Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013

Foto bij blog vrouwen Matteüs


5 reacties

De 4 vrouwen van Matteüs

Wat doe je als de spreker op zondag wat jou betreft wat puntjes laat liggen? Precies: Je schrijft een blog! Niet als kritiek, maar ter aanvulling… 😊

Je zult misschien al eerder gehoord hebben, dat er 4 vrouwen te vinden zijn in het register dat Matteüs aan het begin van zijn evangelie zet. We lezen over Tamar, Ruth, Rachab en ‘de vrouw van Uria’ (dat is dus Batseba).

Het is nogal schandalig dat een schrijver vrouwen opneemt in de stamboom van een man. Des te schandaliger als je de verhalen van deze vrouwen leest. Tamar voelde zich gedwongen Lees verder

wijn bij blog welbehagen


2 reacties

De tekst die me de afgelopen weken regelmatig bezig heeft gehouden (spontane trilogie #3)

Je weet aardig wat van mij, als je deze site volgt. De vorige weken heb ik je laten delen in mijn worsteling en zoektocht rond het vinden van rust in mijn identiteit als kind van God. God zegt: “Het hoeft even niet.” En blijft aan het beitelen, prikken en porren in mijn leven, omdat hij uit is op mijn hart.

Ik wil nog één ding delen over deze zoektocht en daarmee blijkt deze blog het derde deel te worden in een spontane trilogie. Ik wil een bijbeltekst met je delen die me de afgelopen weken regelmatig bezig heeft gehouden.

Komt-ie: Lees verder

Hart


4 reacties

Ik loop hier steeds weer tegenaan. En dat is goed.

Vorige week schreef ik over hoe het me maar moeilijk lukt om rust te vinden. Terwijl ik het idee heb dat God zegt: Het hoeft even niet. Dit is een vervolg op die blog.

Ik schrijf ook vaak over mijn moeite met het hebben van persoonlijk contact met God, het hebben van een persoonlijke relatie met Jezus. Ik zou zo graag concreet zijn liefde willen ervaren, maar dat is eigenlijk maar zelden gebeurd. Ik zou zo graag willen dat het (ahum: Hij) dichterbij komt.

Ik heb moeite met Lees verder


10 reacties

Het hoeft even niet

Ik loop er de laatste tijd vaak tegenaan dat ik weinig van God ervaar. Zo weinig voel, zo weinig Hem voel. Ik hoor af en toe wat van hem, gelukkig wel. Maar de beleving, het ervaren, is ver weg. Deels komt het door de levensfase waar ik inzit, met kleine kinderen en permanent slaaptekort. Ik heb weinig energie om stil te zijn en aandacht te hebben.

Maar waar is God? Ik vraag Hem: Wat wilt U dat ik doe? Wat heeft U voor mij? En ik hoor maar weinig. Ik verlang naar meer.

Maar áls ik iets van God hoor, is het iets anders. Ik heb het idee dat God tegen me zegt dat Lees verder

Bijl als symbool voor hoop


2 reacties

Hoop is niet soft, hoop is een bijl

Femke Halsema heeft mij weer opnieuw de kracht van hoop laten zien. Wat mij betreft moet hoop voorin de etalage van het christelijk geloof staan. Hoop doet namelijk leven en er is niemand die zo’n sterke fundering legt voor hoop (en voor leven) als Jezus.

Toch heeft het ook een slechte naam. Hoop is naïef, passief en soft. Hopen doe je als je het allemaal niet meer zo weet of als het je zelf allemaal niet meer zo lukt. ‘We kunnen nu alleen nog maar hopen’. Des te interessanter om te lezen wat een niet-gelovige politica als Femke Halsema Lees verder

Dankbaarheid doen


1 Comment

“Wees blij! Nu!” (Over actief dankbaarheid beoefenen)

Iedereen heeft het erover, maar slechts weinig mensen doen het. Van de Bijbel tot Brené Brown, van Christus tot de Correspondent, allemaal benadrukken ze: Het is belangrijk om dankbaar te zijn. Maar dankbaarheid komt niet vanzelf.

Bij Brené Brown was het een van de uitkomsten naar haar wetenschappelijk onderzoek naar ‘bezield leven’. De mensen die daar het best in slagen bleken ook de mensen die actief dankbaarheid beoefenden. Dankbaarheid is goed, maar het is wel iets dat je actief moet doen.

Gisteren kregen we van een collega het Dankboek (thanks!). Dit klinkt als een nieuwe uitgave van het Nederlands Bijbelgenootschap, maar het is van de Correspondent: “Dankbare mensen zijn Lees verder

verhalen van jezus


1 Comment

De vernederende en levengevende boodschap van Jezus’ verhalen

Als ik vroeger mijn schoen zette bij de open haard (wij hadden nog een open haard!) moest ik een liedje zingen. Een liedje voor Sinterklaas. Dan zou ik iets in mijn schoen krijgen. En als ik dan iets gekregen had, zongen we ‘s ochtends ‘Dank u, Sinterklaasje’.

Van anderen hoor ik dat ze dat niet hoefden. Gewoon schoen zetten en klaar. De volgende ochtend zat er een cadeautje in, of je nu een liedje gezongen had of niet. (Niet dat er bij mij ooit geen cadeautje in mijn schoen heeft gezeten, begrijp me goed. Maar we zongen dan ook altijd een liedje.)

Zo kan Sinterklaas opeens veel te maken te hebben met je Godsbeeld. Een voor-wat-hoort-wat-God of een Lees verder


Een reactie plaatsen

Wat ik anders had willen doen toen ik 22 was en voorzitter van de jeugdvereniging werd

Ik was dus 22 toen ik gevraagd werd voorzitter van de jv te worden en ik vond mijzelf eigenlijk wel een logische keus. Ik was vol vuur over de Waarheid, geloofde precies wat de kerk geloofde en wist behoorlijk wat van de Bijbel. Ik vond mensen die de middagdienst oversloegen maar slappe christenen.

In die tijd wist ik vrij veel zeker. Ik was een hoofdchristen, iemand die vooral met zijn hoofd gelooft en aan wist te wijzen wat goed en fout was. Ik heb laatst de onderwerpen die ik in mijn jv-tijd voor de avonden geschreven heb nog eens doorgebladerd. Het ging over liefde, genade, Gods toorn, de hel. Grote onderwerpen die ik netjes in twee A4-tjes behandelde en uitlegde. Met gespreksvragen, zodat je Lees verder

God neemt de tijd


Een reactie plaatsen

God neemt de tijd met mij (en dat frustreert me enorm)

Tijdens een video over de oerknal raakte Gods grootheid me dieper dan ik ooit eerder had gehad. De verteller liet zien hoe iets explodeerde, gassen afkoelden, om elkaar cirkelden, er elementen ontstonden en langzaam planeten zich vormden. Wauw, dacht ik: Als God op deze manier de aarde heeft geschapen, dan nam Hij de tijd. God kneedt, danst het universum in elkaar op een indrukwekkende, prachtige manier. Het gaf me kippenvel om te denken aan de God die dat in zijn hand heeft, die dat heeft ontworpen.

Ook als je niet gelooft dat God miljarden jaren gebruikt heeft om de wereld te scheppen, is het alsnog bijzonder dat Hij het in 6 dagen deed. Er was een tijd dat de aarde woest en leeg was. Er was een tijd dat het donker was. Er was een tijd dat er licht was van een zon die scheen op een uitgestorven aarde. Er was een tijd van planten, onaangeroerd door dierlijk of menselijk leven. Er was een tijd dat de mens alleen was. Het werd avond en morgen… Ook in 6 dagen Lees verder