Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013


Een reactie plaatsen

6 Bijbelse ideeën over geven naar aanleiding van Paulus’ collecte voor Jeruzalem

Het is de eerste eeuw na Christus. Geen e-mail, geen PayPal, geen IBAN, geen internetbankieren, geen bank. De gemeente in Jeruzalem zit in financiële nood en vraagt hulp aan collega-gemeenten. Paulus helpt een handje mee door mensen op pad te sturen, brieven te schrijven en ik ga ervan uit dat hij zelf ook een duit in het zakje gedaan heeft. Na een jaar (een jáár!) gaat hij eens polsen hoe het ermee staat. Hij schrijft erover in een van zijn brieven aan de gemeente in Korinte.

Het is een brief die niets aan duidelijkheid te wensen overlaat: “Macedonië heeft al superveel gegeven!”, “Maak me trots!”, “Het gaat toch niet gebeuren dat je alles pas bij elkaar schraapt als ik er ben!?”

Lees verder


Een reactie plaatsen

Vier dingen die in de hemel gebeuren (en op aarde ook iets te zeggen hebben) (Onze Vader #6)

De hemel op aarde. Wat moet je ermee? Het voelt vooral als goedkoop sentiment, populair in de weken rond Kerst in een wereld van oorlog, aanslagen, eenzaamheid, verwijdering. De hemel op aarde, dat gaat niet gebeuren. Misschien voelt het zo, voor eventjes, maar vaak niet al te lang.

Ik heb best geworsteld met dit deel van het Onze Vader. ‘Op aarde, zoals in de hemel’. Het gaat dan over dat Gods Koninkrijk komt, zijn wil gedaan wordt, hier op aarde, zoals dat blijkbaar ook in de hemel gebeurt. Maar de hemel op aarde is toch naïef?

Ik kwam steeds weer terug bij de vraag: maar wat gebeurt er dan in de hemel? Wat lezen we in de Bijbel dat ze in de hemel gebeuren? En hoe zegt dat iets over hoe wij hier op aarde met Gods Koninkrijk bezig zijn en zijn wil proberen te doen? Uiteindelijk kwam ik uit bij vier dingen. Vier dingen waarvan ik in ieder geval in de Bijbel lees dat ze in de hemel gebeuren. Vier dingen waarvan ik vind dat ze ons op aarde ook iets te zeggen hebben.
Lees verder


Een reactie plaatsen

Hoe Alain Clark me zicht op God gaf

Veel van de hedendaagse popmuziek gaat langs me heen en dat beschouw ik als een zegen. Ik luister zelden naar de radio. Als ik aan het werk ben moet ik geen muziek om me heen hebben en als ik muziek wil luisteren heb ik een voorraad cd’s en natuurlijk Spotify, zodat ik zelf kan kiezen wat ik luister. De keerzijde daarvan is dat ik sommige echt goede muziek pas vrij laat ontdek.

Dat gebeurde ook met het nummer Father and Friend van Alain Clark. Ik had het af en toe wel vaag opgevangen –iets met looking and seeing myself– maar pas laat drong me door waar het over gaat. En wat een prachtig nummer het eigenlijk is. Een vader en zoon zingen samen een lied met als refrein ‘Everytime I look at you I see myself, I’m so proud of you’. Sinds ik dat weet, geeft het lied me kippenvel.

De grootste zoektocht in mijn geloof de laatste jaren is de zoektocht naar intimiteit met God en wat het betekent dat Hij Vader is. De woorden die daarbij gebruikt worden (liefhebbende vader, geliefd kind) zijn waar, maar heb ik al zo vaak gehoord dat ze in mijn hoofd blijven steken. En mijn hoofd is niet het probleem als het om intimiteit gaat, het is mijn hart dat in de weg staat. Daarom ben ik blij met woorden of beelden die fris en nieuw zijn en mijn hart raken. En je raadt het al: Alain Clark heeft me daarbij geholpen.
[Lees meer]

Deze week is mijn blog te vinden op de site van Navigators, waar ik vaste blogger ben. Klik door om de rest te lezen.

Fotocredit: Paul Luberti, creative commons)

 


Een reactie plaatsen

Het morgenrood wekken? Dat gaat je niet lukken, David [Mijn blog op navigators.nl]

Meen je dat nou echt, David? Soms denk ik zoiets als ik een psalm lees. Ik vond het namelijk een beetje pretentieus. Hij zingt het in psalm 108: ‘Mijn ziel, ontwaak met harp en lier, ik wil het morgenrood wekken’. Dat gaat David dus niet lukken, net als het Delirious? niet gaat lukken met hun Awaken The Dawn. Ik vond het raar: denk je echt dat het morgenrood zich iets van jouw liederen aantrekt? Hoe hard je ook zingt, het wordt niet lichter buiten.

En ja, ik weet dat het metaforisch is. Dat het symbool staat voor een donkere periode in het leven. En dan nog was mijn gedachte: Dat gaat je niet lukken, David. Zo was het namelijk ook in de donkere periodes in mijn eigen leven. Ik maar zingen en prijzen, en toch maakte dat het niet lichter. Hooguit beeldde ik mezelf in dat ik me beter voelde en dat dat ook al een mooi resultaat was. Je kunt het tenslotte nooit weten: misschien heeft het wel verschil gemaakt. Net zoals ik vroeger altijd dure Clearasil gebruikte omdat ik nooit zeker kon weten of ik zonder dat spul niet nog meer pukkels had.

[Lees meer]
Deze week is mijn blog te vinden op de site van Navigators, waar ik vaste blogger ben. Klik door om meer te lezen.

(Fotocredit: Gabriel Garcia Marengo, via unsplash.com)


Een reactie plaatsen

Muziek die me raakt: The Violet Burning – Forty Weight

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. Net als vorig jaar, wil ik in deze vakantieperiode een aantal van die liedjes delen.

Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik niet zo van worshipmuziek hou. Op de een of andere manier vind ik niet de connectie met God bij liedjes van Hillsong, Jesus Culture of Opwekking. De tijd dat ik anti was, ligt overigens wel achter me en ik moet toegeven dat er tegenwoordig af en toe echt goede nummers gemaakt worden (Oceans bijvoorbeeld).
Eén band heeft echter al die jaren wel mijn worshipschild doorboort: The Violet Burning, een wisselende formatie muzikanten rond zanger Michael Pritzl. Het is geen worshipband, maar hun muziek is altijd op een doordringende manier op God gericht. Ik weet niet of het hun eerlijkheid in teksten is, een diepgang en devotie die ik in hun live-optredens gezien heb of het feit dat ze God aanbidden met slome, scheurende gitaren. De teksten van The Violet Burning zijn vaak simpel, maar er spreekt een verlangen uit naar intimiteit met God op een diep niveau. Het is een uitnodiging aan God om dichtbij te komen, in het volle besef dat God soeverein is. Dat maakt het des te indrukwekkender dat Hij die uitnodiging steeds weer aanneemt.
Lees verder


2 reacties

Worship voor mannen: Geven als aanbidding

Dit is een blog waarin ik dingen schrijf waarvan ik niet zeker weet of ze wel echt kloppen. Meestal doe ik dat niet. Dan plaats ik pas iets als ik er ook daadwerkelijk achter kan staan. Ik ben op zo’n moment met iets bezig geweest en wil ik dat kwijt. In deze blog wil ik vooral graag van anderen horen hoe ze denken over iets waar ik de laatste tijd aan moest denken en niet helemaal weet wat ik er nou van vind. Laat dat dus vooral ook lekker weten, in de comments of op Facebook.

Soms zit ik in de kerk en zijn we aan het zingen en denk ik: Eigenlijk is dit een heel ‘vrouwelijke’ uitingsvorm. We zingen liefdesliedjes en wiegen gezellig mee. Het spreekt mij niet altijd aan en ik heb het idee dat mannen zich er ook niet altijd prettig in voelen. Het zette me aan het denken over de vraag of er niet meer mannelijke, of specifiek mannelijke, uitingen van aanbidding zijn. Lees verder