Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013


2 reacties

Amen, ja, amen. Aaaahamen, aaaahahahaaaaahameeeeeeen. Amen! (Onze Vader, slot)

“Amen is niet het sein tot kuchen in de kerk.” Zo vertelde een boekje over gebed mij ooit. Amen is veel meer. In veel bewerkingen van het Onze Vader die bedoeld zijn om te zingen is dat amen aan het eind een grote climax. Het wordt lang en plechtig uitgerekt (aaaahaaaaamen) en nog een paar keer herhaald. Je moet wat met dat korte woordje aan het eind.

Meen ik dit?

Een poosje geleden plaatste ik deze tweet:

Lees verder


Een reactie plaatsen

Van wie is dat koningschap? Van God is dat koningschap! (Onze Vader #12)

Na een heel aantal gebeden en vragen komt er aan het eind van het Onze Vader een belijdenis: Want aan u behoort het koningschap, de macht en de majesteit tot in eeuwigheid. Je moet er wel even voor doortikken in je bijbelapp, omdat het blijkbaar niet in alle oude geschriften staat. Mijn scherpe analytische geest ziet in deze belijdenis drie onderdelen. Samen vormen ze een soort van drietrapsraket.
Lees verder


Een reactie plaatsen

Ik ben niet zo slecht als Assad (maar wel in de greep van het kwaad) (Onze Vader #11)

Wij zijn in de greep van het kwaad. Deze wereld is in de greep van het kwaad. Jij en ik zijn in de greep van het kwaad. Het is een gedachte waar ik niet blij van word. Als we zeggen dat de wereld in de greep van het kwaad is, vind ik dat logisch. De wereld, de schepping, de mensheid, de samenleving. In de greep van het kwaad, ja, dat zie ik wel.

Maar als Jezus het in het Onze Vader persoonlijk maakt: wij, ik, in de greep van het kwaad? Eigenlijk wil ik dat niet weten. Oké, ik kan toegeven dat ik zondig, verkeerde dingen doe, voel dat de gebrokenheid van de wereld ook in mijn leven en mijn persoon aanwezig is. Maar het kwaad? De boze? Zoals Jezus vaak God dichtbij brengt, zo brengt Hij nu het kwaad dichtbij: ik ben ook dader.

Dat wil ik helemaal niet weten, laat staan toegeven. Anderen, anderen zijn in de greep van het kwaad. Lees verder


Een reactie plaatsen

Het Onze Vader geeft ons een gebed voor watjes (Onze Vader #10)

“Maak ons leven niet te zwaar.” Is dat niet eigenlijk een gebed voor watjes? We vragen in het Onze Vader of God ons niet in beproeving brengt. “Zorg alsjeblieft dat we het niet al te moeilijk krijgen.” Terwijl het Nieuwe Testament toch van alles te zeggen heeft over beproeving. In hoofdzaak dat God ons redt en beloont wie standhouden in beproeving.

De bekende tekst “God zal niet toestaan dat u boven uw krachten wordt beproefd” (1 Kor 10:13) gaat verder met “hij geeft u mét de beproeving ook de uitweg, zodat u haar kunt doorstaan.” Verder lezen we in Jakobus dat als we de proef doorstaan, we als lauwerkrans het leven krijgen. 2 Petrus 2 zegt dat de Heer de vromen uit de beproeving kan redden.

Waar doen we dan eigenlijk moeilijk over?
Lees verder


Een reactie plaatsen

Wat romanesco te maken heeft met worstelen met vergeving (Onze Vader #9)

Over vergeving kun je juichende blogs schrijven, zoals ik vorige week deed. Het is fantastisch! Jezus vergeeft ons, we zijn vrij, schoongewassen. We hoeven ons geen schuldgevoel aan te laten praten, we zitten niet in de schuldhulpverlening. Goed nieuws!

De volgende regel van het Onze Vader maakt me wat minder enthousiast. “Zoals ook wij hebben vergeven wie ons iets schuldig was” Nu ik zelf vergeving ontvangen heb, is het ook de bedoeling dat ik anderen vergeef. De NBV zet het zelfs in de voltooide tijd: we hebben vergeven. Daar loopt het voor mij een beetje spaak en weet ik niet zo goed wat ik hiermee aan moet. Het lijkt of onze vergeving voorafgaat aan de vergeving van God.

Lees verder


Een reactie plaatsen

Jezus doet niet aan schuldhulpverlening (Onze Vader #8)

Zo eind januari (zo’n beetje de periode waar we nu inzitten dus) kijk ik altijd uit naar één bepaalde brief. Vroeger kwam hij via de post, tegenwoordig digitaal, wat natuurlijk veel minder leuk is. Het gaat om de jaaropgaaf. Daar kijk ik altijd naar uit. De jaaropgaaf binnen hebben betekent namelijk één ding: Ik mag weer belastingaangifte doen! En dat vind ik leuk, echt. Ik hou daarvan, van een nette, ordelijke administratie, met aftrekposten puzzelen en dan geld terugkrijgen. Heerlijk.
Lees verder


Een reactie plaatsen

Waarom het gebed om dagelijks brood een mijnenveld is (en hoe ik daar mijn weg in zoek) (Onze Vader #7)

Deze regel uit het Onze Vader gaat over Gods zorg voor ons. Het idee dat ik over Gods zorg moet schrijven, geeft me het gevoel een mijnenveld binnen te lopen. Want wat moet ik zeggen? God zorgt. Helemaal mee eens. Ik geloof in de basis dat God voor zijn schepping en voor de mensheid zorgt. Maar, komt het verweer, hoe zit het dan met mijn problemen/mijn buurman die het leven niet aankan/onze geldzorgen/de kindertjes in Afrika?

Halve antwoorden

Is de gedachte dat God zorgt niet naïef? Helemaal mee eens. In de praktijk lijkt God vooral de blanke westerling van zijn zogenaamde beenlengteverschil af te helpen, dan de Syrische vluchteling van zijn oorlogstrauma’s. De andere kant roept dan: Maar daar zijn wij mensen voor. Schrijf je zelf niet steeds dat God zijn plan uitvoert door mensen? Wij zijn Gods zorg voor de ander. Wij moeten aan de slag. Ook helemaal waar. Wij zijn Gods plan voor deze wereld en er is geen plan B (dit is een citaat, maar ik weet niet meer van wie). Maar het is ook wel wat makkelijk, want God kan veel beter ingrijpen dan wij.

Lees verder


Een reactie plaatsen

Vier dingen die in de hemel gebeuren (en op aarde ook iets te zeggen hebben) (Onze Vader #6)

De hemel op aarde. Wat moet je ermee? Het voelt vooral als goedkoop sentiment, populair in de weken rond Kerst in een wereld van oorlog, aanslagen, eenzaamheid, verwijdering. De hemel op aarde, dat gaat niet gebeuren. Misschien voelt het zo, voor eventjes, maar vaak niet al te lang.

Ik heb best geworsteld met dit deel van het Onze Vader. ‘Op aarde, zoals in de hemel’. Het gaat dan over dat Gods Koninkrijk komt, zijn wil gedaan wordt, hier op aarde, zoals dat blijkbaar ook in de hemel gebeurt. Maar de hemel op aarde is toch naïef?

Ik kwam steeds weer terug bij de vraag: maar wat gebeurt er dan in de hemel? Wat lezen we in de Bijbel dat ze in de hemel gebeuren? En hoe zegt dat iets over hoe wij hier op aarde met Gods Koninkrijk bezig zijn en zijn wil proberen te doen? Uiteindelijk kwam ik uit bij vier dingen. Vier dingen waarvan ik in ieder geval in de Bijbel lees dat ze in de hemel gebeuren. Vier dingen waarvan ik vind dat ze ons op aarde ook iets te zeggen hebben.
Lees verder


Een reactie plaatsen

En toen kwam Gods wil… (Onze Vader #5)

Als kind las ik ‘uw wil geschiede’ vooral als een constatering. Wat God wil gebeurt. Punt. Waarom het een gebed zou zijn was niet helemaal duidelijk, maar blijkbaar wilde Jezus het nog even gezegd hebben. Toen ik met deze blog begon, besefte ik dat ik er al die tijd uiteindelijk nog niet heel veel verder over nagedacht heb. Als ik nu bedenk waarom dit gebed onderdeel is van het Onze Vader, heb ik daar twee gedachten bij: Het doet me denken aan Gods woord, maar ook Gods plan.
Lees verder


2 reacties

3 gebieden waarop ‘Laat uw Koninkrijk komen’ spannend is (Onze Vader #4)

Wat mij betreft heeft het geloof zelf en zeker het idee van het Koninkrijk van God een zekere spanning in zich. Helemaal als we spreken over Gods Koninkrijk (God, als in perfect en liefdevol en heilig) dat op aarde aanwezig is (aarde, als in gebroken en imperfect en rommelig).

Het woord spanning heeft in het Nederlands verschillende smaken. Wat ik bedoel is niet spanning in de zin van stress, maar meer spanning in de zin van steeds weer balans moeten vinden, zoals een koorddanser op een koord. Of zoals lopen feitelijk ‘gecontroleerd vallen’ is. Spieren die zich spannen om steeds maar weer overeind te blijven.

Lees verder