Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013


Een reactie plaatsen

Door wie laat ik me inspireren? Drie vragen die ik daarbij stel

Je wordt gevormd door de mensen met wie je omgaat. Als je wilt weten wie je over tien jaar bent, moet je kijken naar je vrienden van nu. Er schijnt zelfs wetenschappelijk bewijs te zijn dat de mensen met wie je omgaat een betrouwbaardere factor daarin zijn, dan welke andere externe factor dan ook.

Ik lees veel, kijk veel, laat me graag inspireren door andere christenen. Maar hoe bepaal je wie je mag inspireren? Als ik wat ik inleiding schreef moet geloven (en dat doe ik) is het van belang bewust na te denken door wie ik me laat inspireren. Dat doe ik dan ook. Bij mensen die ik persoonlijk ken en bekende christenen die ik van een afstand volg. Lees verder


2 reacties

8 blogs die mij inspireren, informeren of motiveren

“No man is an island” is een bekende quote van John Donne. Wat mij betreft geldt dat voor iedereen, maar zeker voor bloggers. We worden allemaal door anderen beïnvloed en bewust of onbewust voeden anderen ons. Isaac Newton zei het zo “If I have seen a little further it is by standing on the shoulders of Giants.”

Ook ik word beïnvloed door anderen. Door mensen die ik ken, blogs die volg, boeken die ik heb gelezen. Met deze blog geef ik je een kijkje in 8 blogs die ik volg. Het gaat om mensen of organisaties die mij inspireren, informeren of motiveren. Jou misschien ook! Lees verder


Een reactie plaatsen

3 dingen over aanvaarding die ik van christenhomo Justin Lee geleerd heb

Wie de afgelopen weken de vaderlandse christelijke blogosfeer een beetje gevolgd heeft kon niet om hem heen: Justin Lee. Vorig jaar is zijn boek Verscheurd in Nederland uitgebracht en een aantal weken geleden haalde de EO hem naar Nederland voor een interview in het kader van het blogplatform Zinvloed. Justin Lee is christen, homo en oprichter van het Gay Christian Network.

Elkaar vinden in liefde

Wat ik bijzonder vind aan het Gay Christian Network is dat iedereen daar welkom is, ook met tegenstrijdige opvattingen, zo lang het maar gaat over ruimte, aandacht en liefde aanwakkeren voor homo’s in de kerk.

Lees verder


4 reacties

Muziek die me raakt: ME – Rest In Pieces

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. In deze vakantieperiode wil ik een aantal van die liedjes delen. Dit is het slot van deze serie.

Minco Eggersman staat niet bekend om zijn vrolijke liedjes. Hij is betrokken bij at the close of everyday en The Spirit That Guides Us, maar heeft ook solo, onder de naam ME, muziek uitgebracht. Vaak zijn het trage, diepe, soms zware liedjes. Muziek die ik niet al te vaak moet luisteren, omdat het mijn gemoedstoestand beïnvloedt, maar ook muziek die soms juist precies verwoordt wat ik voel. Dit nummer, Rest In Pieces, hoorde ik voor het eerst toen ik serieus in de knoop zat met God en mijn geloof. Ik hoorde Gods stem in dit nummer, die mij vertelde dat Hij het wist dat ik het gevoel had in scherven te liggen. En als je Gods stem in dit nummer hoort, is daar opeens die vraag. De vraag die ik eerder andersom zou stellen, maar nu was het God die zich kwetsbaar maakte en het aan mij vroeg in de strijd en moeite die ik met Hem had. De vraag waarmee God door mijn muur breekt: Can I still be your friend?
Lees verder

Emeli Sandé


2 reacties

Muziek die me raakt: Emeli Sandé – Next To Me

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. In deze vakantieperiode wil ik een aantal van die liedjes delen.

Emeli Sandé kwam voor mij voor het eerst op de radar toen ze tijdens de opening van de Olympische Spelen ‘Abide With Me’ zong en daarmee een stadion, een natie en waarschijnlijk een complete planeet stil kreeg. Haar stijl is niet het soort muziek waar ik naar luister, maar wat ze zingt raakt me net zo als hoe ze het zingt. Het nummer Next To Me is uitzonderlijk in een macho wereld. Een vrouw zingt over een man, over hoe hij naast haar staat, op een manier die zowel de kracht van de man, als van de vrouw, als van hun samen laat zien. Elke keer als ik dit liedje hoor, wil ik die man zijn. Niet voor Sandé, maar voor mijn eigen vrouw. Mijn plek is naast mijn vrouw. Mijn taak is haar dienen, haar steunen, haar laten bloeien. De macho wereld zal dat zwak vinden, maar het is hoe God het bedoeld heeft. In dit lied laat Emeli Sandé zien hoe krachtig dat is.

Lees verder

Johnny Cash banner


Een reactie plaatsen

Muziek die me raakt: Johnny Cash – San Quentin (live)

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. In deze vakantieperiode wil ik een aantal van die liedjes delen.

In de film Walk The Line, over het leven van Johnny Cash, zit een mooie uitspraak. Johnny Cash besluit op een gegeven moment dat hij in een aantal gevangenissen op wil treden. En niet zo maar gevangenissen, maar Folsom Prison en San Quentin. Beruchte gevangenissen. Zijn manager zegt tegen hem (in de film): “Your fans are church folk, Johnny. Christians. They don’t wanna hear you singing to a bunch of murderers and rapists, tryin’ to cheer ‘em up.” Waarop Johnny Cash antwoordt: “Well, they’re not Christians, then.“ Aan die uitspraak moet ik denken bij dit nummer. Het is niet zozeer de tekst die me kippenvel geeft, als wel de reactie van het publiek. In San Quentin zingt Cash over San Quentin en zijn woorden zijn diep en donker en raken het publiek. Cash verplaatst zich in hun wereld en laat zien dat hij ze begrijpt en het publiek reageert daar uitzinnig op. Hij zingt verder liedjes over spijt en berouw, over God, over liefde. Johnny Cash brengt hoop op een donkere plek, zonder de duisternis van de plek te ontkennen.

Lees verder

Spinvis banner


2 reacties

Muziek die me raakt: Spinvis – Kom terug

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. In deze vakantieperiode wil ik een aantal van die liedjes delen.

Hoe hij het doet weet ik niet, maar Spinvis kan met heel eenvoudige woorden beelden en emoties oproepen die in je gevoel gaan zitten. De teksten en deuntjes nestelen zich in je achterhoofd, waar je ze dagen, weken later nog steeds tegenkomt. Het gevoel dat het oproept grijpt zich vast aan je stemming en brengt, afhankelijk van het liedje, hoop of zwaarmoedigheid, of allebei. ‘Kom terug’ is voor mij een lied van hoop. Het laat me verlangen naar leven met alle zintuigen open. Ik voel me vaak vlak of afwerend. Dit liedje boort zich door mijn schild en schulp en fluistert: Bloei maar open.

Lees verder


Een reactie plaatsen

Muziek die me raakt: Switchfoot – Let It Out

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. In deze vakantieperiode wil ik een aantal van die liedjes delen.

Het nummer Let It Out van Switchfoot is een van die liedjes. Er zijn weinig bands die zo goed aansluiten bij waar ik naar zoek, waar ik mee worstel, waar ik boos of blij van wordt als Switchfoot. Hun muziek raakt altijd weer een snaar en dit nummer gaat ook weer over mij. Door angst voor afwijzing verstop ik me vaak en wil ik niet al te veel opvallen. Bij mensen, maar ook bij God. Zo ging het altijd. Ik stopte mezelf weg en liep steeds meer vast in mijn angst en in gevoelens van minderwaardigheid. Nu ontdek ik echter steeds meer dat ik iets te vertellen heb, dat ik mezelf, God en anderen tekort doe als ik mezelf verstop. Dit nummer van Switchfoot gaat daar ook over. Mijn verlangen is om liefde, vrijheid, aanvaarding in te ademen en weer naar buiten te laten stromen.

Lees verder

De kerk is dood - Leve de kerk


Een reactie plaatsen

De kerk is dood [Leve de kerk]

“Ik zie minder unieke mensen binnen de christelijke wereld dan daarbuiten. Niet-christenen lijken veel meer bezig te zijn met het ontdekken van de wereld, zichzelf en de ander. Het lijkt soms dat christenen bang zijn om volledig zichzelf te zijn, bang om te ontdekken, bang om op hun plaat te gaan, bang om te zondigen, bang om God niet op de juiste manier te reflecteren..“

Het waren deze woorden in een blog van mijn collega Michaël van ’t Oever die mij het hardst raakten. En die het grootste verlangen in me opriepen. Ik wilde heel hard “Ja!” roepen en mezelf door elkaar schudden. Ik zie dit in veel kerken (maar gelukkig niet in alle) en ik zie dit bij mezelf (maar gelukkig niet altijd). In zijn blog raakt Michaël een aantal gevoelige snaren over de cultuur van wat we dan maar even de ‘christelijke wereld’ noemen.

Lees verder

Paus Franciscus steekt zijn duim op


2 reacties

Fan van Franciscus: 5 x wijze raad van de paus voor kerken en christenen

De huidige paus heeft zich in korte tijd razend populair gemaakt bij veel christenen. Ik moet zeggen dat ik ook behoorlijk fan van Franciscus ben. In september gaf hij een groot interview dat in magazines over de hele wereld gepubliceerd werd. Bijna 30 pagina’s lang geeft de paus zijn kijk op kerk, geloof en samenleving. Wat mij betreft bevat het veel wijze lessen voor alle kerken en christenen. Hier volgt: vijf keer wijze raad van paus Franciscus. Lees verder