Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Blijf je rennen of word je echt stilgezet? #corona

2 reacties

Ik zie kerken vooral heel hard rennen deze weken. En het houdt me nog steeds bezig wat kerken nou moeten met de coronacrisis. Daarom nog wat extra gedachten, die aansluiten bij mijn blog van vorige week over kerk en corona.

Het valt me op dat veel kerken nu keihard werken om online van alles aan te bieden. Nu de eerste dingen geregeld zijn rond de zondagse diensten, komen de ideeën voor het jeugd- en kinderwerk om filmpjes op te gaan nemen. Kerken zijn heel hard bezig om te zorgen dat ze kunnen blijven doen wat ze altijd al deden. Ik vraag me af: waarom?

Het is bijna een reflexmatige reactie: “Er gebeurt iets! We moeten waarborgen dat we kunnen blijven doen wat we altijd hebben gedaan!” De tips en tricks voor online preken, betrokkenheid en diensten organiseren vliegen je om de oren. Ik vraag me af: waarom?

Stil of rennen?

Ik hoor veel christenen, sprekers, dominees en voorgangers vertellen dat God deze crisis gebruikt om ons echt even stil te zetten. Oké, goede tekst. Wat doe je er zelf mee?

Als we geloven dat we stilgezet worden, waarom stoppen kerken dan zoveel energie in het willen blijven rennen? We roepen dat God ons stilzet. We roepen dat deze tijd uitnodigt tot verandering. Als ik om me heen kijk en zie wat kerken allemaal doen om in gekke tijden hetzelfde te kunnen blijven, vraag ik me serieus af hoeveel kerken over een paar maanden echt veranderd blijken te zijn.

Reflexen

Ik zie veel reflexen van kerken. Waarborgen dat we kunnen blijven doen zoals we altijd hebben gedaan. Meteen allerlei antwoorden willen geven, met bij mij de vraag of er echt geluisterd en nagedacht is. De reflex dat de zondagse input vanaf het podium onmisbaar is voor het geloof van onze leden. De reflex dat de kerk zelf hard nodig is. Zonder de input van de kerk loopt het mis met ons geloof, mis in het gezin, mis met de samenleving.

Kerken willen graag online gaan voor de verbinding. Is die online preek zonder onderling contact echt verbindend? Of doen we het zo, omdat we het zo gewend zijn?

Laten we het anders doen. Om twee redenen.

Lucht

Het is eerste is praktisch: Al die dingen moeten gedaan worden door mensen. Mensen die geraakt zijn door wat er gebeurt, die thuiszitten met hun gezin, die moeten zoeken naar hoe ze hun gezin of werk op een goede manier gaande moeten houden. Mensen die in de zorg of het onderwijs werken, maar ook een functie in de kerk hebben. Van die mensen vragen we om de kerk aan de gang te houden.

Als je gelooft dat God je stilzet, geef je mensen dan ook de tijd om stil te zijn en te luisteren. Geef ze lucht in deze tijden. Een dominee of voorganger heeft fulltime de tijd om met de kerk bezig te zijn en kan zich verkijken op wat het van mensen vraagt.

Louterend

De tweede reden is filosofischer: Durven we stilgezet te worden? Als gelovigen en als kerk? Echt stil, zowel in je gebouw, als op je site. Omdat je luistert naar wat God zegt, omdat je gelooft dat hij iets te zeggen heeft over jou, omdat een tijd als deze louterend kan zijn voor wat je gelooft en hoe je kerk bent.

De vraag die ik vorige week ook stelde, is: zien we dit als een kans voor de kerk, of als een kans voor Jezus? In het eerste geval gaan we heel hard rennen om zogenaamde kansen te kunnen grijpen. In het tweede geval zoeken we hoe we God de kans kunnen geven ons aan te grijpen.

 

(Fotocredit: Hannah Busing)

2 thoughts on “Blijf je rennen of word je echt stilgezet? #corona

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.