Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013


Een reactie plaatsen

Muziek die me raakt: Mumford & Sons – I Will Wait

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. De vakantieperiode is een mooie tijd om een aantal van die liedjes te delen. (Voor muziek die me eerdere jaren raakte, klik hier.)

De afgelopen jaren schreef ik daar flinke teksten bij, met wat me raakte in het lied en waarom. Dit jaar wil ik de muziek meer voor zichzelf laten spreken en mijn teksten zo kort mogelijk houden.

Een donker, maar hoopvol lied dat ik graag op God betrek, ongeacht of Marcus Mumford dat zo bedoeld heeft. Als ik naar de tekst luister en door het stof heen probeer te kijken, zie ik opeens een bekende gestalte opdoemen. Dit lied gaat over de jongste zoon! Zwaar van zijn schaamte en fouten, kent hij zijn plek en zakt op zijn knieën. Bereid tot overgave aan zijn vader, waarbij zijn vlees getemd zal worden en zijn geest verguld. Misschien… Eerst maar wachten, wachten op zijn vader. Wat diens reactie zal zijn. Lees verder

vragen wat je al hebt - feest


6 reacties

4 dingen waar je God niet meer om hoeft te vragen (omdat je het al hebt)

De oudste zoon (en dan weet je meteen over welke oudste zoon uit de Bijbel het gaat) had ook wel een feestje willen bouwen. Met zijn vrienden, chillen, kruik goede wijn erbij. Maar ja, wat is een feest zonder vlees? Nooit kreeg hij van zijn vader een geitenbokje en dan is de lol er gauw vanaf. Geen geitenbokje, geen feest en in de relatie tussen vader en zoon verbittert iets.

De vader ziet het anders. Feest vieren met vrienden? Doen! Geitenbokje, goede wijn? Prima, helemaal top! Pak maar. Alles wat van mij is, is van jou. Daar hoef je toch niet om te vragen? En al helemaal niet te wachten tot ik het je geef.

Je hebt het al

Je hebt het al. Dat is feitelijk de uitspraak van de vader. En aangezien Lees verder

Tuin bij verhaal Goede Vrijdag


5 reacties

De metselaar en de binnentuin [kort verhaal]

Vandaag is Goede Vrijdag. Voor deze gelegenheid plaats ik niet een blog zoals normaal, maar heb ik een verhaal geschreven. Het is inmiddels traditie.

De metselaar en de binnentuin

“En dit …” De Boodschapper schoof twee grote doorschijnende deuren open, waarachter warmgeel licht en heldergroen flonkerden. “… dit is de binnentuin.” De man stapte langs de Boodschapper naar buiten en werd omvat door een geurige deken van groen. Midden in het complex lag deze tuin, met cipressen die uit plukjes struiken opstaken, omhangen met klimplanten, naast perken met bloemen in alle kleuren van een over de heuvels ondergaande zon. Bijen zoemden rond. Tegen de muur tegenover hem zag de man de korven staan. Paadjes kronkelden tussen de struiken en perkjes door, op zoek naar de grasveldjes waar ze onvermijdelijk op uitkwamen. De geur van hars, van bloemen, van gras en overal dat warme licht.

De man snoof diep en zuchtte. “Denk je Lees verder

zonde-uitgekauwd


1 Comment

Zonde is een uitgekauwde term. Maar wat dan?

Ik hou van woorden. Taal is zeg maar… nou ja, laat maar. Daarom smul ik zo van mensen die nieuwe frisse woorden weten te vinden voor uitgekauwde termen.

Het woord ‘zonde’ is zo’n uitgekauwde term.

Want wat is zonde?

Zonde als iets met Bijbel, God en rebellie? Geen idee. Zonde gaat toch over guilty pleasures? Iets relatiefs onschuldigs dat je maar beter niet kunt doen, maar je toch lekker doet. Even lekker uit de band springen. Zondigen doe je tegenwoordig niet tegen God, maar tegen Sonja Bakker.

Lees verder


2 reacties

De meest beklagenswaardige figuur uit de film

De film Silence van Martin Scorsese bevat veel personages die vechten voor hun geloof*. Het verhaal? Twee jonge Jezuïeten reizen in de 17e eeuw naar Japan om te kijken wat er klopt van de geruchten dat hun mentor, als missionaris naar Japan gestuurd, afstand heeft gedaan van zijn geloof.

De twee broeders ontmoeten in Japan de lokale, ondergrondse kerk, die zwaar onderdrukt en vervolgd wordt. Uiteindelijk worden zij ook gevangengezet en gedwongen, net als hun mentor, hun geloof te verloochenen.

De Japanse gelovigen die we tegenkomen vechten voor hun geloof en we zien velen sterven omdat ze weigeren Jezus te verloochenen. We zien de jonge Jezuïeten stand proberen te houden onder gevangenschap en marteling. Wat hen uiteindelijk beweegt om afstand te doen van hun geloof is Lees verder


Een reactie plaatsen

Je aan de regels houden helpt je geen ene moer in het ontvangen van het Leven van God

Vroeger zongen we het als kinderlied op een christelijke conferentie:

Hou je aan de regels
Anders maak je brokken
Hou je aan de regels
En kijk goed uit je doppen
Hou je aan de regels
Anders gaat het fout
Hou je aan de regels
Dat geldt voor jong en oud

Er zaten allerlei geinige refreinen bij, dus het was een leuk lied. Waarom wij als kinderen zo’n lied op een christelijke conferentie zongen, was geen vraag waar ik me mee bezighield. Sinds die tijd ben ik het lied nergens meer tegengekomen en dat is maar goed ook. Als er namelijk iets een verkeerd beeld geeft van waar het in het christelijk leven om gaat is het wel het idee van ‘hou je aan de regels’. Lees verder


Een reactie plaatsen

Goed nieuws voor oudste zonen: De vader behandelt hem net als de jongste

Een Spaanse vader wilde het goedmaken met zijn zoon die naar Madrid is weggelopen. Vol berouw plaatst de vader een advertentie in een krant, El Liberal: ‘Paco, ontmoet me bij hotel Montana, dinsdag tussen de middag, alles is vergeven, papa.’ Nu is Paco een gewone naam in Spanje en als de vader naar het plein gaat, staan er achthonderd jongemannen met de naam Paco die wachten op hun vaders. (Uit: Jutten van Reinier Sonneveld)

Ik ben waarschijnlijk niet de enige die zich vooral herkent in de oudste zoon, de bekendste ‘oudste zoon’ uit de wereldliteratuur. (Als het je niet bekend voorkomt, moet je de eerste helft van Lucas 15 lezen.) De gelijkenis van Jezus legt nadruk op de jongste zoon, de ‘verloren zoon’, maar die staat toch wat verder van mijn bed. Verkwisting, losbandigheid, het is niet aan mij besteed. Nee, dan de oudste broer. Wrok, negatieve gevoelens, hard werken, maar toch twijfelen aan de liefde van de vader, dat is meer mijn kopje thee.
Lees verder


Een reactie plaatsen

Niet wie je denkt

Het zal nog een grandioze verrassing zijn, later in de hemel.

Dat gevoel bekruipt me vaak als ik de Bijbel lees. Dan zie ik de woorden van Jezus en komt het weer bij me binnen: Wat is dit radicaal anders dan alles wat ik ken! Jezus zegt dingen die provocerend zijn, die ingaan tegen de (Hebreeuwse) Bijbel zoals Hij die kende of die totaal ondergesneeuwd zijn in hoe de kerk het tegenwoordig leert. Bijvoorbeeld over voor wie het Koninkrijk van God is en wie ik dus later tegenkom in de hemel (of op de nieuwe aarde natuurlijk …).

Het zijn namelijk niet zozeer de mensen die je zou verwachten.
[Lees verder]

Deze week is mijn blog te vinden op de site van Navigators, waar ik vaste blogger ben. Klik door om meer te lezen.


2 reacties

Amen, ja, amen. Aaaahamen, aaaahahahaaaaahameeeeeeen. Amen! (Onze Vader, slot)

“Amen is niet het sein tot kuchen in de kerk.” Zo vertelde een boekje over gebed mij ooit. Amen is veel meer. In veel bewerkingen van het Onze Vader die bedoeld zijn om te zingen is dat amen aan het eind een grote climax. Het wordt lang en plechtig uitgerekt (aaaahaaaaamen) en nog een paar keer herhaald. Je moet wat met dat korte woordje aan het eind.

Meen ik dit?

Een poosje geleden plaatste ik deze tweet:

Lees verder


Een reactie plaatsen

Wat romanesco te maken heeft met worstelen met vergeving (Onze Vader #9)

Over vergeving kun je juichende blogs schrijven, zoals ik vorige week deed. Het is fantastisch! Jezus vergeeft ons, we zijn vrij, schoongewassen. We hoeven ons geen schuldgevoel aan te laten praten, we zitten niet in de schuldhulpverlening. Goed nieuws!

De volgende regel van het Onze Vader maakt me wat minder enthousiast. “Zoals ook wij hebben vergeven wie ons iets schuldig was” Nu ik zelf vergeving ontvangen heb, is het ook de bedoeling dat ik anderen vergeef. De NBV zet het zelfs in de voltooide tijd: we hebben vergeven. Daar loopt het voor mij een beetje spaak en weet ik niet zo goed wat ik hiermee aan moet. Het lijkt of onze vergeving voorafgaat aan de vergeving van God.

Lees verder