Matthijs den Dekker

Stel vragen, zoek God, reis mee. Verhelder je blik. | Een blog sinds 2013


2 reacties

Muziek die me raakt: Big Daddy Weave – The Lion and The Lamb

Zo af en toe kom ik ze tegen: liedjes waar ik kippenvel van krijg. Het is niet alleen goede muziek, maar het raakt me dieper. Het weet diepe verlangens te verwoorden of iets los te maken in mijn hart. De vakantieperiode is een mooie tijd om een aantal van die liedjes te delen. (Voor muziek die me eerdere jaren raakte, klik hier.)

De kracht van Bijbelse beelden kan me soms opeens weer verrassen. Ik heb ze allemaal al honderd keer gehoord in mijn leven, maar soms komen ze weer fris boven, met een nieuwe gloed, of een nieuwe betekenis. God die in Daniël 7 ‘de Oude van Dagen’ wordt genoemd, bijvoorbeeld. Een weergave van God die de afgelopen tijd diep binnenkwam.

Het beeld van dit lied is dat van Jezus, die zowel Leeuw van Juda wordt genoemd als Lam van God. Op zichzelf al een krachtig beeld, maar in deze paradox des te meer. De Leeuw van Juda, toonbeeld van macht, de Aslan van deze wereld. Het Lam van God, bestemd voor de slacht, de zondebok van deze wereld. Het is één persoon!

Kracht die zichtbaar wordt in zwakheid, het is misschien wel de meest onbegrijpelijke paradox van het geloof. Dit lied geeft met het verlangen om me daaraan over te geven. Die paradox te omarmen, in het omarmen van Jezus. Lees verder


Een reactie plaatsen

Moeite met missie: Gegrepen door het goede nieuws

(Even vooraf: Deze blog is wat langer dan je van me gewend bent. Het is namelijk een samenvatting van een preekje dat ik met Pinksteren in mijn kerk hield. Veel leesplezier!)

Soms, als ik het idee heb dat God wil dat ik met iemand over Hem praat, voel ik me als Mozes. Uit de Bijbel. Maar niet de Mozes die voor farao staat en hem namens God opdraagt om de Israëlieten het land uit te laten trekken. Dat zou ik wel cool vinden. “Laat mijn volk gaan!”

Nee, ik voel me meer als die andere Mozes, ook uit de Bijbel. De Mozes die op Gods roep antwoordt: “Eh, stuur toch iemand anders.” Niet ik, toch niet ik? Om met iemand over U te praten? Stuur iemand anders. “U mag zelf kiezen,” voegt Mozes er nog aan toe.

Angst

Het zit namelijk zo: Ik ben bang. Lees verder


Een reactie plaatsen

Must know: Genade & Waarheid

Deze week deel ik met jullie een blog van mijn LEF-collega Tirza Roor. Ze schreef een sterke blog over de balans tussen genade en waarheid. Hij stond eerder op de LEF-blog (ook leuk om te volgen als je iets met jeugdwerk hebt!) en ik vind dat dit goede inzichten zijn voor iedereen, of je nu jeugdwerker bent of niet.

Must know: Genade & Waarheid

Ik: “Wat ga je doen om dit probleem op te lossen?”
Hij: “Ik weet het niet, heb jij een idee?”
Ik zweeg even en keek hem recht aan…

Het was 17.23u. De jongere zat bij mij op de bank en had binnen 7 minuten de afspraak thuis te zijn bij zijn ouders. Op minstens 20 minuten lopen. Woeps! Normaal los ik niet het probleem op van een jongere, maar vandaag greep ik mijn kans hem in een simpele ervaring meer te laten zien van Gods goedheid voor ons. Lees verder


Een reactie plaatsen

3 valkuilen die maken dat de boodschap ‘ware liefde wacht’ meer kwaad dan goed doet

Ongekust en toch geen kikker. Ik denk dat de vertaler die deze titel voor het boek I Kissed Dating Goodbye bedacht heeft, zichzelf een high-five heeft gegeven. Het bekt tenslotte lekker (ja, dit is een woordspeling). Zo’n twintig jaar geleden, toen ik zelf nog niet aan meisjes durfde te denken, was het boek een hit. De schrijver, Joshua Harris, was 21 en schreef dit boek over geen seks voor het huwelijk. Het was het nieuwe hoogtepunt voor de ware-liefde-wacht-beweging.

Maar het was meer dan geen seks. Harris vond zowel zoenen als daten voor het huwelijk ongepast. Zo ga je Lees verder


Een reactie plaatsen

Waarom je Gods genade niet groter maakt door de mens naar beneden te halen

In mijn hoofd voel ik me vaak klein. Anderen schrijven beter dan ik. Anderen durven meer. Anderen zetten stappen waar ik nog probeer te kruipen. Anderen zijn beter, mooier, groter, verder, nederiger dan ik. Iets in mijn hoofd zegt dan: Dit klopt niet, zo moet je niet denken. En daar heeft mijn hoofd gelijk in.

Maar om dat probleem op te lossen, neemt mijn hoofd soms een verkeerde afslag. Het denkt: Maar die ander is eigenlijk helemaal niet zo groot, mooi, goed. Kijk maar, hij doet dit-en-dit en zus-en-zo, dat slaat helemaal nergens op.

Het is een verkeerde afslag omdat het niets oplevert. Lees verder


Een reactie plaatsen

Ik ben niet zo slecht als Assad (maar wel in de greep van het kwaad) (Onze Vader #11)

Wij zijn in de greep van het kwaad. Deze wereld is in de greep van het kwaad. Jij en ik zijn in de greep van het kwaad. Het is een gedachte waar ik niet blij van word. Als we zeggen dat de wereld in de greep van het kwaad is, vind ik dat logisch. De wereld, de schepping, de mensheid, de samenleving. In de greep van het kwaad, ja, dat zie ik wel.

Maar als Jezus het in het Onze Vader persoonlijk maakt: wij, ik, in de greep van het kwaad? Eigenlijk wil ik dat niet weten. Oké, ik kan toegeven dat ik zondig, verkeerde dingen doe, voel dat de gebrokenheid van de wereld ook in mijn leven en mijn persoon aanwezig is. Maar het kwaad? De boze? Zoals Jezus vaak God dichtbij brengt, zo brengt Hij nu het kwaad dichtbij: ik ben ook dader.

Dat wil ik helemaal niet weten, laat staan toegeven. Anderen, anderen zijn in de greep van het kwaad. Lees verder


Een reactie plaatsen

Jezus doet niet aan schuldhulpverlening (Onze Vader #8)

Zo eind januari (zo’n beetje de periode waar we nu inzitten dus) kijk ik altijd uit naar één bepaalde brief. Vroeger kwam hij via de post, tegenwoordig digitaal, wat natuurlijk veel minder leuk is. Het gaat om de jaaropgaaf. Daar kijk ik altijd naar uit. De jaaropgaaf binnen hebben betekent namelijk één ding: Ik mag weer belastingaangifte doen! En dat vind ik leuk, echt. Ik hou daarvan, van een nette, ordelijke administratie, met aftrekposten puzzelen en dan geld terugkrijgen. Heerlijk.
Lees verder


Een reactie plaatsen

Je bent welkom

Ik ben niet zo van de jaaroverzichten. Mijn rss-reader was de afgelopen twee weken gevuld met blogs die terugkeken en data en cijfertjes deelden. Dat spreekt me niet zo aan. Wat me wel aanspreekt is het nieuwe jaar goed beginnen. Een statement maken. (Niet te verwarren met goede voornemens!) Daarom wil ik in deze eerste blog van het jaar iets tegen je zeggen.

Je bent welkom.

Je bent welkom op mijn blog.

Je bent welkom in deze bescheiden online community die ik en de lezers vormen. Ik heet je welkom, omdat ik geloof dat God je welkom heet.

Lees verder


Een reactie plaatsen

4 gebieden waarop christenen te bang zijn (deel 2)

Ik zat vroeger op een koor. Ik heb vrij weinig muzikaal gevoel en mensen die wel eens naast me in de kerk hebben gezeten zullen bij deze mededeling misschien een wenkbrauw optrekken. Het is waar: ik heb een poos op een koor gezeten en ik vond het leuk. We zongen echter één lied waar ik het tekstueel niet helemaal mee eens was. Bij dat lied bewoog ik mijn mond, maar maakte ik geen geluid. Dan was in ieder geval voor mezelf duidelijk dat ik er niet mee eens was! Na een optreden kregen we vaak applaus. Als mensen dan klapten lachte ik schaapachtig en sloeg even mijn ogen ten hemel. Ik wilde aangeven dat ik het allemaal niet zelf gedaan had, maar God. Ik stelde niet zoveel voor, het ging allemaal om God.

Deze twee gedragingen van mij in het koor (ik was trouwens tenor, mocht je nieuwsgierig zijn), zijn een milde vorm van angst op de twee gebieden die vandaag aan bod komen. Lees verder


2 reacties

‘Verdien ik dit wel?’ is de verkeerde vraag

Voor de mensen die het nog niet wisten: ik leef van giften. Ik werk bij een organisatie die een deel van haar fondswerving uitbesteed aan haar medewerkers en daarom moet ik zelf mijn salariskosten bij elkaar werven. Het idee is niet zo raar als je denkt: als je aan Warchild doneert wordt daar ook personeel van betaald, alleen is bij mijn supportgroep die band directer en persoonlijker. (Lees ook eens deze en deze blog waarin ik een aantal mythes ontkracht.) Die persoonlijke connectie maakt het hele proces van leven van giften spannend, maar ook interessant. Het komt namelijk nogal dichtbij.
Lees verder