Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Verstoppen bij blog hoogbegaafd


6 reacties

Waarom ik je wil vertellen dat ik hoogbegaafd ben

Ik wil je iets vertellen. Dat doe ik natuurlijk elke week, maar deze keer is het iets groots. Iets persoonlijks. Het voelt als uit de kast komen. Het gaat over iets dat een wezenlijk onderdeel is van mijn leven en mijn identiteit, maar wat ik altijd weggestopt heb.

Het heeft een naam en die staat in de titel, dus die weet je al. Toch noem ik hem nog even niet. Een enkel woord kan namelijk een wereld aan gedachten, ideeën, misvattingen en vooroordelen met zich meebrengen. Daarom eerst iets over mezelf en dan Lees verder

Door wie laat ik me vinden?


2 reacties

Door wie laat ik me vinden?

Laten we het allemaal eens omdraaien. Dus niet de vraag van die geijkte kerstpreek: Ben jij al op zoek naar Jezus? Laten we er voor het gemak van uitgaan dat Jezus al ergens in je leven is. In versimpelde kersttaal: Jezus is al in je hartje geboren. Of Hij nog steeds in een stalletje zit, omdat er in de rest van je leven nog geen plaats is, of dat hij inmiddels koning in het paleis van je hart is, maakt niet zoveel uit.

Met dat idee van ‘Jezus in jou’ in het achterhoofd, laten we het dan eens omdraaien. Word als Jezus en stel jezelf de vraag: Door wie laat ik me vinden? Hoe reageer ik als Lees verder

Foto bij blog vrouwen Matteüs


8 reacties

De 4 vrouwen van Matteüs

Wat doe je als de spreker op zondag wat jou betreft wat puntjes laat liggen? Precies: Je schrijft een blog! Niet als kritiek, maar ter aanvulling… 😊

Je zult misschien al eerder gehoord hebben, dat er 4 vrouwen te vinden zijn in het register dat Matteüs aan het begin van zijn evangelie zet. We lezen over Tamar, Ruth, Rachab en ‘de vrouw van Uria’ (dat is dus Batseba).

Het is nogal schandalig dat een schrijver vrouwen opneemt in de stamboom van een man. Des te schandaliger als je de verhalen van deze vrouwen leest. Tamar voelde zich gedwongen Lees verder

wijn bij blog welbehagen


2 reacties

De tekst die me de afgelopen weken regelmatig bezig heeft gehouden (spontane trilogie #3)

Je weet aardig wat van mij, als je deze site volgt. De vorige weken heb ik je laten delen in mijn worsteling en zoektocht rond het vinden van rust in mijn identiteit als kind van God. God zegt: “Het hoeft even niet.” En blijft aan het beitelen, prikken en porren in mijn leven, omdat hij uit is op mijn hart.

Ik wil nog één ding delen over deze zoektocht en daarmee blijkt deze blog het derde deel te worden in een spontane trilogie. Ik wil een bijbeltekst met je delen die me de afgelopen weken regelmatig bezig heeft gehouden.

Komt-ie: Lees verder

Hart


4 reacties

Ik loop hier steeds weer tegenaan. En dat is goed.

Vorige week schreef ik over hoe het me maar moeilijk lukt om rust te vinden. Terwijl ik het idee heb dat God zegt: Het hoeft even niet. Dit is een vervolg op die blog.

Ik schrijf ook vaak over mijn moeite met het hebben van persoonlijk contact met God, het hebben van een persoonlijke relatie met Jezus. Ik zou zo graag concreet zijn liefde willen ervaren, maar dat is eigenlijk maar zelden gebeurd. Ik zou zo graag willen dat het (ahum: Hij) dichterbij komt.

Ik heb moeite met Lees verder


10 reacties

Het hoeft even niet

Ik loop er de laatste tijd vaak tegenaan dat ik weinig van God ervaar. Zo weinig voel, zo weinig Hem voel. Ik hoor af en toe wat van hem, gelukkig wel. Maar de beleving, het ervaren, is ver weg. Deels komt het door de levensfase waar ik inzit, met kleine kinderen en permanent slaaptekort. Ik heb weinig energie om stil te zijn en aandacht te hebben.

Maar waar is God? Ik vraag Hem: Wat wilt U dat ik doe? Wat heeft U voor mij? En ik hoor maar weinig. Ik verlang naar meer.

Maar áls ik iets van God hoor, is het iets anders. Ik heb het idee dat God tegen me zegt dat Lees verder

verhalen van jezus


1 Comment

De vernederende en levengevende boodschap van Jezus’ verhalen

Als ik vroeger mijn schoen zette bij de open haard (wij hadden nog een open haard!) moest ik een liedje zingen. Een liedje voor Sinterklaas. Dan zou ik iets in mijn schoen krijgen. En als ik dan iets gekregen had, zongen we ‘s ochtends ‘Dank u, Sinterklaasje’.

Van anderen hoor ik dat ze dat niet hoefden. Gewoon schoen zetten en klaar. De volgende ochtend zat er een cadeautje in, of je nu een liedje gezongen had of niet. (Niet dat er bij mij ooit geen cadeautje in mijn schoen heeft gezeten, begrijp me goed. Maar we zongen dan ook altijd een liedje.)

Zo kan Sinterklaas opeens veel te maken te hebben met je Godsbeeld. Een voor-wat-hoort-wat-God of een Lees verder


4 reacties

3 redenen waarom ik geloof dat God je aanvaardt zoals je bent

“I love you just the way you are.” Toen Colin Firth dit met zijn reebruine ogen tegen Renée Zellweger (aka Bridget Jones) zei, begon het zelfs bij mij een beetje te zwijmelen. Bridget kon het dan ook niet geloven. Ze wachtte op de komma en de ‘maar’ of de ‘behalve’ die er niet kwam. Later maakte mister Darcy het nog bonter. Hij zei dat hij vooral hield van haar ‘wobbly bits’; die delen van haar lichaam die Bridget zelf maar moeilijk kon accepteren. (Heerlijk, ik hou van vrouwenfilms!)

En ja, dan is de sprong snel gemaakt. Als zelfs iemand als Mark Darcy in een film iemand aanvaardt zoals ze is, dan is dat iets dat God al helemaal moet kunnen! En dat geloof ik ook: dat God je aanvaardt zoals je bent. We zingen het in liederen: ‘Kom zoals je bent’. Maar omdat ik mijn theologie en Godsbeeld op ietsjes meer dan Bridget Jones-films wil baseren (en hoop dat jij dat ook doet), hier drie redenen waarom God je aanvaardt zoals je bent. Lees verder


Een reactie plaatsen

Muziek die me raakt: Leagues – You Belong Here

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. De vakantieperiode is een mooie tijd om een aantal van die liedjes te delen. (Voor muziek die me eerdere jaren raakte, klik hier.)

Ik heb in deze blog al een aantal keer verwezen naar de boeken van Donald Miller. Zijn eerste boek Blue Like Jazz is in Nederland relatief bekend, zijn latere boeken wat minder. Het nieuwste boek heet Scary Close en gaat over het vinden van ware intimiteit in de relaties met mensen om ons heen. En dat komt inderdaad eng dichtbij, als je net als Donald Miller al veel te lang met een masker voor leeft. Ik herkende veel in het boek.

Als cadeautje bij het boek kon je een gratis ‘soundtrack’ downloaden. Een stuk of 15 liedjes, uitgekozen door Miller zelf, die pasten bij de boodschap, sfeer en thema van het boek. Zoals het boek me raakte en aan het denken zette, zo raakte de muziek me vaak ook.
Een van de liedjes kwam van Leagues, een band die me totaal niets zegt. Het is een vrolijk liedje dat maar één ding wilt communiceren: Je hoort erbij! En niet alleen hoor je erbij, we zitten hier ook al een poos op je te wachten! Wat een weldadige boodschap! Het gaat niet over een specifieke situatie, over een specifieke groep, over een plek of tijd of context, nee. Je hoort er gewoon bij! Elke keer als ik dit nummer luister, geneest er diep vanbinnen iets. Lees verder


2 reacties

Wat moet een kerk met singles?

Singles in de kerk. Al een poosje loop ik rond met het idee er iets over te schrijven. Omdat ik het idee heb dat single-zijn in de gemiddelde kerk nog steeds iets is wat gezien wordt als ‘de fase voor je gaat trouwen’. En omdat ik het idee heb dat we mensen die getrouwd zijn nog steeds hoger aanslaan dan mensen die dat niet zijn.

Maar ja, wat schrijf je als getrouwde man over singles? Wat kan ik zeggen dat de problemen van singles goed weergeeft? En kloppen mijn vermoedens eigenlijk wel, of valt het allemaal reuze mee? Geen flauw idee. Lees verder