Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

tastbaar geloven in avondmaal

4 praktische dingen die ik gedaan heb in mijn zoektocht naar tastbaar geloven

2 reacties

“Hé Matthijs, hoe gaat het met dat hele verhaal rond de verplatting van je geloof?” Dat vroeg niemand me laatst. Ik heb er begin dit jaar over geschreven: ik hou van abstract, maar wil minder verhevenheid. Een verplatting van mijn geloof en meer tastbaar geloven. Maar ja, dan moet je dat ook gaan doen. En dus is die vraag die niemand me stelde een hele goede vraag. En dus is het tijd voor een blog daarover.

In deze blog deel ik vier dingen die ik de laatste tijd geprobeerd heb, met aan het eind een oproep voor jou. #tastbaargeloven #hoedan

1. Brood breken en wijn vergieten bij het avondmaal

Begin dit jaar, vlak nadat ik mijn blog had geschreven, leidde ik in mijn kerk het avondmaal. Op zichzelf al een van de meest tastbare uitingen van het geloof. (Sinds mijn zoektocht naar tastbaar geloven, ervaar ik het gebrek aan concrete rituelen steeds meer als een gemis.) Bij ons in de kerk krijg je dan een stukje voorgebroken matse en een klein cupje druivensap.

Het voorrecht van de dienst leiden is dat je het af en toe anders kan doen. Ik heb de teksten over Jezus’ lichaam en bloed voorgelezen en daarbij een aantal matses verbrijzeld in mijn handen en het sap uit een karaf geplensd. Kruimels op de vloer, sap over de tafel. Het was een bende, het was tastbaar, het kwam dichterbij.

Het goede nieuws: het ritueel van brood en wijn is niet het exclusieve recht van een kerkdienst. Thuis kun je ook brood breken en wijn schenken. Op de sabbatavond, op hoogtijdagen of tussendoor, wanneer je behoefte hebt aan een tastbare herinnering aan Jezus. Alleen of met anderen. Verscheur een brood, drink een goed glas wijn, herdenk en vier de vrijheid die Jezus je geeft.

2. Bidden met een kaarsje

Nu ik meer wil bidden en de ochtend probeer te beginnen met een halfuur gebed, zoek ik manieren om daar ook iets tastbaars mee te doen. Een van die dingen is het aansteken van een kaarsje. Ik belijd dat God licht is (en in Hem geen spoor van duisternis), dat ik zijn licht wil verspreiden en dat ik Gods licht en vuur uitnodig in mijn leven.

Soms voel ik met mijn handen de warmte van het vlammetje, soms zit ik stil in het vuurtje te staren, soms leidt het me alleen maar af en ben ik zo weer 10 minuten verder door te klooien met lucifers en kaarsvet.

Meestal echter brengt het focus en richting. Het is een ritueel om tot rust te komen, om de Geest uit te nodigen en om naar terug te keren als mijn gedachten alle kanten opfladderen.

3. Vasten van voedsel

Hier smokkel ik wat, want vasten is iets dat al langer regelmatig terugkomt in mijn leven. Ik ben ermee begonnen toen Jezus’ woorden in Matteüs 6 tot me doordrongen: “Wanneer je bidt, wanneer je geeft, wanneer je vast.” Niet ‘als’, maar ‘wanneer’. Bidden en geven deed ik, vasten nog niet.

Praktisch gezien probeer ik één keer in de maand een dag te vasten van ontbijt en lunch. Avondeten doe ik wel, om 2 praktische redenen: in een gezin met kinderen is het sociaal gezien de belangrijkste maaltijd, en als ik ’s avonds ook niet gegeten heb slaap ik belabberd.

Als er iets is dat je in je lichaam voelt, is het wel niet eten op momenten dat je normaal je bammetjes tevoorschijn zou halen. De ene keer ervaar ik meer van God, scherpt het me meer of ben ik er bewuster mee bezig dan de andere. Soms brengt het me iets, soms is het gewoon gehoorzaamheid aan Jezus, soms maakt het me rusteloos of chagrijnig en herinnert het me aan mijn afhankelijkheid van God.

4. Bidden en dienen

Ora et labora, het blijkt een heel tastbare spreuk. Het helpt me wanneer ik mijn gebedstijd combineer met praktische manieren om te dienen. De was opvouwen terwijl ik bij elk kledingstuk bid voor mijn gezin. De afwas doen op kantoor, terwijl ik bid voor de mensen die er werken. Het geeft een rust om iets tastbaars voor mensen te doen, terwijl ik voor ze bid. Zelfs als niemand merkt dat de afwas al helemaal gedaan is…

Oproep voor jou

Als je deze 4 dingen leest, denk je misschien: “Wauw, vet wat je schrijft, ik ga daar ook dingen van uitproberen. Maar het is allemaal wel heel introvert wat je doet, lekker in de stilte in je eentje dingen voelen en tastbaar lopen doen.” Dat klopt.

Ik wil een stapje verder. Mijn hernieuwde doel: tastbaar geloven met mensen. (Tastbaar, niet handtastelijk!) In contact met anderen ontmoet je God en dat is voor een introvert als ik net weer buiten mijn comfortzone.

Dus: Ik ben op zoek naar jouw ideeën. Hoe kunnen we samen tastbaar geloven? Wat kunnen we samen in contact met mensen concreet en praktisch doen in ons geloof? Laat het me weten, nodig me uit en help me mijn geloof te verplatten.

2 thoughts on “4 praktische dingen die ik gedaan heb in mijn zoektocht naar tastbaar geloven

  1. hallo Matthijs,
    mijn idee, iets waar ik op dit moment mee bezig ben, is gebaseerd op het boek van Wolfgang Simson “Huizen die de wereld veranderen”.het is een “oud” boekje 1999. ik had het vroeger gelezen en ben het nu aan het herlezen en bespreken samen met een paar anderen.

    Jouw vraag
    “Hoe kunnen we samen tastbaar geloven? Wat kunnen we samen in contact met mensen concreet en praktisch doen in ons geloof? Laat het me weten, nodig me uit en help me mijn geloof te verplatten.”

    ik denk dat in een huiskerk deze zaken allemaal aan de orde komen. in het verleden hebben Kees en ik met ons gezin deel uitgemaakt van een kleine kerk die begon in een huis als bijbelstudiegroep, we kennen redelijk de uitdagingen hiervan, toch blijft die ervaring mij inspireren. in een huis(kerk) kun je jezelf niet gemakkelijk verschuilen, het is de moeilijkste plek, in aanwezigheid van je man, vrouw, kinderen om eerlijk te zijn. het is moeilijker om schijnheilig te zijn. je wordt geconfronteerd met elkaars noden en kunt daar dan handen en voeten aangeven. dus praktisch maken.

    heel leuk hoe jij hebt geprobeerd om op een ander manier het avondmaal vorm te geven, ik heb het bij ons in de kerk altijd een beetje zielig gevonden, een mini stukje matze en een mini cupje druivensap. ik moet altijd wat moeite doen om mijn hart hiervoor te openen.

    een stukje uit het boek: De herontdekking van het avondmaal als een echte maaltijd
    de kerkelijke traditie is er in geslaagd ‘de maaltijd des Heren’ op een homeopathische manier te vieren met een slokje wijn, een droog stukje brood en een plechtig gezicht. De christelijke ‘maaltijd des Heren’ is echter een rijke maaltijd met een symbolische betekenis, ipv een symbolische maaltijd met een rijke betekenis.

    misschien leuk om hier eens over van gedachten te wisselen? Je snapt denk ik wel dat Kees en ik hier niet helemaal op één lijn zitten.

    een hartelijke groet
    Rommy

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *