Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Als Jezus slaapt in de stormen van je leven

Een reactie plaatsen

Een storm in je leven en Jezus lijkt te slapen. Het gebeurt letterlijk in de Bijbel aan het eind van Marcus 4 (vers 35-41), maar het is mooi metaforisch voor hoe ik periodes in mijn leven soms ervaar. Stormen in mijn leven. Wilde stormen van angst, rustige stormen van twijfel, langdurige stormen van vragen en zoeken naar wat goed is om te doen. En steeds weer: waarom hoor ik zo weinig van God? Kan het Hem niets schelen?

Die vraag hadden de discipelen ook in dat bootje op het meer van Galilea. De golven beukten in op de boot, ze maakten water en Jezus sliep op een kussen. En dan komt die vraag van de discipelen: “Kan het U niet schelen dat we vergaan?” Een vraag die ik zelf bijna niet durf te stellen, omdat hij oneerbiedig voelt.

Wist je dat er in de grondtekst van dit verhaal drie keer het woord ‘mega’ staat? Mega is natuurlijk Grieks voor ‘groot’ en het wordt gezegd over de storm (een heftige storm), over de stilte die valt (het meer kwam helemaal tot rust) en over de reactie van de discipelen (grote schrik). Een megastorm, een megastilte, een megaschrik.

Megastorm

Want het wás een grote storm. Een deel van de discipelen waren natuurlijk vissers, die een groot deel van hun leven dagelijks in precies dezelfde boten op precies dit meer bezig waren. Waarschijnlijk hadden ze tientallen stormen meegemaakt. Maar ook zij worden bang.

Misschien wisten ze precies wat ze moesten doen en hadden ze alles al geprobeerd. Hozen, peddelen, in de wind draaien. Maar het lukt ze niet alleen en ze worden bang. Vandaar de vraag van de discipelen: “Kan het u niet schelen dat we vergaan?”

Ik heb nog een ander Grieks woord voor je, dat vaker terugkomt in deze blog: melei. Wat hier vertaalt is als ‘niet schelen’, betekent letterlijk: ter harte gaan. “Gaat het u niet ter harte dat we vergaan?”

Megastilte

Op die vraag van de discipelen volgt de reactie van Jezus. Hij wordt wakker (eindelijk!), bestraft wind en water en dan valt er een megastilte. Maar dit was niet de eerste stilte van Jezus. In de tijd daarvoor was hij namelijk ook al stil. Hij sliep. Niet helemaal de reactie die je zou verwachten van iemand midden in een storm.

Dat woord ‘melei’ komen we in een ander verhaal tegen. Het verhaal van Marta en Maria in Lukas 10. Daar vraagt Marta aan Jezus: “Kan het u niet schelen dat mijn zuster mij al het werk laat doen?” En ook daar reageert Jezus niet zoals mensen verwachtten. Hij zegt dat Maria het goede heeft gekozen en nodigt Marta uit bij Hem te komen. Hij nodigt Marta uit tot zichzelf.

Megaschrik

Na deze reactie van Jezus, stelt Hij zelf een vraag: “Waarom zijn jullie bang? Hebben jullie nog steeds geen geloof?” Een indringende vraag. Met een vreemde reactie van de discipelen: ze krijgen een megaschrik. “Wie is toch die man?!”

Jezus vraagt om geloof in de storm. Ook hier nodigt Hij de discipelen uit om bij Hem te komen, in Hem te geloven, op Hem te vertrouwen. Een derde Bijbeltekst met ‘melei’ is 1 Petrus 5:7: “Je mag al je zorgen op hem afwentelen, want hij zorgt voor u.” Oftewel: je gaat hem ter harte. En daarom vraagt Jezus om vertrouwen.

Maar de discipelen zien het niet. Die zijn nog met hun hoofd bij de storm en bij het wonder. Ze vragen zich af wie die man is, aan wie wind en water gehoorzamen. Maar ze zitten niet met hun hoofd bij de uitnodiging van Jezus.

Ondanks

Misschien denk je nu wel: Maar mag ik dan niet bang zijn? Moet ik Jezus vooral laten slapen in de storm? Ik heb niet altijd vertrouwen. Dat herken ik. In de tijd dat ik deze tekst bestudeerde heb ik daar ook mee geworsteld. Het is een behoorlijk uitdagende en confronterende vraag van Jezus.

En toch geloof ik dat er meer achter zit. Jezus reageert niet zoals mensen verwachten, maar Hij nodigt mensen uit tot zichzelf. Ik geloof niet dat Jezus vraagt om vertrouwen zonder angst, maar om vertrouwen ondanks angst. Om hem aan te roepen in de storm, maar onze focus te verplaatsen van onze angst naar Hem.

Vertrouwen

Vertrouwen is voor mij vaak een werkwoord en geen gevoel. Ik voel niet altijd vertrouwen, maar uiteindelijk blijkt vertrouwen uit daden. Doorgaan met wat ik geloof dat goed is en wat God van mij vraagt. Blijven bewegen in de storm, blijven zoeken. Soms denk ik dat het ongepast is om Jezus te vragen “Kan het u niet schelen dat…” Ik geloof echter dat Jezus die vraag prima aankan. Ik geloof ook dat Jezus uiteindelijk je storm stilt.

Mocht het je helpen, schrijf dan je storm op een briefje: “Kan het u niet schelen dat…” En schrijf er dan 1 Petrus 5:7 onder: “Je mag al je zorgen op hem afwentelen, want je gaat Hem ter harte.” En richt je dan op Jezus, elke keer als je dit briefje tegenkomt. Niet uit angst, maar uit vertrouwen. Waarom? Omdat ook als Jezus lijkt te slapen in je storm, je Hem ter harte gaat.

 

Deze blog is een samenvatting en bewerking van een preek die ik opgenomen heb voor Vineyard Groningen. Wil je mij ook uitnodigen als spreker? Leuk, dat kan! Kijk op mijn sprekerspagina en neem contact op.

 

(Fotocredit: Ruslan Valeev)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.