Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013


6 reacties

Zoeken om te vinden: Geef mij maar alle dagen God

Heb ik na 4 jaar zoeken nou nog steeds niks gevonden?

Die vraag bekruipt me wel eens, als ik aan het schrijven ben. In maart 2013 ben ik met deze blog begonnen, ik heb een half jaar pauze gehad om na te denken en toch gaat mijn nieuwe tagline nog steeds over zoeken, vragen en reizen. Wat nou, op zoek zijn? Wordt het niet eens tijd dat je wat vindt, beste Sjihttam (zo word ik soms genoemd)?

Met de aanpassing van mijn site heb ik veel door mijn oude blogs gebladerd. Met steeds maar weer dat zoeken… Terwijl ik aan het bladeren was, viel me echter iets op: mijn zoeken is veranderd. Mijn blog is begonnen vanuit een zoektocht naar de God die liefheeft in plaats van gedoogd. Het was een zoektocht, een worsteling, eentje die ik overigens nog steeds regelmatig doormaak.

Gevonden

Maar er is dus iets veranderd. Lees verder


Een reactie plaatsen

Muziek die me raakt: The Waiting – Hands In The Air

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. De vakantieperiode is een mooie tijd om een aantal van die liedjes te delen. (Voor muziek die me eerdere jaren raakte, klik hier.)

waitingDit nummer van The Waiting stond op zo’n verzamel-cd die je vroeger wel eens gratis kreeg als je een andere cd kocht, of die je dan voor 2 gulden mee mocht nemen. Ik ken de band eigenlijk niet, ik heb nooit andere nummers van ze geluisterd, ik weet niet eens of ze nog bestaan. Dit nummer, Hands In The Air, staat echter in mijn geheugen gegrift.

Het lied gaat over overgave. Over een God die groter is. Over vechten met iemand waar je niet van kunt winnen en het oneens zijn met iemand waarvan je weet dat Hij altijd gelijk heeft. Zelden heb ik deze thema’s in zulke krachtige taal gehoord als bij dit lied: You’re on the mighty side of strong, you’re on the huge side of big.
Het lied vertelt een verhaal, een pad, bijna letterlijk. De deur uit, de tuin in, op de knieën, ik  ben het moe om te strijden, ik steek mijn handen op en in de morgenzon schreeuwt mijn ziel om U. Het lied sloot 20 jaar geleden aan bij mijn strijd toen en nog steeds, op een veel dieper niveau, bij mijn worstelingen met God nu. Met elke dag weer die overgave.
Lees verder


Een reactie plaatsen

Waarom het gebed om dagelijks brood een mijnenveld is (en hoe ik daar mijn weg in zoek) (Onze Vader #7)

Deze regel uit het Onze Vader gaat over Gods zorg voor ons. Het idee dat ik over Gods zorg moet schrijven, geeft me het gevoel een mijnenveld binnen te lopen. Want wat moet ik zeggen? God zorgt. Helemaal mee eens. Ik geloof in de basis dat God voor zijn schepping en voor de mensheid zorgt. Maar, komt het verweer, hoe zit het dan met mijn problemen/mijn buurman die het leven niet aankan/onze geldzorgen/de kindertjes in Afrika?

Halve antwoorden

Is de gedachte dat God zorgt niet naïef? Helemaal mee eens. In de praktijk lijkt God vooral de blanke westerling van zijn zogenaamde beenlengteverschil af te helpen, dan de Syrische vluchteling van zijn oorlogstrauma’s. De andere kant roept dan: Maar daar zijn wij mensen voor. Schrijf je zelf niet steeds dat God zijn plan uitvoert door mensen? Wij zijn Gods zorg voor de ander. Wij moeten aan de slag. Ook helemaal waar. Wij zijn Gods plan voor deze wereld en er is geen plan B (dit is een citaat, maar ik weet niet meer van wie). Maar het is ook wel wat makkelijk, want God kan veel beter ingrijpen dan wij.

Lees verder


Een reactie plaatsen

Vier dingen die in de hemel gebeuren (en op aarde ook iets te zeggen hebben) (Onze Vader #6)

De hemel op aarde. Wat moet je ermee? Het voelt vooral als goedkoop sentiment, populair in de weken rond Kerst in een wereld van oorlog, aanslagen, eenzaamheid, verwijdering. De hemel op aarde, dat gaat niet gebeuren. Misschien voelt het zo, voor eventjes, maar vaak niet al te lang.

Ik heb best geworsteld met dit deel van het Onze Vader. ‘Op aarde, zoals in de hemel’. Het gaat dan over dat Gods Koninkrijk komt, zijn wil gedaan wordt, hier op aarde, zoals dat blijkbaar ook in de hemel gebeurt. Maar de hemel op aarde is toch naïef?

Ik kwam steeds weer terug bij de vraag: maar wat gebeurt er dan in de hemel? Wat lezen we in de Bijbel dat ze in de hemel gebeuren? En hoe zegt dat iets over hoe wij hier op aarde met Gods Koninkrijk bezig zijn en zijn wil proberen te doen? Uiteindelijk kwam ik uit bij vier dingen. Vier dingen waarvan ik in ieder geval in de Bijbel lees dat ze in de hemel gebeuren. Vier dingen waarvan ik vind dat ze ons op aarde ook iets te zeggen hebben.
Lees verder


Een reactie plaatsen

Het morgenrood wekken? Dat gaat je niet lukken, David [Mijn blog op navigators.nl]

Meen je dat nou echt, David? Soms denk ik zoiets als ik een psalm lees. Ik vond het namelijk een beetje pretentieus. Hij zingt het in psalm 108: ‘Mijn ziel, ontwaak met harp en lier, ik wil het morgenrood wekken’. Dat gaat David dus niet lukken, net als het Delirious? niet gaat lukken met hun Awaken The Dawn. Ik vond het raar: denk je echt dat het morgenrood zich iets van jouw liederen aantrekt? Hoe hard je ook zingt, het wordt niet lichter buiten.

En ja, ik weet dat het metaforisch is. Dat het symbool staat voor een donkere periode in het leven. En dan nog was mijn gedachte: Dat gaat je niet lukken, David. Zo was het namelijk ook in de donkere periodes in mijn eigen leven. Ik maar zingen en prijzen, en toch maakte dat het niet lichter. Hooguit beeldde ik mezelf in dat ik me beter voelde en dat dat ook al een mooi resultaat was. Je kunt het tenslotte nooit weten: misschien heeft het wel verschil gemaakt. Net zoals ik vroeger altijd dure Clearasil gebruikte omdat ik nooit zeker kon weten of ik zonder dat spul niet nog meer pukkels had.

[Lees meer]
Deze week is mijn blog te vinden op de site van Navigators, waar ik vaste blogger ben. Klik door om meer te lezen.

(Fotocredit: Gabriel Garcia Marengo, via unsplash.com)


Een reactie plaatsen

Muziek die me raakt: Stef Bos – My land is jou land (Lied van Ruth)

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. Net als vorig jaar, wil ik in deze vakantieperiode een aantal van die liedjes delen.

Jaren geleden vroeg de NCRV Stef Bos voor het tv-programma In een ander licht. Als onderdeel van dit programma las Stef Bos het verhaal van een persoon in de Bijbel en schreef daar een liedje over. De cd die dat uiteindelijk opleverde staat vol met ontroerende, verrassende, eerlijke liedjes over bijbelfiguren. Niet per se dogmatisch verantwoord, maar dat kun je ook niet van Stef Bos verwachten. Wel zet hij de bijbelse personen inderdaad in een ander licht. Hij geeft ze gevoel en emoties, maakt hun keuzes en worstelingen invoelbaar.

Stef Bos is getrouwd met een Zuid-Afrikaanse vrouw en woont in Zuid-Afrika. Toen hij een lied bij Ruth moest schrijven besloot hij dat in het Afrikaans te doen en zo zijn eigen verhaal, het verhaal van zijn vrouw, te verweven met het verhaal van Ruth, die ook een vreemdeling in een andere cultuur was. Het gaat over samen. Over kiezen voor de ander, voor waar de ander vandaan komt, voor wie de ander is en welke mensen en cultuur achter hem of haar staan. Over samen doormaken wat nodig is om de ander te dienen, te beschermen en lief te hebben.
Lees verder


Een reactie plaatsen

Waarom ‘goede dingen’ niet is wat God goed maakt [Gastblog]

SONY DSCDit is een gastblog van Joyce Kremers. Ik ken Joyce sinds we samen aan het toneelstuk The Singer werkten. Ik vind het bijzonder hoe ze, door moeilijke tijden heen, haar geloof dieper heeft laten wortelen, in plaats van op te geven. Daarom ben ik blij dat ze daarover deze gastblog heeft geschreven. Joyce komt uit Canada, is inmiddels al elf jaar met een Nederlander getrouwd en geeft les aan de Hanzehogeschool Groningen.

Gifgroene graffiti

De Prinses Irenetunnel in Delft is de grootste plek in Nederland waar graffitiartiesten legaal hun gang kunnen gaan, hoewel de tunnel helaas in 2015 gesloten wordt. Onlangs liep ik er nog één laatste keer doorheen om de kunstwerken te bewonderen. De grote, gifgroene bellenblaasletters waren niet te missen. Ze spetterden over de andere, somberdere tekeningen. “God is liefde”, stond er. Het is een populaire uitspraak. Ze deden me denken aan die andere woorden: God is goed.

Ik heb die zinnetjes duizenden keren gehoord (net als volgens mij iedereen), al als klein meisje met roze jurkjes en kanten sokjes. Lees verder


4 reacties

Muziek die me raakt: ME – Rest In Pieces

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. In deze vakantieperiode wil ik een aantal van die liedjes delen. Dit is het slot van deze serie.

Minco Eggersman staat niet bekend om zijn vrolijke liedjes. Hij is betrokken bij at the close of everyday en The Spirit That Guides Us, maar heeft ook solo, onder de naam ME, muziek uitgebracht. Vaak zijn het trage, diepe, soms zware liedjes. Muziek die ik niet al te vaak moet luisteren, omdat het mijn gemoedstoestand beïnvloedt, maar ook muziek die soms juist precies verwoordt wat ik voel. Dit nummer, Rest In Pieces, hoorde ik voor het eerst toen ik serieus in de knoop zat met God en mijn geloof. Ik hoorde Gods stem in dit nummer, die mij vertelde dat Hij het wist dat ik het gevoel had in scherven te liggen. En als je Gods stem in dit nummer hoort, is daar opeens die vraag. De vraag die ik eerder andersom zou stellen, maar nu was het God die zich kwetsbaar maakte en het aan mij vroeg in de strijd en moeite die ik met Hem had. De vraag waarmee God door mijn muur breekt: Can I still be your friend?
Lees verder


2 reacties

Wat woestijnperiodes in mijn leven mij gebracht hebben

Toen ik bij AIA ging werken, raakte mijn geloof in een crisis. Ik dacht dat ik God kende, maar bleek een totaal verkeerd beeld van God te hebben. Ik voelde me al mijn hele leven gedoogd door God. Getolereerd, in plaats van geliefd. En ik dacht dat dat zo hoorde. Tot ik bij AIA ging werken en besefte dat het anders kon. Het was een begin van een woestijnperiode.

Ik kwam in opstand. Ik stopte met de dingen die ik deed omdat ik bang was dat God boos zou worden als ik ze niet deed. Ik had er geen zin meer in om God te pleasen uit angst. Lees verder

Amen on panel painting


Een reactie plaatsen

Wat ik geloof(de)

Een jaar of twee geleden lag mijn geloof nog heel wat meer onder vuur dan nu. Ik wist vooral wat ik niet wilde, wat ik niet geloofde, wat ik niet meer geloofde. In die tijd was ik op zoek naar wat ik wel geloofde. Ik probeerde dat op papier te zetten en onderstaande ‘geloofsbelijdenis’ kwam er uit. Ik kwam hem onlangs weer tegen op mijn computer en het raakte me. Ik ontdekte hoezeer ik toen een basis heb gelegd voor wat ik nog steeds geloof. Ik besefte ook hoezeer mijn worsteling heel wat meer vuur in mijn geloof legde dan dat ik nu soms heb. Daarom plaats ik het hier, als eerbetoon aan de continue verandering in ons leven, en als herinnering aan de passie die voortkomt uit worsteling.
Lees verder