Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

header blog kerst

Vasthouden aan de Baby: Kom mijn kerst-ongeloof te hulp

Een reactie plaatsen

Ken je suspension of disbelief? Het is een literaire term. Letterlijk vertaald betekent het iets als ‘opschorten van ongeloof’. Bij elk fictief verhaal is suspension of disbelief nodig om in het verhaal te duiken. Tijdelijk, voor de duur van het boek of de film, schort je je ongeloof op en aanvaard je dat wat je ziet of leest echt kan en echt gebeurt. Je zet je scepsis tijdelijk opzij, laat de verbeelding toe en aanvaardt de dingen die in het echt niet kunnen.

In zekere zin is suspension of disbelief vrijwillig. Je kiest ervoor om je niet af te laten leiden van het verhaal door dingen die ‘in het echt’ niet kunnen gebeuren. Logisch ook, want het toelaten van verbeelding maakt het verhaal interessant. Als je in een bioscoop om de paar minuten roept dat lichtzwaarden of The Force niet bestaan word je waarschijnlijk al snel de zaal uitgezet.

Naief

Kerst is één groot suspension of disbelief, vond ik. Het maakte me vaak cynisch. Wat nou, licht in de wereld? Wat nou, vrede op aarde? Kijk om je heen. Liedjes kunnen zingen over vrede op aarde en het nog geloven ook? Het is een luxe die maar een klein deel van de wereldbevolking zich kan veroorloven. Net als uitgebreid eten met familie of vrienden.

Ik vond Kerst ook nog eens een suspension of disbelief van het meest naïeve en verschrikkelijke soort. Vrijwillig de ogen sluiten en net doen of de wereld in die twee weken echt even mooier is. Even net doen of je eigen ongeloof in die weken gewoon geloof was. Opschorten van ongeloof, gordijnen dicht en de wereld buitensluiten. Komt, laten wij aanzitten. Vreten op aarde. In de mensen een kerstrollade.

-Einde cynische modus-

Waar

Wat dan wel? Het is soms diep graven tussen de toeters en bellen, maar er is iets echt waar aan Kerst. Ik weet het, het kostte mijn cynische ik moeite om dat toe te geven. Door Jezus, die zuigeling, is er iets echt waar aan ‘vrede op aarde’. Door Jezus is er iets echt waar rond dat licht in de duisternis. Niet alleen in die twee weken rond Kerst, maar ook op Blue Monday. Vooral op de blue mondays van het leven.

Het is goed dat uitgebreid te vieren. Oog te hebben voor anderen, samen te komen voor een maaltijd, vrijgevig te zijn, je te laten vinden. Al was het maar om te oefenen voor de rest van het jaar, zodat het niet beperkt blijft tot die twee weken.

Zoals het prentenboek van mijn dochtertje over de koe die in een boom klom en parachute springt van de rug van een draak (een boek waar ik graag mijn ongeloof voor opschort) zegt:

Het is belachelijk.
Het is onmogelijk.
Het is onzin.
Maar het is waar.

Vasthouden

Ik vraag me soms af hoe mensen die Jezus niet kennen dat doen, opschorten van het ongeloof. Als je niet die Jezus hebt die Kerst echt waar maakt. Is het toch naïviteit? Geloof je er echt in dat deze twee weken anders zijn?

Zelf kan ik me alleen maar vasthouden aan Jezus. Die hele kapotte, cynisch makende wereld proberen binnen te laten en dan te kijken naar dat huilende baby’tje, weggemoffeld in een wanhopige, onhygiënische stal, aan de vooravond van een kindermoord en te zeggen: kom mijn ongeloof te hulp.

Die Jezus, die wil ik vieren. Door hem vrede op aarde. Dankzij Hem is er in de mensen een welbehagen. Ere zij die God.

Ik wens je fijne feestdagen!

 

(Fotocredit: Karen Zhao)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.