nodig hebben. Zo voorkomen we problemen, in plaats van ze te moeten oplossen.

En bovendien: dan kunnen hoogbegaafde kinderen ontdekken hoe ze hun unieke talent kunnen ontwikkelen en kunnen inzetten in de maatschappij. Zoals ik de rest van mijn leven ook wil gaan ontdekken. Een nieuwe dimensie in mijn levenslange reis is begonnen.

 

Morgen begint de Week van de Hoogbegaafdheid in Nederland en Vlaanderen. Het leek me een mooi moment om bij te dragen vanuit mijn eigen ervaringen.

(Fotocredit: Chris Fuller)

6 thoughts on “Waarom ik je wil vertellen dat ik hoogbegaafd ben

  1. lieve Matthijs, bedankt voor je inkijkje in jouw zijn. mooi dat je je kwetsbaar opstelt en dat je deze stap zet, alle ruimte toe gewenst samen met Mirjam en jullie mooie, leuke dochters!

    “God made my life complete, when I place all the pieces before Him”, las ik deze week in the Message in 2 Sam.

    een hartelijke groet
    Rommy

    • Bedankt Rommy. Mooie quote!

    • Zo herkenbaar. Ook ik heb de missie om meer ruchtbaarheid te geven aan hoogbegaafdheid. Mede zodat onze bijzondere kinderen hun eigen plek in mogen gaan nemen in deze, vaak zo snel oordelende maatschappij en zich niet anders voor hoeven te doen.
      Jij, ik, wij mogen allemaal zijn, zoals God ons gemaakt heeft!

  2. Je mag er zijn! Wij allemaal! Je zegt: ik voelde me altijd al anders dan anderen. Dat hoor ik vaak en heb ik zelf ook zo ervaren eerlijk gezegd. Zit dan niet in veel van ons? Je bent een held om zo kwetsbaar en eerlijk te zijn! Tis t mooiste (en moeilijkste)van menselijke relaties wat mij betreft. Alle respect voor jou en je missie om bespreekbaarheid te krijgen over dit onderwerp en ook om kids te helpen.
    Blijf ons lezers inspireren!

  3. Dank je voor de moed om dit te delen!
    Mooi en kwetsbaar en wáár.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.