Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013


2 reacties

Amen, ja, amen. Aaaahamen, aaaahahahaaaaahameeeeeeen. Amen! (Onze Vader, slot)

“Amen is niet het sein tot kuchen in de kerk.” Zo vertelde een boekje over gebed mij ooit. Amen is veel meer. In veel bewerkingen van het Onze Vader die bedoeld zijn om te zingen is dat amen aan het eind een grote climax. Het wordt lang en plechtig uitgerekt (aaaahaaaaamen) en nog een paar keer herhaald. Je moet wat met dat korte woordje aan het eind.

Meen ik dit?

Een poosje geleden plaatste ik deze tweet:

Lees verder


Een reactie plaatsen

Wat ik graag op (de nieuwe) aarde wil doen

Ik denk soms aan de nieuwe aarde. Niet zoveel aan de hemel, want dat is volgens de Bijbel toch vooral een tussenstation. Uiteindelijk komt er een nieuwe aarde en dat lijkt me wel wat. De Bijbel zegt er verder niet zo veel over. Er is geen zon, want God schijnt. Er is geen zee, al staat die waarschijnlijk vooral symbool voor dood en chaos (dus misschien is er alsnog zee en strand). Er is een stad met poorten, een rivier en levensbomen. De rest moeten we er een beetje bij verzinnen. Dat doe ik dan ook graag.

Nieuwe dingen leren

Er zijn veel dingen waarvan ik hoop dat ik ze ook op de nieuwe aarde zal kunnen doen. En ergens verwacht ik ook van wel. Boeken lezen, bijvoorbeeld. Nieuwe dingen leren. Ik kan me niet voorstellen dat we in één klap alles weten als we daar zijn. Ik hou mijn nog-te-lezen-lijst op Goodreads bewust onder de 200 boeken, anders rijst het de pan uit, maar stel je voor dat je een eeuwigheid de tijd hebt om boeken te lezen en dingen te leren! Ik zou eindelijk mijn Arabisch kunnen oppoetsen.

Er zijn veel dingen die ik dan zou willen doen. Waar komt al dat eten voor die feestmalen vandaan? Gewoon tevoorschijn gesproken door God? Of zijn er mensen, zoals ik, die van koken houden en daarmee aan de slag mogen? Dan hoef je nooit meer een recept aan te passen omdat je toevallig geen pilpelchuma in je keukenkastje hebt staan.
[Lees verder]

Deze week is mijn blog te vinden op de site van Navigators, waar ik vaste blogger ben. Klik door om meer te lezen.


Een reactie plaatsen

Van wie is dat koningschap? Van God is dat koningschap! (Onze Vader #12)

Na een heel aantal gebeden en vragen komt er aan het eind van het Onze Vader een belijdenis: Want aan u behoort het koningschap, de macht en de majesteit tot in eeuwigheid. Je moet er wel even voor doortikken in je bijbelapp, omdat het blijkbaar niet in alle oude geschriften staat. Mijn scherpe analytische geest ziet in deze belijdenis drie onderdelen. Samen vormen ze een soort van drietrapsraket.
Lees verder


Een reactie plaatsen

Wat romanesco te maken heeft met worstelen met vergeving (Onze Vader #9)

Over vergeving kun je juichende blogs schrijven, zoals ik vorige week deed. Het is fantastisch! Jezus vergeeft ons, we zijn vrij, schoongewassen. We hoeven ons geen schuldgevoel aan te laten praten, we zitten niet in de schuldhulpverlening. Goed nieuws!

De volgende regel van het Onze Vader maakt me wat minder enthousiast. “Zoals ook wij hebben vergeven wie ons iets schuldig was” Nu ik zelf vergeving ontvangen heb, is het ook de bedoeling dat ik anderen vergeef. De NBV zet het zelfs in de voltooide tijd: we hebben vergeven. Daar loopt het voor mij een beetje spaak en weet ik niet zo goed wat ik hiermee aan moet. Het lijkt of onze vergeving voorafgaat aan de vergeving van God.

Lees verder


Een reactie plaatsen

Johan Klein Haneveld is een loser – en ik ook (En dat is heel goed nieuws) [boekrecensie]

cover loser die wintEen nieuw boek van Johan Klein Haneveld en ik heb twee manieren ontdekt om het te lezen. Met de vraag: Hoe kan ik hier anderen mee overtuigen? Of met de vraag: Wat doet dit met mij? Ik begon vooral met de eerste vraag, maar daar liep ik al snel mee vast. Dit is namelijk geen rationeel verhaal waar je anderen mee kunt overtuigen. Het boek gaat in op de diepste verlangens van de mensheid. Op dat onbestemde gevoel dat zegt ‘Dit kan niet anders – dit moet het zijn – ik geloof dit – maar waarom?’ Lees verder


2 reacties

Als mensen statistieken worden verliest het Koninkrijk van God

In 1972 stond er een foto van een rennend, huilend meisje in de krant. Op die manier werden de gevolgen van napalm in Vietnam op het netvlies van de wereld gebrand. Er werd in 1852 een boek over de hut van oom Tom uitgegeven en een breed publiek ontdekte de kwalijkheid van slavernij. Vorig jaar stond op elke nieuwssite een foto van een aangespoeld jongetje. Het was nodig om Syrische vluchtelingen eindelijk grootschalig op Europese agenda’s te krijgen. Steeds weer blijkt het nodig om een probleem een gezicht te geven, om te laten zien dat het om mensen gaat.
Lees verder


Een reactie plaatsen

Vier dingen die in de hemel gebeuren (en op aarde ook iets te zeggen hebben) (Onze Vader #6)

De hemel op aarde. Wat moet je ermee? Het voelt vooral als goedkoop sentiment, populair in de weken rond Kerst in een wereld van oorlog, aanslagen, eenzaamheid, verwijdering. De hemel op aarde, dat gaat niet gebeuren. Misschien voelt het zo, voor eventjes, maar vaak niet al te lang.

Ik heb best geworsteld met dit deel van het Onze Vader. ‘Op aarde, zoals in de hemel’. Het gaat dan over dat Gods Koninkrijk komt, zijn wil gedaan wordt, hier op aarde, zoals dat blijkbaar ook in de hemel gebeurt. Maar de hemel op aarde is toch naïef?

Ik kwam steeds weer terug bij de vraag: maar wat gebeurt er dan in de hemel? Wat lezen we in de Bijbel dat ze in de hemel gebeuren? En hoe zegt dat iets over hoe wij hier op aarde met Gods Koninkrijk bezig zijn en zijn wil proberen te doen? Uiteindelijk kwam ik uit bij vier dingen. Vier dingen waarvan ik in ieder geval in de Bijbel lees dat ze in de hemel gebeuren. Vier dingen waarvan ik vind dat ze ons op aarde ook iets te zeggen hebben.
Lees verder


Een reactie plaatsen

En toen kwam Gods wil… (Onze Vader #5)

Als kind las ik ‘uw wil geschiede’ vooral als een constatering. Wat God wil gebeurt. Punt. Waarom het een gebed zou zijn was niet helemaal duidelijk, maar blijkbaar wilde Jezus het nog even gezegd hebben. Toen ik met deze blog begon, besefte ik dat ik er al die tijd uiteindelijk nog niet heel veel verder over nagedacht heb. Als ik nu bedenk waarom dit gebed onderdeel is van het Onze Vader, heb ik daar twee gedachten bij: Het doet me denken aan Gods woord, maar ook Gods plan.
Lees verder


2 reacties

3 gebieden waarop ‘Laat uw Koninkrijk komen’ spannend is (Onze Vader #4)

Wat mij betreft heeft het geloof zelf en zeker het idee van het Koninkrijk van God een zekere spanning in zich. Helemaal als we spreken over Gods Koninkrijk (God, als in perfect en liefdevol en heilig) dat op aarde aanwezig is (aarde, als in gebroken en imperfect en rommelig).

Het woord spanning heeft in het Nederlands verschillende smaken. Wat ik bedoel is niet spanning in de zin van stress, maar meer spanning in de zin van steeds weer balans moeten vinden, zoals een koorddanser op een koord. Of zoals lopen feitelijk ‘gecontroleerd vallen’ is. Spieren die zich spannen om steeds maar weer overeind te blijven.

Lees verder


2 reacties

Muziek die me raakt: Jon Foreman – All of God’s Children

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. Net als vorig jaar, wil ik in deze vakantieperiode een aantal van die liedjes delen.

Ik heb de neiging om bij alle liedjes hele lappen tekst op te schrijven, om uit te leggen waarom de muziek me zo raakt. Die lappen tekst zijn dan nodig omdat ik eigenlijk niet onder woorden kan brengen wat mijn hart en gevoel uitroept. Waarom dit lied me raakt is echter in één woord samen te vatten: hoop. Hoop op wat komt, zonder de ogen te sluiten voor wat er is.

Ik vind Jon Foreman, en daarmee ook Switchfoot, een van de grootste profetische stemmen van zijn generatie. Niet de als profetie gemaskeerde veroordeling van mensen die precies menen te weten wanneer de wederkomst zal zijn of welke tsunami een straf is voor welke zonde. Jon Foreman legt in zijn muziek zijn vinger bij schoonheid, bij hypocrisie, bij geloof, bij hoop en zegt: ‘Kijk dit eens’. En dan kijk ik en dan voel ik en dan weet ik niet wat ik moet zeggen.
Lees verder