Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

kerk

De kerk en ik, we strijken elkaar regelmatig tegen de haren in

2 reacties

De laatste tijd, als ik naar de kerk ga, ga ik met aarzeling. Dat is om twee redenen.

Lees in de Bijbel over hoe de eerste gemeente in elkaar zat en kijk dan eens naar je eigen kerk. Veel van hoe kerk nu is, van gebouw tot diensten, komt van gewoontes en rituelen die leefden in de heidense cultuur ten tijde van keizer Constantijn.

Voor die tijd waren er geen gebouwen, voorgangers en dominees, worshipleiders, megakerken, avondmaalcupjes of doopcursussen. (Deze voorbeelden komen uit het boek Zo zijn onze manieren’, waar Chiel Voerman een serie over geschreven heeft: deel 1, deel 2, deel 3)

Consumeren

Ik geloof niet dat we allemaal precies zo moeten gaan doen als de kerk in het Nieuwe Testament. Feit is wel dat de manier waarop veel kerken werken, belemmerend werkt voor groei als leerling van Jezus.

We zitten in rijen en consumeren. Iemand vertelt ons wat te zingen, iemand vertelt ons wat te lezen uit de Bijbel en iemand vertelt ons hoe dat stuk vervolgens in elkaar zit. Een goede preek zet aan tot actie, maar er is vrijwel nooit de mogelijkheid om er wat mee te doen. Er is geen ruimte om te oefenen en van anderen te leren.

Ik mag niet praten, ik kan geen vragen stellen, ik kan niet een liedvoorstel doen, ik heb meestal geen ruimte om iets te delen dat God in mijn leven doet, ik mag niet meebidden, ik wordt niet uitgedaagd om voor anderen te bidden, noch verteld hoe dat moet.

Kritisch

Het is veel gevraagd om hier allemaal ruimte voor te bieden in een zondagse dienst in het kerkgebouw. Toch is dit vaak de enige plek en de enige tijd in de week die mensen ‘kerk’ noemen. Als we willen leven als volgeling van Jezus (discipelschap), worden we geacht buiten de dienst om deel te nemen aan een cursus, of een groep die daarover praat.

In het NT was de kerk de plek waar nieuwe christenen zowel getoond als verteld werd hoe het leven als leerling van Jezus er uitzag. De huidige kerk maakt het moeilijker om te groeien, in plaats van makkelijker. Ze vertelt me actief te worden, maar als ik kijk naar hoe het gaat, leer ik vooral te consumeren. Daar worstel ik mee en het maakt me kritisch op de kerk.

Toch ga ik nog

Toch ga ik nog. Met aarzeling, om nog een tweede reden. Wat ik namelijk ook in de kerk vind is uitdaging. Confrontatie.

Hmm, een preek over trots? Aha… Ja, auw, dat ben ik.

Wat zeg je? Niet naar de omstandigheden kijken, maar op God vertrouwen? Maar dat doe ik toch? Of nee, veel te vaak juist niet.

Oh, en mevrouw die zo enthousiast is over Jezus dat het irritant is? Wat heb jij dat ik nog mis?

En die veel te extraverte voorganger met zijn flauwe grapjes legt me veel te vaak een vinger op de zere plek.

Confronteren

De laatste tijd is kerk niet meer zo leuk voor mij. God gebruikt het momenteel vooral om me te confronteren met mijn eigen tekortkomingen. Ik zie al die dingen die me afstoten in de kerk, maar het dwingt me ook naar mezelf te kijken. Naar mijn kritische, wantrouwende blik en naar mijn wrevel over wat ik mis. Het roept me op om deel uit te maken van dit geheel. Waar zijn mijn eigen pogingen om uit het consumeren te stappen?

Daarom ga ik naar de kerk. Als dit het lichaam van Christus is, volstaat het niet om aan de zijlijn te roepen. Als ik me aan Christus geef, geef ik mezelf dan ook niet aan zijn lichaam op aarde? (En nee, dat lichaam is niet beperkt tot ‘de kerk’. Maar als je niet naar de kerk gaat, hoe vaak kom je dan samen met andere gelovigen met het doel God te eren?)

Weerbarstig

Ik geloof dat ik in een periode van rust zit, van even niet hoeven. Maar keer op keer kom ik er achter dat ik zelf goed nieuws ben en dat mezelf niet laten zien betekent dat anderen niets van mij ontvangen.

De kerk is weerbarstig, mijn zoektocht is weerbarstig. We strijken elkaar regelmatig tegen de haren in. Langzaam aan ontdek ik dat de weerbarstigheid van de kerk goed is voor mijn zoektocht. Zou het kunnen zijn dat de weerbarstigheid van mijn zoektocht goed is voor mijn kerk? En als je dit herkent: dat de weerbarstigheid van jouw zoektocht goed is voor jouw kerk?

 

(Fotocredit: Karl Fredrickson)

2 thoughts on “De kerk en ik, we strijken elkaar regelmatig tegen de haren in

  1. Hoi Matthijs, mooi om elkaar weer te ontmoeten in onze gezamenlijke zoektocht. Mooi hoe je naar je eigen aandeel kijkt in je kerkbeleving. En tegelijk, soms moet je niet te lang naar jezelf blijven kijken. Oorzaken bij jezelf zoeken is goed en mooi. Maar soms,… ligt de oorzaak elders. Voor mij is er onlangs weer een nieuwe dimensie in dit verhaal geslopen. ik denk dat ik daar binnenkort iets ga over schrijven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.