Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Jezus loopt langs de straat en ik zeg: “Ha Jezus!”

1 Comment

Woensdag was ik bij een concert van Elly en Rikkert. Ze stoppen met toeren en dit is hun afscheidstournee, onder de naam Mooi geweest. Ze zijn oud (Elly een jaartje ouder dan Rikkert) en ondertussen al weer 50 jaar actief. Een jubileum- en afscheidstournee dus (en er zijn nog kaarten!). Het was een mooie avond, met oude en nieuwe liedjes door elkaar, kinderliedjes, cabaret van Rikkert, wat verhalen van vroeger.

Wat mij opviel – het liep al tegen het eind van de avond – was dat de naam Jezus niet gevallen was. Letterlijk de enige keer dat zijn naam viel was tijdens het liedje ‘Jezus, de leeuw van Juda, overwon de dood’. Het ging af en toe over God, over Hem of over die ‘een man’, maar nooit voluit over Jezus.

Het verbaasde me des te meer omdat ik tijdens de avond, met al die muziek tot zijn eer, Jezus ervoer als aanwezig en dichtbij, dichterbij dan in menige kerkdienst.

Jaloers

Ik was jaloers. Hier stonden twee mensen te zingen die Jezus persoonlijk kenden en van dichtbij met Hem leefden. Die alles in hun leven gebruikten om Jezus te eren en te dienen. Of eigenlijk is jaloers niet het juiste woord. Ik voelde een diep verlangen om Jezus ook zo te kennen.

Hoe dan? Zo… zo, bij gebrek aan een beter woord, gewoon. Jezus kennen als een reëel persoon waar je op een reële manier mee om kunt gaan.

Mijn gebed is de laatste tijd onpersoonlijk en afstandelijk geworden. Ik bid, vraag, eer, dank met mijn mond, soms met mijn hart, maar de relatie lijkt ver weg. Er zit geen gevoel meer bij, in ieder geval geen gevoel van relatie.

Man langs de wegen

De liedjes gaven mij dat gevoel terug. Het gevoel van Jezus als persoon in deze wereld. Waar je mee kan praten. En rondhangen. Op een nuchtere manier, gewoon Jezus kennen. Niet op de manier van de kwijlliedjes die willen dat ik me achterover tegen Jezus’ borst aan vlij, waarna Hij me kleine slokjes geeft uit zijn beker.

Het lied wat bij dit gevoel sinds woensdagavond in mijn hoofd rondzingt is ‘Al je haren zijn geteld’. De drie coupletten van het lied beginnen als volgt:

Er loopt een man langs de wegen
Ik kwam ‘m tegen
Hij zei: kijk naar de lelies in het veld
[…]

Er loopt een man door de velden
Weet je wat Hij vertelde
Hij zei: kijk naar de vogels in de lucht
[…]

Er loopt een man door de straten
Ik hoorde Hem praten
Van een leven tot in eeuwigheid
Hij zei: geef alles weg
Ga op de smalle weg
De weg die tot het leven leidt

Wandelen

Daar verlang ik naar: Jezus, als een man die door de straat loopt. En dat ik dan naar Hem toe kan gaan en zeggen: “Ha Jezus, hoe is het? Zeg, ik heb nog een vraag voor je: wat moet ik nou met dit en dit in mijn leven?” En dat Hij dan dingen zegt (of niet, want het blijft bidden en dan hoor ik niet altijd iets). Gewoon een man die Jezus heet en God is. En bij wie ik niet uit zijn beker hoef te drinken.

Zo wil ik met Jezus leven. Dit liedje geeft opeens een nieuwe lading aan het idee van wandelen met God. Iemand die ik ken en waar ik af en toe mee praat. Samen langs de straat.

Misschien wel op weg naar dat tuintje met die kauwgomballenboom.

 

(Fotocredit: Toa Heftiba)

One thought on “Jezus loopt langs de straat en ik zeg: “Ha Jezus!”

  1. Goed gezien Matthijs! En mooi verwoord…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.