Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

vrij-paarden


4 reacties

Je bent vrij, omdat je geliefd bent

Ik had als kind altijd een hekel aan dominees die hun preek begonnen met een kort en krachtig statement en dan zeiden: “Dat is eigenlijk wat ik wil zeggen, ik zou nu met mijn preek kunnen stoppen.” Ik vond dat stom, omdat er nooit een dominee was die het lef had om ook daadwerkelijk te stoppen met zijn preek. Altijd kwam er een toch-nog-even-dit.

Vaak denk ik na over wat nou de belangrijkste boodschap is, die ik via deze blog de wereld in wil slingeren. Ik kom dan de ene keer uit op: Je bent geliefd. De andere keer op: Je bent vrij. Wat mij betreft zijn deze twee onlosmakelijk met elkaar verbonden. Je bent namelijk vrij, omdat je geliefd bent.

Je bent vrij, omdat je geliefd bent.

Dat is eigenlijk wat ik wil zeggen, ik zou nu met mijn blog kunnen stoppen.

 

Maar…

Toch nog even dit: Lees verder


Een reactie plaatsen

Ik heb een talkshow in mijn hoofd

Ik heb een talkshow in mijn hoofd. Een soort Pauw en Witteman waar een aantal figuren heel de dag door commentaar leveren op wat ik doe. Meestal zijn die stemmen een beetje zuur. Ze zeggen wat er niet goed gaat of waarom dingen anders moeten. Ze verwoorden verwachtingen van anderen, wat mensen denken, zullen denken, misschien denken, zouden kunnen denken, ongetwijfeld denken van wat ik doe of niet doe. Het klinkt een beetje zo:

– ‘Ja Jeroen, Matthijs fietst hier door het rode licht. Iets wat hij normaal gesproken niet doet, wat maak jij hiervan?’
– ‘Nou Paul, door rood licht fietsen past inderdaad niet bij Matthijs. Meestal is hij braaf en houdt hij zich aan de regels. Maar we zien hier natuurlijk wel een situatie waar er eigenlijk geen verkeer is. Die ene fietser is relatief ver weg en heeft eigenlijk nauwelijks hinder van het feit dat Matthijs hier door het rode licht fietst.’
– ‘Maar die fietser, wat denk jij dat hij denkt? Over Matthijs dan, bedoel ik.’
– ‘Ik kan me eigenlijk niet zo goed voorstellen dat die fietser dit erg vindt. Natuurlijk heeft hij groen licht en Matthijs niet, maar er is hier nauwelijks sprake van hinder. En mocht hij Matthijs toch wat kwalijk nemen, dan kan die zich waarschijnlijk goed verantwoorden. We vragen het Matthijs zelf even …’ [Lees verder]

Deze week is mijn blog te vinden op de site van Navigators, waar ik vaste blogger ben. Klik door om meer te lezen.

(Fotocredit: Je-str, creative commons)


Een reactie plaatsen

Waarom je Gods genade niet groter maakt door de mens naar beneden te halen

In mijn hoofd voel ik me vaak klein. Anderen schrijven beter dan ik. Anderen durven meer. Anderen zetten stappen waar ik nog probeer te kruipen. Anderen zijn beter, mooier, groter, verder, nederiger dan ik. Iets in mijn hoofd zegt dan: Dit klopt niet, zo moet je niet denken. En daar heeft mijn hoofd gelijk in.

Maar om dat probleem op te lossen, neemt mijn hoofd soms een verkeerde afslag. Het denkt: Maar die ander is eigenlijk helemaal niet zo groot, mooi, goed. Kijk maar, hij doet dit-en-dit en zus-en-zo, dat slaat helemaal nergens op.

Het is een verkeerde afslag omdat het niets oplevert. Lees verder


Een reactie plaatsen

Niet wie je denkt

Het zal nog een grandioze verrassing zijn, later in de hemel.

Dat gevoel bekruipt me vaak als ik de Bijbel lees. Dan zie ik de woorden van Jezus en komt het weer bij me binnen: Wat is dit radicaal anders dan alles wat ik ken! Jezus zegt dingen die provocerend zijn, die ingaan tegen de (Hebreeuwse) Bijbel zoals Hij die kende of die totaal ondergesneeuwd zijn in hoe de kerk het tegenwoordig leert. Bijvoorbeeld over voor wie het Koninkrijk van God is en wie ik dus later tegenkom in de hemel (of op de nieuwe aarde natuurlijk …).

Het zijn namelijk niet zozeer de mensen die je zou verwachten.
[Lees verder]

Deze week is mijn blog te vinden op de site van Navigators, waar ik vaste blogger ben. Klik door om meer te lezen.


Een reactie plaatsen

Wat ik op het filmfestival leerde over oordelen

Het International Film Festival Rotterdam heeft elk jaar een zijtak in Groningen, in de volksmond IFFRiG genaamd, waar een selectie van de film uit Rotterdam draait. Dat was vorige week. Het is een bonte mix arthousefilms, variërend van bekende regisseurs tot obscure onbegrijpelijke projecten van een Venezolaanse kunstenaar. Op het IFFRiG sprak ik een man van middelbare leeftijd, die eruitzag of hij al een paar dagen films had zitten kijken zonder te slapen of zich te verkleden. Hij begon tegen mij aan te praten, omdat ik nu eenmaal vrijwilliger was en achter de infobalie zat. Het was echter een interessant verhaal.

Inkadering of onderdompeling

Hij vertelde dat hij al decennia naar dit soort festivals ging, maar het nu minder leuk was. ‘Tegenwoordig’, zo zei hij, ‘is het allemaal ingekaderd. Je gaat naar een film, zit daar van het begin tot eind, plaatst het in een categorie, vindt er wat van en dan ga je naar een andere film.’ Vroeger, vroeger was dat anders, volgens deze man. ‘Ik ben op festivals geweest waar je dan halverwege de film uitliep en dan een andere zaal binnenliep om daar de tweede helft van een compleet andere film te bekijken.’ Ik kon me niet helemaal indenken waarom het leuk was om twee halve films te zien, maar zijn uitleg fascineerde me. [Lees verder]

Deze week is mijn blog te vinden op de site van Navigators, waar ik vaste blogger ben. Klik door om meer te lezen.


Een reactie plaatsen

Ik fantaseer verhalen bij mensen die ik niet ken – maar er is een addertje

Langs mijn huis lopen veel mensen. Veel zijn op weg naar het station of net van de trein gestapt op weg naar hun bestemming. Leerlingen op weg naar de MBO verderop, in luidruchtige groepjes, die ’s middags weer teruglopen naar het station. Af en toe iemand die bij ons huis al besluit nu echt te moeten gaan rennen om de trein te kunnen halen. Elke ochtend rond half acht klikklakt iemand op hakken langs, met een flinke bak koffie in wat een kartonnen koffiebeker met deksel lijkt, maar eigenlijk van plastic is. We noemen haar de coffee lady. Rond kwart over acht fietst de buurman met de buurjongens voorbij op weg naar school. Vanmorgen hoorde ik hem tegen de jongste zeggen dat het vandaag zijn laatste dag groep 5 is.

Wie die mensen zijn? Ik ken ze niet (behalve de buurman dan). Lees verder


Een reactie plaatsen

4 gebieden waarop christenen te bang zijn (deel 2)

Ik zat vroeger op een koor. Ik heb vrij weinig muzikaal gevoel en mensen die wel eens naast me in de kerk hebben gezeten zullen bij deze mededeling misschien een wenkbrauw optrekken. Het is waar: ik heb een poos op een koor gezeten en ik vond het leuk. We zongen echter één lied waar ik het tekstueel niet helemaal mee eens was. Bij dat lied bewoog ik mijn mond, maar maakte ik geen geluid. Dan was in ieder geval voor mezelf duidelijk dat ik er niet mee eens was! Na een optreden kregen we vaak applaus. Als mensen dan klapten lachte ik schaapachtig en sloeg even mijn ogen ten hemel. Ik wilde aangeven dat ik het allemaal niet zelf gedaan had, maar God. Ik stelde niet zoveel voor, het ging allemaal om God.

Deze twee gedragingen van mij in het koor (ik was trouwens tenor, mocht je nieuwsgierig zijn), zijn een milde vorm van angst op de twee gebieden die vandaag aan bod komen. Lees verder


2 reacties

4 gebieden waarop christenen te bang zijn

Christenen zijn op veel gebieden te bang. Dat is een stelling die ik wel aandurf. En dan bedoel ik dit keer niet angst voor God of juist angst voor de duivel of iets dergelijks. Ik bedoel dat ik bij christenen en in kerken angsten zie die tot kramp leiden. Zoals Yoda al zei: Fear is the path to the dark side of the force. Het is een angst die tot veel narigheid kan leiden. Want wat die dark side voor kerken is, is helaas wel bekend: controle, manipulatie, veroordeling.

Ik zie vier gebieden waarop christenen, mijzelf inbegrepen, vaak te bang zijn. Twee komen nu, twee volgende week, anders wordt deze blog te lang.
Lees verder

Bannet met fotoalbum


2 reacties

Waarom negatieve fantasieën gif voor je relaties zijn

Eerder heb ik geschreven over het verhaal dat ik mezelf vertel. Het verhaal dat ik een sukkel zou zijn en dat niet klopt met het verhaal van God. Laatst kwam ik een andere categorie verhalen tegen die ik mezelf vertel, die minstens zo gevaarlijk zijn: negatieve fantasieën. Je kent ze wel (of hopelijk niet): van die scenario’s in je hoofd waarin iemand negatief reageert en jij dan eens lekker de waarheid zegt. Of waar iemand je verkeerd behandelt en jij die persoon eens lekker op z’n nummer zet. Het zijn best leuke fantasieën, maar hoe meer ik me er bewust van word, hoe meer ik realiseer hoe vergiftigend ze werken. Lees verder