Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

merwede vanuit papendrecht

Ode aan de Merwede

4 reacties

Papendrecht, het dorp waar ik opgegroeid ben, is een dijkdorp. Aan de andere kant van de rivier ligt Dordrecht, soms ook wel Papendrecht-Zuid genoemd. Als je naar Dordt wilt, neem je de waterbus de rivier de Merwede over en loop je zo de oude binnenstad in. Langs de rivier loopt een wandelpad, met bankjes, wat moderne kunst en vooral een weids uitzicht over het steeds maar door-en-door-stromende water van de rivier, de lange binnenvaartschepen richting of vanuit Rotterdam en de skyline van Dordrecht laag onder de staalblauwe, ijsgrijze of witbewolkte Hollandse lucht.

Na mijn verhuizing naar Groningen, naar een klein huisje vlak bij de binnenstad, was het enige water in de buurt de vijver in het park, de grachten rond het centrum en als je even doorfietst het Eemskanaal of het Van Starkenborghkanaal.

Toen ik na mijn eerste maanden in Groningen weer eens naar mijn ouderlijk huis reisde, hobbelde de trein vanuit Rotterdam de spoorbrug tussen Zwijndrecht en Dordrecht over. Ik keek vanuit mijn raampje in de paar tellen die het duurde omlaag naar het klotsende water. Er klikte iets in mijn hoofd.

Ik miste de rivier. Ik miste het water.

In Papendrecht is de rivier altijd aanwezig. Het wandelpad langs het water was vaste prik op mijn hardlooprondjes. Het uitzicht, het groen, de strakke grens tussen bebouwing en water als je vooruitkeek. Een rondje wandelen was vaak: even wandelen naar het pad langs de rivier. Zitten op het bankje, kijkend, luisterend. Kabbelen werd klotsen als er weer een schip voorbijkwam. Het doffe gedreun nam langzaam af en rust keerde weer. Verre geluiden droegen over het water. Je hoorde: vogels, een vlieg, een fietser, gelach van een terras aan de overkant.

De rivier verandert niet, maar is nooit hetzelfde.

brug over de merwedeDe rivier is altijd aanwezig. Als je naar Rotterdam wilt: de brug of de tunnel. Als je naar het noorden reed: de Lek, met Kinderdijk als toeristisch tentakel. Naar Dordrecht: de brug of de waterbus. In een paar minuten laag over het water, gezicht in de wind, de ene kade drijft weg, de andere je tegemoet. Alleen naar het oosten (waar de wijzen wonen) hoef je nergens overheen, maar: je rijdt wel langs de rivier.

Het was pas toen ik die ene keer terugtreinde vanuit Groningen dat ik besefte: de rivier zit in mijn genen. Het is het decor van mijn jeugd. Het is het decor van de wandeling toen zij, die nu mijn vrouw is, voor het eerst thuis op bezoek kwam. Van de vluchtwandelingen als ik er met mijn denken, met God, met mijn emoties op mijn slaapkamer even niet uitkwam en letterlijk de ruimte nodig had. Het decor van vuurwerk laat op Koninginnedag, mijn eerste geocache, ritjes naar de Biesbosch op tweede Paasdag.

Nog steeds gaat mijn gevoel van kabbelen naar klotsen als ik ergens langs een rivier in het gras kan zitten.

Waarom vertel ik dit?

Het is lekker weer. Het is lente. Ik heb even geen zin om te schrijven over diepe theologische dingen of over worsteling en zoektocht of over dingen die ik geleerd heb.

Vandaag schrijf ik over de rivier.

De Bijbel zegt dat de schepping zucht en uitkijkt naar het naar voren treden van Gods kinderen. De schepping zal vernieuwd worden. Dat geeft me hoop. Hoop voor de Merwede.

Als er in Openbaringen staat dat er op de nieuwe aarde geen zee zal zijn, hoop ik dat ‘zee’ daar inderdaad symbool staat voor chaos en dood (zoals vaker in de Bijbel) en dat die afwezig zijn. En dat er dus wel echte zee is. Zonder zee namelijk geen rivieren.

Wat moet het lekker zijn om straks even het nieuwe Jeruzalem uit te kunnen wandelen en op een bankje te zitten naast de rivier. Om uit te kijken over het water van de nieuwe Merwede en een rivier te zien zoals God haar bedoeld heeft.

Soms zit ik ergens in het gras langs het water van een rivier, met de zon op mijn gezicht of een straffe wind in mijn oren.
Soms zie ik het al een klein beetje.

 

(Fotocredit: eigen foto’s)

4 thoughts on “Ode aan de Merwede

  1. Ahum…Dordrecht Papendrecht-zuid noemen, vind ik echt niet kunnen 😬

  2. Op zaterdag 31 maart waren we in de Biesbosch tijdens een unieke tour over de liniecrossers tijdens de Tweede Wereldoorlog. We gingen met een boot door het gedeelte bij Dordrecht. Behalve indrukwekkende verhalen over heldenmoed en opofferingsgezindheid, genoten we tevens van de prachtige natuur. Bos, water en kreken. Het is echt een gebied om tot rust te komen.
    Kijk maar eens op ARS Website voor een impressie van die dag.

    http://www.saak.nl/battlefield%20tour/2018%20biesbosch/biesbosch.htm

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *