Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Foto van ezel bij blog Jezus

Jezus op een ezel is het verhaal van Gods Messias

Een reactie plaatsen

Er is iets ontzettend dubbels aan de intocht van Jezus in Jeruzalem (Johannes 12:12-19). In het Engels staat boven deze passage vaak ‘The Triumphal Entry’. Er is echter niks triomfaals aan Jezus’ intocht en al helemaal niks triomfantelijks. Hij zwaait niet, schudt geen handen, kust geen baby’s. Hij is nederig. In andere evangeliën lezen we dat hij zelfs verdrietig is over Jeruzalem.

Voor de mensen maakt het niets uit. Vanuit hun perspectief is dit een ontzettend triomfale intocht. Dit is immers hun Messias! ‘Hosanna’ en ‘Gezegend hij die komt in de naam van de Heer’ zijn directe citaten uit de messiaanse psalm 118. Ze noemen Jezus ook nog ‘de Koning van Israël’. In deze verzen lezen we de meest openlijke en wijdverbreide toejuiching van Jezus als de Messias. Tot het punt dat de leiders chagrijnig zeggen: “Kijk maar, de hele wereld loopt achter hem aan.”

IJsberg

Vorige keer schreef ik over de metafoor van God als ijsberg, naar aanleiding van een preek die ik in de tijd voor Pasen hield over Johannes 12:12-19. Die ijsberg (en het beeld van God waar het voor staat) is nodig voor de rest van mijn verhaal (en mijn preek) over de intocht in Jeruzalem.

Vandaag zoom ik in op dat thema van Jezus als Messias. Zo wordt Hij binnengehaald. Maar ergens gaat er blijkbaar iets mis, want nog geen week later roept het volk om zijn kruisiging. Wat ging er mis?

Een deel van het antwoord is dat Jezus niet de Messias was die men verwachtte, waar ze op hoopten. In deze verzen in Johannes zien we twee aanwijzingen waarom Jezus anders was en wat voor Messias Hij dan is.

De profetie uit Zacharia

Daar komt Hij, de Messias, de nieuwe Koning, degene die de Romeinen het land uitschopt en het koninkrijk van Israël herstelt. Hosanna!

Maar wacht even, rijdt deze Messias nou op een ezeltje? Waar slaat dat op? Waar is zijn paard? Hij heeft toch minstens een strijdros nodig om de Romeinen de baas te kunnen? Maar goed, geen geknies, laten we vooral onze palmtakken blijven zwaaien.

Op dit punt in de tekst citeert Johannes een profetie uit Zacharia 9:9.

“Juich, Sion,
Jeruzalem, schreeuw het uit van vreugde!
Je koning is in aantocht,
bekleed met gerechtigheid en zege.
Nederig komt hij aanrijden op een ezel,
op een hengstveulen, het jong van een ezelin.”

Nederig

Jezus vervult de profetie van Zacharia. Hij is bekleed met gerechtigheid en hij heeft de zege. Maar zoals Hij hier laat zien is hij een nederige Messias, rijdend op een ezeltje en niet op een strijdros. Hij is nederig en zachtmoedig van hart.

In het verhaal van de mensen is dit de zegerijke intocht van de Koning van Israël, overwinnaar van de vijanden. In het verhaal van God is dit een nederige Koning, die verlossing brengt. Wat Jezus hier laat zien is immers een topje van de ijsberg die God overal en altijd is. Hij brengt verlossing die geen strijdros nodig heeft, maar een kruis. Hij komt als Messias die iedereen in zijn Koninkrijk uitnodigt, ook die gehate Romeinen. Dit was niet de Messias waar ze op hoopten, Hij past niet in hun verhaal.

Het geslachte Pesachlam

Een tweede aanwijzing zit hem in de timing van het hele verhaal. Op verschillende plekken in de evangeliën lezen we dat Jezus zegt dat het nog niet zijn tijd is. Op een gegeven moment is het wel zijn tijd, want Hij gaat op weg naar Jeruzalem. Zijn timing is blijkbaar gericht op de Pesachfeest, want hij komt precies op tijd aan.

Ik had daar nooit zo over nagedacht en ging er maar vanuit dat dat was omdat er dan veel mensen zouden zijn die zijn offer zouden zien. Nu denk ik dat Jezus zijn offer op het Pesachfeest wil voltrekken omdat er een directe link is tussen Jezus en het Pesachlam.

Pesach herinnert de Israëlieten aan de uittocht. De laatste plaag, de vreselijkste, bestaat eruit dat God een engel des doods stuurt om alle eerstgeborenen te doden. De enige manier om dit af te wenden is door een lam te slachten en het bloed op de deurpost te smeren. Dan slaat de dood het huis over en zou er leven zijn. Dit vieren Joden tijdens Pesach, tot op de dag van vandaag. Joodse families slachtten een lam, aten ongedesemd brood, om de vrijheid uit de slavernij te vieren.

En Jezus kiest ervoor om tijdens dit feest zich op te offeren. Ik krijg kippenvel als ik dat tot me door laat dringen.

Kosmische schaal

Jezus at zelf het Pesachmaal, het geslachte lam, geeft zich dan over om gekruisigd te worden en dat is geen toeval. Waarom? Dezelfde God die zichtbaar is in de uittocht uit Egypte is dezelfde God die zichtbaar is in het offer van Jezus. Het is allemaal dezelfde ijsberg. Het is allemaal God in de geschiedenis en het is allemaal Gods grote verhaal met de wereld.

Wat er met het volk Israël in Egypte op een kleine schaal gebeurde, gebeurt hier door Jezus op een kosmische schaal. Dood is afgewend door de dood van een Lam, zodat mensen van slavernij naar vrijheid kunnen gaan. De God die zichtbaar is in het Pesachlam is dezelfde God die zichtbaar is in Jezus het Lam.

Natuurlijk zagen de mensen in Jezus’ tijd niets van deze diepgaande symboliek. Alles wat zij zagen was een Messias die… ja, wat deed Hij eigenlijk? Niets. Hij werd gepest, geslagen, gebroken en zei en deed niets. Nee, dit was toch niet de Messias waar ze op hoopten. Dit was niet de Messias van hun verhaal. Maar God schreef een ander verhaal. Daarover volgende keer in deel drie.

 

Deze blog is een bewerking van een deel van mijn preek in Vineyard Groningen over de intocht in Jeruzalem. Het eerste deel vind je hier. Je kunt eventueel de hele preek (in het Engels) beluisteren op de site van Vineyard Groningen (leuk als podcast!).

(Fotocredit: Braedon McLeod)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.