Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013


Een reactie plaatsen

Je aan de regels houden helpt je geen ene moer in het ontvangen van het Leven van God

Vroeger zongen we het als kinderlied op een christelijke conferentie:

Hou je aan de regels
Anders maak je brokken
Hou je aan de regels
En kijk goed uit je doppen
Hou je aan de regels
Anders gaat het fout
Hou je aan de regels
Dat geldt voor jong en oud

Er zaten allerlei geinige refreinen bij, dus het was een leuk lied. Waarom wij als kinderen zo’n lied op een christelijke conferentie zongen, was geen vraag waar ik me mee bezighield. Sinds die tijd ben ik het lied nergens meer tegengekomen en dat is maar goed ook. Als er namelijk iets een verkeerd beeld geeft van waar het in het christelijk leven om gaat is het wel het idee van ‘hou je aan de regels’. Lees verder


Een reactie plaatsen

Goed nieuws voor oudste zonen: De vader behandelt hem net als de jongste

Een Spaanse vader wilde het goedmaken met zijn zoon die naar Madrid is weggelopen. Vol berouw plaatst de vader een advertentie in een krant, El Liberal: ‘Paco, ontmoet me bij hotel Montana, dinsdag tussen de middag, alles is vergeven, papa.’ Nu is Paco een gewone naam in Spanje en als de vader naar het plein gaat, staan er achthonderd jongemannen met de naam Paco die wachten op hun vaders. (Uit: Jutten van Reinier Sonneveld)

Ik ben waarschijnlijk niet de enige die zich vooral herkent in de oudste zoon, de bekendste ‘oudste zoon’ uit de wereldliteratuur. (Als het je niet bekend voorkomt, moet je de eerste helft van Lucas 15 lezen.) De gelijkenis van Jezus legt nadruk op de jongste zoon, de ‘verloren zoon’, maar die staat toch wat verder van mijn bed. Verkwisting, losbandigheid, het is niet aan mij besteed. Nee, dan de oudste broer. Wrok, negatieve gevoelens, hard werken, maar toch twijfelen aan de liefde van de vader, dat is meer mijn kopje thee.
Lees verder


Een reactie plaatsen

Niet wie je denkt

Het zal nog een grandioze verrassing zijn, later in de hemel.

Dat gevoel bekruipt me vaak als ik de Bijbel lees. Dan zie ik de woorden van Jezus en komt het weer bij me binnen: Wat is dit radicaal anders dan alles wat ik ken! Jezus zegt dingen die provocerend zijn, die ingaan tegen de (Hebreeuwse) Bijbel zoals Hij die kende of die totaal ondergesneeuwd zijn in hoe de kerk het tegenwoordig leert. Bijvoorbeeld over voor wie het Koninkrijk van God is en wie ik dus later tegenkom in de hemel (of op de nieuwe aarde natuurlijk …).

Het zijn namelijk niet zozeer de mensen die je zou verwachten.
[Lees verder]

Deze week is mijn blog te vinden op de site van Navigators, waar ik vaste blogger ben. Klik door om meer te lezen.


2 reacties

Amen, ja, amen. Aaaahamen, aaaahahahaaaaahameeeeeeen. Amen! (Onze Vader, slot)

“Amen is niet het sein tot kuchen in de kerk.” Zo vertelde een boekje over gebed mij ooit. Amen is veel meer. In veel bewerkingen van het Onze Vader die bedoeld zijn om te zingen is dat amen aan het eind een grote climax. Het wordt lang en plechtig uitgerekt (aaaahaaaaamen) en nog een paar keer herhaald. Je moet wat met dat korte woordje aan het eind.

Meen ik dit?

Een poosje geleden plaatste ik deze tweet:

Lees verder


Een reactie plaatsen

Wat romanesco te maken heeft met worstelen met vergeving (Onze Vader #9)

Over vergeving kun je juichende blogs schrijven, zoals ik vorige week deed. Het is fantastisch! Jezus vergeeft ons, we zijn vrij, schoongewassen. We hoeven ons geen schuldgevoel aan te laten praten, we zitten niet in de schuldhulpverlening. Goed nieuws!

De volgende regel van het Onze Vader maakt me wat minder enthousiast. “Zoals ook wij hebben vergeven wie ons iets schuldig was” Nu ik zelf vergeving ontvangen heb, is het ook de bedoeling dat ik anderen vergeef. De NBV zet het zelfs in de voltooide tijd: we hebben vergeven. Daar loopt het voor mij een beetje spaak en weet ik niet zo goed wat ik hiermee aan moet. Het lijkt of onze vergeving voorafgaat aan de vergeving van God.

Lees verder


Een reactie plaatsen

Jezus doet niet aan schuldhulpverlening (Onze Vader #8)

Zo eind januari (zo’n beetje de periode waar we nu inzitten dus) kijk ik altijd uit naar één bepaalde brief. Vroeger kwam hij via de post, tegenwoordig digitaal, wat natuurlijk veel minder leuk is. Het gaat om de jaaropgaaf. Daar kijk ik altijd naar uit. De jaaropgaaf binnen hebben betekent namelijk één ding: Ik mag weer belastingaangifte doen! En dat vind ik leuk, echt. Ik hou daarvan, van een nette, ordelijke administratie, met aftrekposten puzzelen en dan geld terugkrijgen. Heerlijk.
Lees verder


2 reacties

Hoe God volgens Jezus reageert op zondaars

De deur gaat langzaam open. Vader is grijzer geworden. Zijn droeve ogen kijken me aan. Als de stilte aanhoudt begin ik te mompelen. Het verhaal komt er niet uit zoals ik bedacht had en het zwijgen aan de binnenkant van de deurpost duurt voort. Ik schuifel op de deurmat. Met een korte beweging van zijn hoofd geeft vader te kennen dat ik binnen mag komen. Als hij zich omdraait en naar de woonkamer sloft, klinkt voor het eerst zijn stem. “Misschien is het beter als je eerst maar even naar je kamer gaat.” Ik zwijg tegen zijn brede rug.

Zo’n beetje zou het verhaal van de verloren zoon afgelopen zijn als ik af zou gaan op hoe ik me als tiener voelde als ik gezondigd had. Lees verder


Een reactie plaatsen

Waarom Jezus’ dood geen transactie was [Gastblog Johan Klein Haneveld]

Dit is een gastblog van Johan Klein Haneveld. Johan is schrijver van onder andere Indrukwekkende vrijheid, een boek dat me erg aansprak. Veel van wat Johan op zijn blog schrijft, sluit aan bij mijn eigen zoektocht en worsteling met geloven en God, vroeger en nu. Daarom heb ik hem gevraagd een gastblog te schrijven over transactioneel tegenover sacramenteel geloven. Het onderscheid tussen die twee gooide een wereld voor me open. Iets met dingen niet meer hoeven te verdienen en zo…

Schipbreuk en sacramenten

Een schipbreukeling dreigt in de oceaan te zinken. Hij ziet een boot en roept om hulp. Hij zegt dat hij altijd dankbaar zal zijn als hij gered wordt. Iemand werpt hem een reddingsboei toe. Nu blijft hij drijven, terwijl om hem heen de anderen verdrinken. En vervolgens blijft hij de rest van zijn leven bezig met het terugbetalen van zijn schuld. Zo dacht ik over het christelijke geloof. Ik was de drenkeling, Jezus was de redder. Het leidde ertoe dat ik overspannen werd.

Lees verder

Robben island


Een reactie plaatsen

Mijn gids op Robbeneiland

De zwarte man had een vriendelijke uitstraling. Een bolrond, kaal, diepbruin hoofd, met bolle wangen en dikke lippen. Zijn stem leek van achter uit zijn keel te komen en zijn handen maakten steeds maar weer dezelfde beweging, rusteloos. Voor de navel de vingertoppen tegen elkaar, ze losjes horizontaal uit elkaar zwaaien, terug tot ze elkaar weer raken en dan een korte zwiep naar boven, weer terug en opnieuw. Keer op keer, als een dirigent die een eentonig muziekstuk dirigeert. Voor veel toeristen om mij heen was deze man de attractie van de dag.
Lees verder