Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013


Een reactie plaatsen

Wat ik anders had willen doen toen ik 22 was en voorzitter van de jeugdvereniging werd

Ik was dus 22 toen ik gevraagd werd voorzitter van de jv te worden en ik vond mijzelf eigenlijk wel een logische keus. Ik was vol vuur over de Waarheid, geloofde precies wat de kerk geloofde en wist behoorlijk wat van de Bijbel. Ik vond mensen die de middagdienst oversloegen maar slappe christenen.

In die tijd wist ik vrij veel zeker. Ik was een hoofdchristen, iemand die vooral met zijn hoofd gelooft en aan wist te wijzen wat goed en fout was. Ik heb laatst de onderwerpen die ik in mijn jv-tijd voor de avonden geschreven heb nog eens doorgebladerd. Het ging over liefde, genade, Gods toorn, de hel. Grote onderwerpen die ik netjes in twee A4-tjes behandelde en uitlegde. Met gespreksvragen, zodat je Lees verder

God neemt de tijd


Een reactie plaatsen

God neemt de tijd met mij (en dat frustreert me enorm)

Tijdens een video over de oerknal raakte Gods grootheid me dieper dan ik ooit eerder had gehad. De verteller liet zien hoe iets explodeerde, gassen afkoelden, om elkaar cirkelden, er elementen ontstonden en langzaam planeten zich vormden. Wauw, dacht ik: Als God op deze manier de aarde heeft geschapen, dan nam Hij de tijd. God kneedt, danst het universum in elkaar op een indrukwekkende, prachtige manier. Het gaf me kippenvel om te denken aan de God die dat in zijn hand heeft, die dat heeft ontworpen.

Ook als je niet gelooft dat God miljarden jaren gebruikt heeft om de wereld te scheppen, is het alsnog bijzonder dat Hij het in 6 dagen deed. Er was een tijd dat de aarde woest en leeg was. Er was een tijd dat het donker was. Er was een tijd dat er licht was van een zon die scheen op een uitgestorven aarde. Er was een tijd van planten, onaangeroerd door dierlijk of menselijk leven. Er was een tijd dat de mens alleen was. Het werd avond en morgen… Ook in 6 dagen Lees verder


2 reacties

Muziek die me raakt: The Listening – Lovely Red Lights

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. De vakantieperiode is een mooie tijd om een aantal van die liedjes te delen. (Voor muziek die me eerdere jaren raakte, klik hier.)

De afgelopen jaren schreef ik daar flinke teksten bij, met wat me raakte in het lied en waarom. Dit jaar wil ik de muziek meer voor zichzelf laten spreken en mijn teksten zo kort mogelijk houden.

Deze tekst schreef Gabriël Wilson (op de foto, leadzanger) over Amsterdam en hij tekent een grimmig beeld van drugs en prostitutie. In deze wereld ziet de dood er eigenlijk wel goed uit. Wat me raakt is dit beeld van dood, maar ook van de hoop aan het eind. Ook in deze plek is namelijk een kerk. Eigenlijk twee: een heilige en een heidense (het Paradiso). Er gaat daarom nog iets anders door de straten en grachten van Amsterdam, naast de dood: “On the wind the Spirit will go”. En dan gebeurt het. Lees verder


Een reactie plaatsen

Muziek die me raakt: Mumford & Sons – I Will Wait

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. De vakantieperiode is een mooie tijd om een aantal van die liedjes te delen. (Voor muziek die me eerdere jaren raakte, klik hier.)

De afgelopen jaren schreef ik daar flinke teksten bij, met wat me raakte in het lied en waarom. Dit jaar wil ik de muziek meer voor zichzelf laten spreken en mijn teksten zo kort mogelijk houden.

Een donker, maar hoopvol lied dat ik graag op God betrek, ongeacht of Marcus Mumford dat zo bedoeld heeft. Als ik naar de tekst luister en door het stof heen probeer te kijken, zie ik opeens een bekende gestalte opdoemen. Dit lied gaat over de jongste zoon! Zwaar van zijn schaamte en fouten, kent hij zijn plek en zakt op zijn knieën. Bereid tot overgave aan zijn vader, waarbij zijn vlees getemd zal worden en zijn geest verguld. Misschien… Eerst maar wachten, wachten op zijn vader. Wat diens reactie zal zijn. Lees verder


Een reactie plaatsen

Muziek die me raakt: Jon Foreman – Instead of a Show

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. De vakantieperiode is een mooie tijd om een aantal van die liedjes te delen. (Voor muziek die me eerdere jaren raakte, klik hier.)

De afgelopen jaren schreef ik daar flinke teksten bij, met wat me raakte in het lied en waarom. Dit jaar wil ik de muziek meer voor zichzelf laten spreken en mijn teksten zo kort mogelijk houden.

Wauw, dit lied vat mijn blog over show samen (en was natuurlijk een van de inspiraties ervan). Jon Foreman legt een moderne Amos schurende, pijnlijke woorden in de mond. Namens God. “Ik haat jullie show, waar is jullie gerechtigheid?” De boodschap van Amos is nog net zo levend als de hypocrisie van zijn tijd. Quit fooling around. Lees verder

tomlin


Een reactie plaatsen

Muziek die me raakt: Chris Tomlin – Good Good Father

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. De vakantieperiode is een mooie tijd om een aantal van die liedjes te delen. (Voor muziek die me eerdere jaren raakte, klik hier.)

De afgelopen jaren schreef ik daar flinke teksten bij, met wat me raakte in het lied en waarom. Dit jaar wil ik de muziek meer voor zichzelf laten spreken en mijn teksten zo kort mogelijk houden.

Ook ik heb inmiddels duizenden verhalen gehoord over hoe God zou zijn. Ik heb alleen nog niet zo vaak het zachte nachtelijke gefluister van Liefde gehoord. Maar als ik daar iets over opvang, is het met de woorden van dit lied: you tell me that you’re pleased and that I’m never alone. Simpel, maar raak. Het komt bij me binnen: de wederzijdse bevestiging van God als Vader en ik als geliefd kind. Diep in Zijn en mijn identiteit. Lees verder

violet burning


Een reactie plaatsen

Muziek die me raakt: The Violet Burning – Invitacion Fountain

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. De vakantieperiode is een mooie tijd om een aantal van die liedjes te delen. (Voor muziek die me eerdere jaren raakte, klik hier.)

De afgelopen jaren schreef ik daar flinke teksten bij, met wat me raakte in het lied en waarom. Dit jaar wil ik de muziek meer voor zichzelf laten spreken en mijn teksten zo kort mogelijk houden.

Wat me bij dit lied raakt is de dubbele uitnodiging: kom en vind vrijheid en genezing, tegelijk met de oproep: ga! ‘Heal me’ en ‘I will follow’ worden door elkaar gezongen. Door de opsomming van de zwakke, vermoeide, gebrokene, dorstige klinkt het ‘I will go’. Een betere samenvatting van hoe mijn verlangen naar God vaak klinkt is niet te vinden. Lees verder

jongeren in de kerk - onderzoek


2 reacties

Jongeren maken je kerk gezonder. 6 strategieën om ze te trekken en te houden.

Elke kerk heeft veel baat bij jongeren. Zoveel zelfs dat elke kerk vol zou moeten inzetten op het aantrekken en betrokken houden van jongeren.

Dat schrijven drie onderzoekers van het Amerikaanse Fuller Youth Institute in het boek Growing Young. Zij zochten uit wat een kerk daarvoor nodig heeft. En het antwoord is verrassend: flitsende diensten, een hippe dominee en een koffiebar in de kerk bungelen ergens onder aan het lijstje. Bovenaan? Daar vertel ik straks meer over.

Maar eerst die baat. ‘Mopperdemopper, moet het weer allemaal om jongeren draaien?’ Ja! Uit het onderzoek blijkt Lees verder

Vlammende lucifer bij blog gebedskaars


2 reacties

Dit is wat ik bid als ik mijn gebedskaars aansteek

Het woord gebedskaars roept bij de meeste lezers niet de verwachting op van een flitsende blog, gok ik zo. Het is namelijk ook niet flitsend. Het is wel krachtig. Het aanstrijken van een lucifer en aansteken van een kaars, het licht en de warmte van vuur – het is tastbaar en concreet.

Het aansteken van een gebedskaars is een van de rituelen die ik eerder dit jaar begonnen ben en die is blijven plakken. Ik probeer elke werkdag te beginnen met een half uur gebed en als dat thuis is, steek ik mijn gebedskaars aan.

Ik hou vaak wel van rituelen. Rituelen zijn goed als ze helpen focussen op waarheid. Rituelen moeten herzien worden als Lees verder