Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

tuitnje van mijn hart

Mijn tuintje zit vol zooi (en dat tuintje is mijn hart)

Een reactie plaatsen

Ik hoop dat de cliffhanger gewerkt heeft. Vorige week vertelde ik namelijk over het boek Zonderschuld (hier kopen) van Mattias Rouw en Peter van Dijk. In dat boek vond ik één beeld dat me niet meer losliet, maar waar ik in mijn vorige blog geen ruimte voor had. Het beeld van het tuintje. Dat komt nu. Bedankt voor het wachten!

Zonderschuld geeft veel nieuwe manieren en beelden om naar jezelf, je leven en je relatie met God te kijken. Het ging vooral over de dingen die de woestijnvaders over verzoening, wet, kruis, zonde en schuld zeiden.

Maar woestijnvaders waren geen droge, stoffige mensen, die vooral aan abstract ivoren-toren-denken deden (waar ik helaas nogal goed in ben). Ze waren ook een kei in het gebruiken van verhalen, metaforen, confronterende stekeligheden en konden daarmee soms aardig scherp uit de hoek komen.

Tuintje

Ik wil één metafoor delen. Het beeld dat me niet losliet, is het beeld van de akker, of een tuintje. Niet een tuintje in je hart, maar het tuintje van je hart. De akker van je leven. Hoe iemand die in de woestijn leeft bij dit beeld komt, weet ik niet. In de verhalen van Jezus komt het echter vaker voor.

Het tuintje van je hart is bezaaid met onkruid, rommel en keien: zonde, onrecht, schuld, gebrokenheid. De foute dingen die je doet, de mens die je eigenlijk niet wilt zijn. De dingen die je het liefst niet onder ogen wil zien. De woestijnvaders zeggen: Die dingen moet je onder ogen zien. Ze zijn namelijk niet goed en het is niet waarvoor je gemaakt bent. Het is zonde. Het is je Menselijke Neiging Om Dingen Te Verkloten.

Veroordeling

Als ik zonde of zooi in mijn leven tegenkom, voel ik me schuldig. Ik ben (nog steeds) vaak bang dat God boos wordt en ik schaam me voor mijn tekortkomingen. Mijn eerste neiging is het uit de weg te gaan en ook afstand te houden van God. Door mijn zonden voel ik me veroordeeld.

Maar dan Romeinen 8:1: Wie in Jezus Christus zijn, worden niet meer veroordeeld. De link tussen zonde en veroordeling is kapot. Foetsie. Een belangrijke ontdekking, omdat het de veroordeling en schaamte is die herstel in de weg staat.

Geneesheer

Als God niet de rechter is die bestraft (zie vorige blog), maar degene die als mens naar de aarde kwam om door zijn dood verlossing en verzoening te brengen, kunnen we op een andere manier met die rommelige akker omgaan. We ontvangen geen straf vanwege de zooi, maar hebben een geneesheer die opruimt.

Ik werk op de akker van mijn eigen leven. Speurend naar onkruid, keien en dat is mijn grootste rol. Ik hoef niet eens zelf diep te gaan zoeken, God wijst de stenen aan. De gelijkenis van de akker vertelt dat Gods werk alleen tot bloei komt als wijzelf aan het werk gaan om de akker vruchtbaar te maken, zodat ons zaad niet verstikt of verdort. Ik ben op en in mijn eigen akker aan het werk, wroetend, sjouwend. Altijd met Gods hulp, want alleen lukt het niet. God gebruikt die akker voor groei en vrucht. Daar hoef ik me dan weer niet druk om te maken.

Relaxed

Het beeld van het tuintje helpt me om me niet schuldig en veroordeeld te voelen. Het helpt me om relaxter met mijn zooi om te gaan. Om wel naar God te gaan en Hem te vragen mee te helpen opruimen. En dan werk ik in de tuin van mijn hart en de akker van mijn leven.

De mens richt zich op zijn eigen rotzooi, God helpt mee opruimen als we wat vinden, zaait en geeft wonderlijke groei. Geen angst en beven bij elke zonde, maar met Gods hulp mijn tuintje steeds vruchtbaarder maken. Omdat God geneest, omdat Jezus alles gedragen heeft. Zodat ik in vrijheid kan kiezen om de Geneesheer te dienen en tot mijn recht te komen in zijn plan en zijn Koninkrijk.

 

(Fotocredit: Benjamin Combs)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.