Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

foto bij blog over kerk en corona

Kerk en christen in de (corona)crisis: zijn we Marta of Maria?

Een reactie plaatsen

De inspiratie voor deze blog kwam op de Dag van Nationaal Gebed van afgelopen woensdag, in eerste instantie omdat ik me afvroeg hoe niet-christenen naar zo’n initiatief kijken. Vinden ze het bemoedigend of doet het ze maar weinig? Niet dat het uitmaakt, want de dag is bedoeld voor God, niet voor anderen, maar ik vroeg het me af. En het zette me aan het denken over de plek van kerken en christenen in deze crisis rond corona.

Deze periode van isolatie, afstand en onzekerheid leidt tot veel creativiteit (en een explosie aan online activiteit) bij kerken. Diensten worden gestreamd en grenzen vallen weg. In de kerk waar ik deel van uitmaak hadden we bijdragen vanuit Zuid-Afrika, Australië en Kollumerzwaag. Kerken willen iets doen en ik hoop dat na deze eerste intern-logistieke hobbels de creativiteit en activiteit ook naar buiten gericht zal worden in hulp naar mensen. Toch blijf ik nadenken over de plek van kerken en christenen in deze crisis.

Iets doen is goed

Natuurlijk is het goed om iets te doen. Ook bij mijn supermarkt hangen briefjes van mensen die aanbieden boodschappen te doen voor anderen. Christenen en kerken willen iets betekenen voor anderen. Dat zit in onze kern en in de kern van onze roeping voor de wereld. Aan het eind van de tijd zullen er mensen zijn die vragen “Maar Heer, wanneer hebben wij boodschappen voor u gedaan?”

Als ik dieper en langer nadenk komen er twee gedachten, twee vragen naar boven. Ik deel ze, niet om in deze tijd lekker kritisch te gaan doen, maar omdat ik hoop dat mensen er in hun eigen denkproces iets aan hebben.

Zijn we Marta of Maria?

De neiging is om te gaan doen. En dat is goed. De neiging is om te gaan bidden, te gaan streamen, te gaan helpen. Maar wat gebeurt er als we ‘helemaal in beslag genomen worden door de zorg voor onze gasten’, zoals Marta in Lukas 10? Hebben we tijd om aan de voeten van Jezus te gaan zitten en naar zijn woorden te luisteren? Het gevaar is weer volop te gaan doen.

Hebben we medelijden of zijn we medelijders?

Ik vind deze ingewikkeld om te verwoorden. We willen iets betekenen voor anderen. We willen slachtoffers helpen. Naast mensen staan (al plaatsen we ons er onbewust soms boven). Mijn vraag is: durven we ook tussen de mensen te staan? Durven we toe te geven dat ook wij slachtoffer zijn? Dat we het niet weten, dat ook de kerk zwak is en dat wij misschien ook wel hulp nodig hebben.

Ik hoor vaak dat deze crisis als bijeffect heeft dat de samenleving even stilgezet wordt en mensen gedwongen worden dingen in hun leven onder ogen te zien. Wie zijn ‘die mensen’? Anderen, of ook wij? Wat ontdekt de samenleving over christenen als we toegeven dat ook wij stilgezet moeten worden en dingen in ons leven onder ogen te zien? Misschien wel dat kerken en gelovigen die zo snel de messiasrol pakken, net zo hard de Messias nodig hebben.

Misschien is mijn punt vooral het verschil tussen ‘deze tijd is ook een kans voor de kerk’ en ‘deze tijd is ook een kans voor Jezus’. Als Jezus deze crisis aangrijpt om te werken, zoals ik mensen vaak hoor zeggen, hebben wij het lef om ook Maria te zijn? En durven wij het aan om toe te geven dat we ook medelijders zijn?

 

(Ik had nog meer gedachten over kerk en corona, die lees je hier.)

(Fotocredit: Sasha Freemind)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.