Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013


4 reacties

Hoe Jezus in twee woorden God framet in het kader van relaties (Onze Vader #1)

Als kind probeerde ik soms het Onze Vader zo snel mogelijk op te zeggen. Als de preek lang duurde, kon ik dankzij mijn nieuwe horloge met secondewijzer heel wat testjes doen. Zo heb ik in de kerk ontdekt dat ik in twee seconden het alfabet kan opzeggen (niet hardop, maar gefluisterd!) en kon ik op een gegeven moment twee minuten mijn adem inhouden (het idee is om zo stil mogelijk te blijven zitten en zo lang mogelijk te wachten met op de klok kijken). En het Onze Vader kreeg ik er ook snel uit. Tien seconden, om precies te zijn.

Dit is een eerste blog in een serie over het Onze Vader (officieel schrijf je Onzevader, maar dat vind ik niet mooi). Er is al onnoemelijk veel over geschreven vanuit veel verschillende perspectieven, door heel veel verschillende mensen. In deze serie daarom geen Bijbelstudie, achtergrondzoektocht, bronnenanalyse, verklaringen of uitleggingen. Dat is eerder al veel beter gedaan.
Lees verder


Een reactie plaatsen

Ik fantaseer verhalen bij mensen die ik niet ken – maar er is een addertje

Langs mijn huis lopen veel mensen. Veel zijn op weg naar het station of net van de trein gestapt op weg naar hun bestemming. Leerlingen op weg naar de MBO verderop, in luidruchtige groepjes, die ’s middags weer teruglopen naar het station. Af en toe iemand die bij ons huis al besluit nu echt te moeten gaan rennen om de trein te kunnen halen. Elke ochtend rond half acht klikklakt iemand op hakken langs, met een flinke bak koffie in wat een kartonnen koffiebeker met deksel lijkt, maar eigenlijk van plastic is. We noemen haar de coffee lady. Rond kwart over acht fietst de buurman met de buurjongens voorbij op weg naar school. Vanmorgen hoorde ik hem tegen de jongste zeggen dat het vandaag zijn laatste dag groep 5 is.

Wie die mensen zijn? Ik ken ze niet (behalve de buurman dan). Lees verder


Een reactie plaatsen

Advent is ook: Jezus verwachten in het nu

We vieren advent vaak met de blik naar het verleden of naar de toekomst, maar advent heeft ook een sterke betekenis voor het nu. Advent betekent komst en draait in de kerkelijke traditie om de laatste vier zondagen voor kerst. Het is een periode van verwachting, waarin gelovigen zich voorbereiden op het feest van de geboorte van Jezus, zijn geboorte herdenken en vooruit kijken naar zijn terugkomst op aarde. Het verleden en de toekomst dus. Maar wat betekent advent voor het nu, voor het heden, de tijd en de wereld van nu en het leven dat we nu leven?

Lees verder

Man bidt in lege kerkbanken


Een reactie plaatsen

Waarom mijn gebeden veel te vaak geneuzel zijn

Soms hoor ik mezelf bidden. Dan hoor ik woorden uit mijn mond stommelen en denk ik: wat een geneuzel! Dan zeg ik dingen als: ‘Dank u voor deze ochtend en wilt u ook een goede middag nog geven.’ Of ‘We bidden dat u een gezellige avond geeft.’ Of ‘Wilt u de mensen die hier niet zijn ook een goede tijd geven?’ Geneuzel! Ik zemel dan maar door in krachteloos ge-‘wilt U dit’ en ge-‘wilt U dat’ en ondertussen vraag ik me af: is dit nu wat gebed zou moeten zijn? Steeds maar weer vragen of het goed en gezellig mag zijn. Waar is God in mijn gebeden? En waar ben ik zelf in mijn gebeden? Het is een persoonlijke frustratie, maar wel eentje waarvan ik het idee heb dat ik niet de enige ben. Lees verder


Een reactie plaatsen

Waarom God je geen insect maakt als je bidt

De Griekse mythologie kent het tragische verhaal van Tithonus. Tithonus was de zoon van koning Laomedon van Troje, de stad die een generatie later verwoest werd na de list met het houten paard. Tithonus was schoon van uiterlijk en al snel werd Eos, de godin van de dageraad, verliefd op de knappe sterveling. Ze wilde hem, maar besefte dat zijn sterfelijkheid hem ooit weer van haar af zou nemen. Eos smeekte oppergod Zeus en vroeg hem Tithonus onsterfelijk te maken. En zo geschiedde.

Lees verder