Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Kerk en Marie Kondo

3 dingen die de kerk kan leren van Marie Kondo

Een reactie plaatsen

Het is makkelijk om Marie Kondo belachelijk te maken. Haar maniertjes, haar ‘begroeten van het huis’, haar nauwgezette instructies voor het opvouwen en opbergen van stropdassen naar grootte in kleine pastelkleurige doosjes in je kast.

Nadat een jaar of vier geleden haar boeken een hit waren, is ze nu terug met een opruimserie op Netflix. Ze komt bij Amerikanen thuis, legt haar methode uit, helpt mee met kleren op een stapel gooien en gaat dan weer weg. Het is verslavend om te kijken.

Ik geloof dat er meer achter Marie Kondo zit dan je op basis van een oppervlakkige beoordeling zou denken. Ik geloof ook dat de kerk wat kan leren van Marie Kondo. Niet alleen over de ‘God van het opruimen’ waar ik eerder over schreef, maar ook over hoe we omgaan met de zooi in ons leven.

1. Een ander leven

Marie Kondo helpt je niet dingen weg te gooien. Niet om mee te beginnen in ieder geval. De eerste vraag die ze stelt is: wat voor leven wil je leven? De volgende stap: Kijk naar je kleren/boeken/komono en kijk wat je wilt houden. Ja, dat leidt tot weggooien, veel weggooien, maar het gaat nooit om het weggooien zelf, maar om wat het je brengt.

De boodschap van de kerk is vaak: ruim je leven op, bekeer, keer om, doe je zonden weg. Een terechte boodschap, maar leeg als we niet ook en eerst de nadruk leggen op wat er daarna komt: een ander leven. Wat wil je wel in je leven, hoe wil je leven? Wat zien we bij Jezus in wat Hij doet, in plaats van de dingen die Hij niet doet?

2. Aanvaarding van processen

Marie Kondo lacht heel vaak. Eigenlijk altijd. Ze lacht bij grote muffe dozen vol met troep, ze lacht bij garages vol met kapotte powertools, ze lacht bij kledingkasten waar de achterkant of bodem niet te zien is.

En ze lacht naar mensen. De mensen naast die dozen, in die garage, voor die kast. Geen oordeel over wat mensen wel of niet weggooien. Of over de dingen waar mensen mee worstelen, maar die toch vrij simpel zouden moeten zijn.

Vaak kunnen we in de kerk niet zo goed omgaan met mensen die nog midden in hun proces zitten. Als ze christen zijn geworden, vinden we het maar moeilijk te accepteren dat er nog van alles mis is. Volgens mij is dat niet hoe God is, omdat God prima om kan gaan met mensen die nog in hun proces zitten. (Alsof er überhaupt iemand is die al helemaal klaar is met zijn proces.) Je kunt het aanvaarding noemen, of genade voor elkaar.

3. Jij mag het doen

Het grote geheim van Marie Kondo is dat Marie Kondo geen opruimhulp is. Ze ruimt namelijk niet op. Ze legt uit, vertelt, doet voor, sjouwt wat heen en weer om alles op een grote hoop te krijgen en gaat dan weg. En laat het bij de mensen zelf. Die gaan aan de slag.

Marie Kondo blijft niet slapen om te kijken of alles goed gaat, ze kiest geen dingen uit die de ander zou moeten weggooien, ze vouwt de onderbroeken niet op. Ze komt af en toe langs met veel bemoediging, wijze raad en praktische tips, en dat is alles.

Dit lijkt me een wijze les voor de kerk. De kerk is namelijk heel goed in over je schouder kijken of alles wel goed gaat. Om te kiezen wat je weg zou moeten doen en wat mag blijven. Om maar niet te spreken van alles wat je nog allemaal extra zou moeten doen. Marie Kondo lijkt meer vertrouwen in haar methode en haar cliënten te hebben dan de kerk. Gek, want de kracht van de kerk is niet een methode, maar een levende God.

 

Sinds de serie heb ik meer respect voor Marie Kondo. Wat mij betreft kunnen we dus iets van haar leren. Niet alleen om zelf op te ruimen, maar ook in hoe we met mensen omgaan die veel op te ruimen hebben.

 

(Fotocredit: Dan Gold)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.