Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013


Een reactie plaatsen

Muziek die me raakt: Relient K – Prodigal

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. De vakantieperiode is een mooie tijd om een aantal van die liedjes te delen. (Voor muziek die me eerdere jaren raakte, klik hier.)

De tweede artiest in deze zomerserie die ik voor het eerst hoorde als tiener, maar daarna uit het oog verloor (na Chris Rice). De schreeuwerige ska-achtige pubermuziek van Relient K raakte uit het zicht, toen ik zelf de schreeuwerige puberfase achter me liet. Ik ontgroeide de hoempa-gitaren van de oude cd die ik ooit eens gekocht had en Relient K raakte in de vergetelheid. Tot ik ze bij toeval onlangs weer tegenkwam en Relient K net zo gegroeid was als ik. Van ska-herrie naar singer-songwriter, van zeker weten naar zoeken. Soms af en toe wat te glad, maar hun nieuwere cd’s hebben een prettige symboliek en gaan dieper. Met een alternatieve edge, die ze bij nader inzien vroeger al hadden.

Het nummer Prodigal komt van de cd Air For Free en raakt veel thema’s. De zoektocht naar persoonlijk contact met Jezus en hoe dat gehinderd wordt door het geblaat van glamourgelovigen. De plek van redding in een wereld waar mensen niet geloven dat ze gered hoeven te worden. En ook die zoektocht naar persoonlijk contact met Jezus in het eigen onvermogen tot contact.

Het is uiteindelijk het refrein dat het hem doet: “I am the champion of wine, You’re the bread on my tongue.” Daar ligt de crux, daar komen we uiteindelijk steeds weer in contact met Jezus: in het brood en de wijn. Ook als we achteraan staan, omdat we steeds weer weglopen.

Lees verder


2 reacties

Muziek die me raakt: Big Daddy Weave – The Lion and The Lamb

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. De vakantieperiode is een mooie tijd om een aantal van die liedjes te delen. (Voor muziek die me eerdere jaren raakte, klik hier.)

De kracht van Bijbelse beelden kan me soms opeens weer verrassen. Ik heb ze allemaal al honderd keer gehoord in mijn leven, maar soms komen ze weer fris boven, met een nieuwe gloed, of een nieuwe betekenis. God die in Daniël 7 ‘de Oude van Dagen’ wordt genoemd, bijvoorbeeld. Een weergave van God die de afgelopen tijd diep binnenkwam.

Het beeld van dit lied is dat van Jezus, die zowel Leeuw van Juda wordt genoemd als Lam van God. Op zichzelf al een krachtig beeld, maar in deze paradox des te meer. De Leeuw van Juda, toonbeeld van macht, de Aslan van deze wereld. Het Lam van God, bestemd voor de slacht, de zondebok van deze wereld. Het is één persoon!

Kracht die zichtbaar wordt in zwakheid, het is misschien wel de meest onbegrijpelijke paradox van het geloof. Dit lied geeft met het verlangen om me daaraan over te geven. Die paradox te omarmen, in het omarmen van Jezus. Lees verder


Een reactie plaatsen

Muziek die me raakt: Chris Rice – When Did You Fall

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. De vakantieperiode is een mooie tijd om een aantal van die liedjes te delen. (Voor muziek die me eerdere jaren raakte, klik hier.)

Ik hoorde de muziek van Chris Rice voor het eerst toen ik tiener was, maar vond het toen veel te luchtig en licht. Sommige muziek leer je pas waarderen als je zelf wat ouder wordt. Meestal geldt dat voor wat zwaardere muziek, waar de diepe thema’s van het leven in bezongen worden. Voor mij geldt het dus ook voor de muziek van Chris Rice. Hij schrijft bedrieglijk lichte liedjes over liefde en geloof. Liedjes die ik nu pas waardeer, nu ik steeds meer de lichtheid van liefde mijn hart durf te laten vullen. In tegenstelling tot de tiener die gevoel te oppervlakkig vond.

Chris Rice werd in één klap een hit met The Cartoon Song, maar ging daarna muzikaal gelukkig al snel de andere kant op. In zijn nummers belicht hij dingen die al duizenden keren bezongen zijn, maar vaak op een verfrissende en verrassende manier. Nu ik zijn muziek terugluister, raakt het me. Dit nummer gaat over het feit dat iemand verliefd op hem is, maar hij dat allemaal nog niet door heeft. Voor mij een herkenbare situatie! Dit liedje herinnert me eraan dat in die tijd dat ik nog liep te zoeken wat ik voor mijn huidige vrouw voelde, zij er al wel over uit was. Het kriebelt me met terugwerkende kracht.

Tekstuele hoogtepunt: “When did you let your heart run free?” Een aanmoediging voor iedereen die in het zonlicht van de liefde loopt: laat je hart maar gaan. Lees verder


2 reacties

Geef God het beste dat je hebt! Leuk, maar #hoedan?

“Bouw een tent voor de Heer!” zegt Mozes. “Tof, doen we!” roept het volk. “Wat hebben we nodig?” Och, ongeveer 1000 kilo goud, 3400 kilo zilver en 2400 kilo koper. Verder een vrachtwagen vol acaciahout, een paar honderd meter zuivere wol en stevig gesponnen linnen. Oh ja, en doeken van geitenhaar, ramsvellen en zeekoevellen. Iemand? Iemand zeekoevellen?

Het beste

Als het om God gaat is alleen het beste goed genoeg. Edelmetaal, kwaliteitsproducten, hardhout, edelstenen, vakmanschap. Niet alleen voor de tent, maar ook voor de priesterkleren, de zalfolie en het reukwerk. Bij die laatste twee wordt er zelfs genoemd dat de samenstelling niet gekopieerd mocht worden. Iemand die hetzelfde recept gebruikt voor zijn eigen olie of reukwerk kan vertrekken.

Het roept de vraag op: Geef ik het beste dat ik heb aan God? Hoe kan ik offeren van wat ik heb? Het is een voor de hand liggende vraag en daarmee inmiddels al een flink cliché geworden: Geef God het beste dat je hebt! Halleluja! Laten we dat doen!

Ehm, maar hoe dan? Lees verder


Een reactie plaatsen

Moeite met missie: Gegrepen door het goede nieuws

(Even vooraf: Deze blog is wat langer dan je van me gewend bent. Het is namelijk een samenvatting van een preekje dat ik met Pinksteren in mijn kerk hield. Veel leesplezier!)

Soms, als ik het idee heb dat God wil dat ik met iemand over Hem praat, voel ik me als Mozes. Uit de Bijbel. Maar niet de Mozes die voor farao staat en hem namens God opdraagt om de Israëlieten het land uit te laten trekken. Dat zou ik wel cool vinden. “Laat mijn volk gaan!”

Nee, ik voel me meer als die andere Mozes, ook uit de Bijbel. De Mozes die op Gods roep antwoordt: “Eh, stuur toch iemand anders.” Niet ik, toch niet ik? Om met iemand over U te praten? Stuur iemand anders. “U mag zelf kiezen,” voegt Mozes er nog aan toe.

Angst

Het zit namelijk zo: Ik ben bang. Lees verder


2 reacties

De meeste mannen zijn geen seksuele snelkookpan (dus hou op met ze dat steeds weer te vertellen)

Vorige week op nos.nl: De Curaçaose pastor Orlando B. gaat voor 18 jaar de cel in vanwege misbruik van jonge vrouwen in zijn kerk. De verhalen vervullen me met afschuw en maken me boos. Iemand die licht moet brengen, blijkt een leider van het duisterste soort: narcisme, machtswellust, misbruik, manipulatie, dwang.

In de berichtgeving bleef één zinnetje bij me hangen, een uitspraak van een betrokkene: “Hij deed dingen, die hij predikte niet te doen. Hij zei dat mannen niet alleen met vrouwen in de auto mogen zitten, maar hij deed dat wel.”

Allereerst: Als je een voorganger hebt die hoog van de toren blaast, maar niet zelf doet wat hij predikt: wegwezen!

Maar eigenlijk wil ik niet te veel aandacht besteden aan deze misdadiger. Lees verder


6 reacties

Zoeken om te vinden: Geef mij maar alle dagen God

Heb ik na 4 jaar zoeken nou nog steeds niks gevonden?

Die vraag bekruipt me wel eens, als ik aan het schrijven ben. In maart 2013 ben ik met deze blog begonnen, ik heb een half jaar pauze gehad om na te denken en toch gaat mijn nieuwe tagline nog steeds over zoeken, vragen en reizen. Wat nou, op zoek zijn? Wordt het niet eens tijd dat je wat vindt, beste Sjihttam (zo word ik soms genoemd)?

Met de aanpassing van mijn site heb ik veel door mijn oude blogs gebladerd. Met steeds maar weer dat zoeken… Terwijl ik aan het bladeren was, viel me echter iets op: mijn zoeken is veranderd. Mijn blog is begonnen vanuit een zoektocht naar de God die liefheeft in plaats van gedoogd. Het was een zoektocht, een worsteling, eentje die ik overigens nog steeds regelmatig doormaak.

Gevonden

Maar er is dus iets veranderd. Lees verder


4 reacties

Nieuwe blog, nieuwe stijl, nieuwe start

Morgen is de grote dag: 1 juli. Het einde van mijn blogloze half jaar en de doorstart van deze site. Ik voel me als een hardloper die na een verplicht aantal maanden rust weer mag gaan lopen. Het zijn nog geen marathons en misschien zit ik niet meteen op mijn oude niveau, maar ik ‘mag’ weer! Zoals de benen van een hardloper rusteloos zijn tot ze gelopen hebben, zo ben ik al een tijdje rusteloos omdat ik weer wil gaan schrijven.

Het is een nieuwe start en ik zou geen blogger zijn als ik niet iets zou delen van het afgelopen half jaar. Eén conclusie is in ieder geval meteen al duidelijk: ik ga door. Dit half jaar is mijn verlangen om te schrijven alleen maar versterkt. Deze blog is mijn manier om wat God in mij legt door te geven aan anderen. Hier ligt mijn hart. Meer nog soms dan ik dingen kan vertellen, kan ik ze schrijven.

De afgelopen maanden hebben me 3 dingen gebracht. Lees verder


2 reacties

Ik neem een pauze van een half jaar

Dat is het nieuws deze week: Ik neem een pauze van een half jaar van deze blog. Maar voor ik daar wat meer over vertel, eerst mijn nieuwjaarsboodschap.

Ik geloof dat Gods liefde gaat over zijn vrijheid en aanvaarding. Een radicaal besef van wat Gods liefde betekent, brengt diepe innerlijk herstel en geeft helderheid over hoe we God zien, onszelf zien en anderen zien. Ik wens je dit jaar dan ook meer zicht op Gods liefde toe. Dat je anders naar jezelf zult kijken omdat je weet dat je geliefd bent. En dat je naar anderen kijkt in het besef dat Gods liefde er voor iedereen is.

Maar goed, de pauze

Ja, die pauze. Lees verder


2 reacties

10 verrassende blogs met een ander licht op Kerst en advent

Je hebt er waarschijnlijk al iets van meegekregen, maar het is weer bijna kerst. Traditiegetrouw gaan we op zoek naar de goedkoopste Nordmann, gooit Coca-Cola een obese opa in de strijd en sluiten we praatjesdraaiers op in een plexiglazen preekstoel. Traditiegetrouw gaan we op zoek naar de ware betekenis van Kerst, zoeken we vrede op aarde en schrijven we stukjes over en tegen de commercialisering van het klatergoud van een Christusloze kerst.

Als ik de blogs die ik rond kerst geschreven heb teruglees, beginnen ze allemaal met hetzelfde wanhopige cynische toontje. Het voelt nog steeds ongemakkelijk, dat feest. En eigenlijk hoop ik dat het zo zal blijven. Het ongemak zorgt namelijk voor balans. De balans om alle kanten van het kerstfeest te omarmen: ja, gezelligheid; ja, lichtjes en lichtboom; ja, familie en vrienden; ja, lekker eten; ja, richten op Jezus; ja, proberen iets goeds te doen; ja, nadenken over die bizar onopvallende intocht van Gods koninkrijk in een duistere wereld. Lees verder